Author: Flip van der Enden

We hebben July Talk een beetje geadopteerd. We zijn namelijk nog lang niet uitgeluisterd op de boy versus girl dramapop van de Canadese band. Summer Dress is net als Guns + Ammunition en Paper Girl een in een bluesrockdecor opgevoerde eenakter voor bronstige heer en femme fatale. De chemie tussen zanger Peter Dreimanis, die wederom klinkt nog steeds als het kettingrokende broertje van Tom Waits en de wulpse Leah Fay is om te snijden zo dik. July Talk was in ‘t land vorige week. Je hebt wat gemist.

Het was volle bak, onlangs in de bovenzaal van paradis waar Lonely The Brave liet horen live minstens net zo goed te zijn als op cd/vinyl/mp3. De band stond dus duidelijk voor de laatste keer in de bovenzaal van de hoofdstedelijke rocktempel. Lonely The Brave was in ons land om ruchtbaarheid te geven aan de release van hun debuutalbum, The Day’s War met daarop Victory en nog een dozijn andere toptracks in een rockstijl die aan de goede kant van de bombast blijft. Voor wie de band uit Cambridge nog niet kent, stel je een kruising voor van Pearl Jam en The National. Maar dan Brits.

The Great Communicators is -het wordt saai- een band met wortels in de scene van het Amsterdamse conservatorium. Primus inter paris is Arend Dijkstra, die tot voor kort de podia onveilig maakte met Klopje Popje. The Great Communicators zijn een stuk minder onstuimig dan die band, maar niet minder opwindend. The Great Communicators noemen zichzelf een indie post-rock group. Laat je door dat post-rock niet van de wijs brengen. Anders dan de meeste zogenaamde post-rock bands hebben The Great Communicators wel liedjes met kop en staart. Het sextet is dit najaar veelvuldig te zien, want geselecteerd voor de Popronde. Ga dat zien is ons advies, want een betere Nederlands indie-band dan The Great Communicators schiet ons zo snel niet te binnen.

Naar nu blijkt was Ancient Way van Interpol geen nieuwe single, maar een albumtrack die het gat moest vullen tussen All The Rage Back Home en de release van het El Pintor album. De officiële tweede single van het vijfde Interpol album is Twice As Hard, daar is namelijk een prijzige clip bij gemaakt. Ons maakt het niet veel uit wat zanger Paul Banks aan marketingtrucs bedenkt om zijn muziek aan de man te brengen. Tenminste zolang hij songs aflevert van het kaliber Twice As Hard.

John Anthony Gilles, we kennen hem als Jack White is een van de meest prominente en productieve muzikanten van de 21ste eeuw. Als White na zijn White Stripes avontuur nooit meer een gitaar had aangeraakt dan nog was hij verzekerd geweest van een plek in de pophistorie. Maar Jack is er de man niet naar om op zijn lauweren te rusten. Sinds hij en Meg er de brui aan gaven, heeft Jack zich ledig gehouden met zijn label, Third Man Records, bijbands als Dead Weather en The Raconteurs, als duetpartner van Danger Mouse, als producer van rock ‘n’ roll legende Wanda Jackson, als acteur (alhoewel hij meestal zich zelf speelt), als filantroop en nog veel meer. Tussen de bedrijven door heeft hij ook nog eens twee soloalbums gemaakt, waarvan de laatste Lazaretto tot de beste albums van 2014 mag worden gerekend. Van dat album is een nieuwe single verschenen, die wat ons betreft een van de hoogtepunten is in het tock al niet misselijke oeuvre van Jack White.

Ariel Pink, ditmaal zonder zijn Haunted Graffiti heeft een nieuwe plaat gemaakt, zijn tiende alweer. Toen Pink, Rosenberg is zijn echte naam debuteerde in 2002 stond de Amerikaan vrijwel alleen in zijn liefde voor psychedelica en experimentele pop. Nu mogen we stellen dat hij zijn tijd toen ver vooruit was. Put Your Number In My Phone is Ariel Pink zoals we hem kennen en zoals we hem willen horen. Er is echter één groot verschil met de oudere platen, de fi is tegenwoordig flink hi. Het is niet zo dat Pink vroeger geen aandacht had voor geluidskwaliteit, hij had er geen tijd voor. Ariel Pink was gewoon te productief om alle songs, die aan zijn brein ontsproten netjes op te nemen. Zijn backcatalogus beslaat meer dan 500 songs! Nu lijkt Ariel beter in staat zijn creativiteit te kanaliseren en heeft ook het opnameproces zijn aandacht. Dat is een goede ontwikkeling.

The Bronx is een punkband uit L.A. die sinds 2002 actief is aan het platenfront. In 2007 kondigde de band twee albums aan, een met de van hen bekende hard core punk en een geïnspireerd door de muziek van hun Mexicaanse buren, de mariachi. En zo gaat het altijd, niet het punk album maar de plaat met trompetten sloeg aan. Dus verschijnt een dezer dagen een nieuwe, derde album van Mariachi El Bronx. De aankondiging ging vergezeld met een gratis download van New Beat, een track die precies doet wat hij moet doen, de eetlust opwekken en je laten verlangen naar meer. Mariachi. Caramba!

nog geen video

Tony Allen is een legende van het nog levende soort. De nu 74 jarige drummer is samen met zijn voormalige werkgever Fela Kuti verantwoordelijk voor de uitvinding en verspreiding van de Afro-beat. Zonder de in Lagos, Nigeria geboren drummer Nigeriaan geen Jungle By Night zeg maar. Allen wordt beschouwd als een van de beste drummers ter wereld, volgens Brian Eno zelfs de allerbeste. De drummer heeft meer beroemde fans, maar niemand zo fanatiek als Damon Albarn, die Allen eerst strikte voor zijn The Good, The Bad and The Ugly project en later samen met Flea en Tony Allen de Afro-beat band Rocket Juice & The Moon heeft opgericht. Nu tekent de oud Blur voorman voor de vocals en de productie van een gloednieuwe single van de legendarische drummer. Go Back wordt binnenkort gevolgd door een volledig album met de titel Film Of Life.

Allah-Las specialisten in surfpop sinds 2008. Tenminste dat was het jaar van oprichting, op het platenfront is het kwartet uit LA actief vanaf 2011. Een jaar later braken ze door met de single Tell me (What Is On Your Mind) en het bijbehorende debuutalbum. De opvolger, Worship The Sun ligt sinds vorige week op je te wachten. Daarvan hebben wij Buffalo Nickel geselecteerd als liedje dat de lading van het album het beste dekt. Op Buffalo Nickel klink Allah-Las klinkt zoals The Velvet Underground geklonken zou hebben als die band uit sunny LA was gekomen in plaats van uit somber New York. Album nummer twee van Allah-Las is net als het debuut geproduceerd door retro-specialist Nick Waterhouse.

Toen Lou Reed werd gevraagd de sound te omschrijven van The Velvet Underground zei hij na enig nadenken ‘like Cymbals Eat Guitars’. Prima bandnaam moet Joe D’Agostino hebben gedacht. Hij begon met Cymbals Eat Guitars in 2007. Van het oorspronkelijke kwartet is nu alleen de oprichter nog over. Cymbals Eat Guitars mark 2 komt een dezer dagen met een derde album, LOSE, in hoofdletters. De track, die aan de release vooraf gaat is een intrigerend werkje. Alleen de lengte al geeft aan dat de band zich weinig aantrekt van conventies en tradities. Laramie klokt ruim 8 minuten. De eerste helft is sfeervol en toegankelijk, doet met zijn falsetzang zelfs een beetje aan Prince denken. Part 2 is een minder toegankelijk, maar zeker ook bijzonder. Gelukkig heeft de band zelf een single-edit gemaakt, zodat we ons niet schuldig hoeven te voelen als we alleen maar de eerste helft draaien.