Author: Flip van der Enden

Charles Watson en Rebecca Taylor vormen sinds 2005 Slow Club. Ze komen uit het Engelse Sheffield. Charles speelt gitaar en zingt, Rebecca doet de drums en zingt ook. En nee ze klinken niet als White Stripes. Slow Club is al heel lang samen, maar hebben nog nooit zo dicht tegen succes aan geschuurd als met Complete Surrender, de debuutsingle van hun derde album. Man achter de knoppen deze ronde is Colin Elliot, een producer uit de Britpophoek, die met Complete Surrender laat horen ook de kneepjes van een Motown productie te kennen. Fijn plaatje dus en hopelijk de doorbraak van een band die tot nu toe hun naam iets te veel eer aan deed.

De titel van de nieuwe traumahelikopter doet denken aan eentje van Electric Prunes, I Had Too Much To Dream Last Night, een classic in het garage genre. Beide songs verhalen van een onrustige geest die een goede nachtrust in de weg staat. Het trio uit Groningen heeft sowieso het nodige aan het hoofd, lijkt wel. Alleen al de bandnaam. En wat te denken van songtitels als Murderer, Bad Day of een albumtitel als I Don’t Understand Them At All? Gelukkig begrijpen wij traumahelikopter wel heel goed.

Moaning Lisa Smile, snapte? Wolf Alice is al een poos up and coming, maar de laatste tijd begint er echt vaart in te komen. De band stond op London Calling vorige week en vergeleken met een eerder op treden in Nederland zijn Elli en haar mannen er met sprongen op vooruit gegaan. Ook zo’n lekker liedje als Moaning Lisa Smile hadden ze nog niet. Kortom men is klaar voor het grotere werk. Dat is er in de vorm van een debuutalbum, Creature Songs en een tour langs zo’n beetje alle Engelse festivals. Als in het najaar Europa weer aan de beurt is zal Wolf Alice een goed geoliede band blijken waardige dragers van de Britse rockvaandel.

In een gezaghebbend Brits dagblad stond van de week een artikel waarin de comeback werd voorspeld werd van de Engelse rockbands. Als belangrijkste vertegenwoordigers van de nieuwe golf britrock wordt Royal Blood opgevoerd. Helemaal mee eens. Er zijn er nog een paar andere koplopers, Wolf Alice, Catfish & The Bottlemen en The Marmozets (binnenkort op je pinguin), maar Royal Blood lijkt de katalysator. Ook in NL, waar de band afgelopen zaterdag de slag om London Calling won. Come On Over is pas de derde track die we van het duo kennen, het is de opvolger van Out Of The Black en de ex IJsbreker Little Monster. Wie Royal Blood nog niet live heeft gezien, vervoege zich later dit jaar naar de polder bij Biddinghuizen. Hopelijk is tegen die tijd ook het album uit.

Vijf jaar is een eeuwigheid in de popmuziek, maar zo lang is het dat Palo Nutini er het zwijgen toe heeft gedaan. Hij schijnt veel gereisd te hebben. Het is niet ondenkbaar dat hij tijdens een van die reizen de duivel is tegengekomen die hem in ruil voor zijn ziel, afijn je voelt hem al aankomen. Nutini anno 2014 is een gerijpte, doorleefde extreem getalenteerde zanger, die nog maar in weinig doet denken aan het sympathiek entertainertje van toen. De eerste single van zijn comeback-album, Scream had al een verdieping die veel van zijn oude werk miste, met de ballad Better Man raakt Paolo plekken waarvan we nauwelijks wisten dat we ze hadden.

Op Facebook schrijft Peach Kings, ‘we make music that exists somewhere between Led Zeppelin en Portishead, The Kills and Nancy Sinatra, The Cramps Roy Orbison. Dat belooft nogal wat. En het gestelde doel is nog niet helemaal bereikt, maar ze zijn al flink eind op goede weg. Peach Kings is een duo uit L.A. Zij heet Paige Wood, hij Steven Dies. Op de bühne er is nog een drummer bij. Be Around is het openingsnummer van een nieuwe (2e) EP van de Kings, Mojo Thunder. Als je de clip bekijkt op Youtube zie je daar onder een link waarop je Be Around gratis kan downloaden, maar hij is ook te vinden op de bekende streaming-kanalen.

Lang voelden we ons alleen staan in onze bewondering en support voor Only Real, maar niet langer. De nieuwe single van de Engelse gitaarspelende praatzanger blijkt het nummer te zijn om de goegemeente te overtuigen van ‘s mans talent. Cadillac Girl klinkt geproduceerder, mooier gemaakt dat de ex IJsbreker Backseat Kisses en de track de we eerder dit jaar oppikten, Punks and Potions. De verklaring daarvoor is eenvoudig. Niall Gavin zoals zijn real name luidt, heeft een vette platendeal gesloten met Virgin Records en nu dus budget om zijn songs fatsoenlijk op te nemen en te promoten. En dat werkt.

Metronomy is een love it or hate it band. Er zijn mensen die weglopen met het Britse kwartet en er zijn mensen die ons mailen met de vraag of hun platen zsm van de playlist afkunnen. Die zijn gelukkig veruit in de minderheid. Loveletter, het recente album van de band van Joseph Mount is misschien niet zo’n classic als hun vorige, The English Riviera maar wel degelijk wel een plaat die de aandacht verdient van een ieder die houdt van speelse op Britse eighties indie-synthi-leest gestoelde pretpop.

Oscar & The Wolf zijn wereldberoemd in België en verdienen het om ook hier gehoord te worden. Er zit, uiteraard zouden we bijna zeggen geen Oscar in de band (en ook geen wolf). De zanger heet Max. De band is een kleine vier jaar actief en beoefent het zogenaamde dreampop genre. Princes is met afstand hun succesvolste nummer tot nu toe, een hit van formaat in België en een song die ook hier wel eens zou kunnen aanslaan. En het is geen toevalstreffer, op het debuutalbum van Oscar & Co staan nog wel meer liedjes van niveau. De band presenteerde hun album begin deze maand in een uitverkocht Ancienne België in Brussel. De 22ste komen ze zich aan het Nederlandse publiek voorstellen middels een concert in Paradiso. Later dit jaar staat Oscar & The Wolf op Pukkelpop.

We hadden nog niet van de The Black Marble Selection gehoord toen we ze onlangs zagen optreden in DWDD. Het bleek een Tilburgse band te zijn zonder veel muzikale voorgeschiedenis maar goed ingevoerd in de skatescene. The Black Marble Selection maakt sixties sounding garagerock, net als Afterpartees, Mozes & The Firstborn en Traumahelikopter. Die bands zullen zich nu waarschijnlijk flink achter de oren krabben, want als The Black Marble Selection nog meer nummers heeft van het kaliber van The Great Escape dan hebben ze een probleem. Met hun debuutsingle hebben de Tilburgers de garagelat een stuk hoger gelegd, zowel de sound als de song zijn zwaar okay en die ene minuut in DWDD was voldoende om duidelijk te maken dat de Black Marbles ook live een band is om rekening mee te houden.