Author: Flip van der Enden

Er zijn twee Superfoods. De een komt uit Nieuw Zeeland en maakt progpop met theremin. Die laten we even voor wat ze zijn. Onze aandacht gaat uit naar Superfood uit Birmingham. De band bestaat nog maar net en maakt grungy britpop, niet heel ver verwijderd van Arctic M. en Franz F. Onze Superfood debuteert met een single met dubbele a-kant. We moesten dus kiezen, was best moeilijk maar uiteindelijk zijn we voor Melting gegaan, want lekker vrolijk en anders. Twee bands met dezelfde naam kan natuurlijk niet, er zal er een het onderspit moeten delven. Doorgaans is dat de band, die geen advocaat kan betalen. Anders gezegd, de band met het meeste succes wint. Wij zetten in op Superfood UK.

Rackets is een trio uit Auckand, New Zeeland. Oscar, Vinnie en Jeremy zeggen beïnvloed te zijn door John Lennon, Leonard Cohen en Bob Marley, maar lijken eerder onder invloed van The Pixies, Dinosaur Jr en substanties die in New Zeeland nogal illegaal zijn. Bro-fi punk hebben ze bedacht als naam voor hun rammelrock. De band is nog nat achter de oren. De stand van zaken is single met twee tracks, die tegen iedere redelijk bod af te halen zijn op racketsonline.bandcamp.com. Een album hoort tot de plannen voor 2014.

Stornoway is een stadje op het eiland Lewis op een van de Hebriden eilanden ten Noord Westen van Schotland. En Stornoway is de naam van een band uit de omgeving van Oxford. Toen de muzikanten aan de slag gingen als Stornoway waren ze nog nooit in het stadje geweest, inmiddels hebben ze er een keer opgetreden. Stornoway is een folkband met lijnen naar Noah & The Whale en The Head and the Heart. Het kwartet klinkt zowel traditioneler als experimenteler dan de vakbroeders. Farewell Apalachia is redelijk representatief voor hun stijl, een slimme song met sterke zang, filmische begeleiding en een tekst, die meer diepte heeft dan de ‘moon is blue en so are you’. Van het album Tales From Terra Firma.

Spannende tijden breken aan voor The Jezabels. Album nummer twee is klaar om aan het volk te worden gepresenteerd en dat is altijd een bijzonder moment voor een band. Het lijkt echter wel goed te komen met de dames en heren uit Sydney. Wat meteen opvalt aan The End, de voorbode van het nieuwe album, is dat de productie drie keer dikker is dan die van het debuut. En dat Haley beter is gaan zingen. The End klinkt als Paramore voor volwassenen, groots en meeslepend. Dat gaan veel mensen waarderen. Als die lijn op de nieuwe langspeler, The Brink wordt voortgezet dan zullen Rotown (R’dam 9/3) en Bitterzoet (A’dam 12/3) letterlijk en figuurlijk te klein blijken.

Net als eerder Fleetwood Mac, Genesis en naar het zich laat aanzien Midlake heeft Yuck het vertrek van een geluidsbepalend bandlid overleeft. Niet dat de band lijkt op genoemde namen. Yuck maakt rock met een randje. Opvallend is dat de Britten voor inspiratie naar de overkant van de oceaan kijken. Het zijn bands als Pavement en Dinosaur Jr die ze op ideeën brengen. Somewhere is redelijk stemmig voor Yuck’s doen. Wellicht heeft het plotselinge vertrek van medeoprichter Dan Blumberg toch zijn sporen nagelaten.

De bandnaam betekent gezamenlijk belang en het lied waarmee Mutual Benefit op de Pinguinplaylist zijn beland gaat over valkenjacht voor gevorderden (= jagen met en niet op valken). Inderdaad Mutual Benefit is niet de zoveelste poprockband die zijn/haar geluk beproeft in de overvolle popvijver. Mutual Benefit is meer een project dan een band. Aanzwengelaar is Jordan Lee, die zich op zijn debuut vestigt in de buurt van acts als Sparklehorse, Devendra Banhart en Sufjan Stevens. Zijn muziek, Advanced Falconry is daar een mooi voorbeeld van, vergt enige aandacht. Als je even niet oplet is het voorbij. Storen doet het allerminst, maar oplettendheid wordt beloond met betoverende klanken. Mocht Mutual Benefit onze kant opkomen, hopen wij op een show in een theater liever dan in een (klets)club. Als je begrijpt wat we bedoelen.

Say Lou Lou zijn de zusjes Elektra en Miranda Kilbey. Pa is Australisch, ma komt uit Zweden. Het duo is een eigen å Deux, niet omdat er geen belangstelling voor hen is, maar omdat de dames geen bemoeienissen van derden dulden. Dat is nou indie. Better In The Dark, de derde release van Say Lou Lou is een dreampopsong met zachte damesvocalen, een flinke portie galm en echo’s uit de sixties, maar modern genoeg om een paar remixen aan te kunnen. Een album is in de maak.

Uit Horst Limburg komt Afterpartees een nieuwe loot aan de snelgroeiende Hollandse garagerock-boom. Ze zijn met zijn vijven, Niek, Sjors, Teun, Jesse en Bas en beginnen het nieuwe jaar goed met de release van deze single en een tournee die hen op 18/1 in Groningen brengt voor een show op de Noorderslag. En je weet, de noorderslag is een daalder waard. Het ziet er naar uit dat Afterpartees een groot deel van 2014 onderweg zal zijn o.a. als support van het verwante Traumahelikopter. En zo hoort het, want ondanks de naam gedijt garagerock het best op de bühne.