Author: Flip van der Enden

Zo rond de jaarwisseling moesten we diep graven naar nieuwe muziek. Het leek wel alsof alle acts in winterslaap waren gevallen met uitzondering van die bands die een kerstgraantje wilden meepikken. Nog geen week later lijkt er wel sprake van een tsunami van nieuwe muziek.De playlist is te klein om alle toptracks te herbergen. Dus zijn we streng geweest en hebben we alleen nummers gekozen die voor herhaling vatbaar zijn. Zoals de uitstekende nieuwe single van Silversuns Pickups. Helaas is Cannibal geen voorbode van een nieuw album, maar van een Greatest Hits of beter Best Of album, want hits zoals Michael J hebben de indie rockers uit L.A. nog niet gehad. The Singles Collection van Silversun Pickups gaat in diverse formats verschijnen waaronder een mooie box met zes vinyl singles.

Vers van de vinylpers, maar ook digitaal te nuttigen is No Matter How Narrow album nummer 2 van The Republic Of Wolves uit Long Island. Het schijnt dat het eiland nabij de stad New York een levendige muziekscene herbergt. Die is echter nog niet echt doorgedrongen tot de oude wereld. Tenminste, kent iemand Envy of The Coast of Straylight Run? Wij ook niet. Leden van die bands doen mee op het nieuwe album van The Republic Of Wolves, wat een indicatie is voor de pikorde van de Long Island indiescene. Toch, als er nog meer bands zijn als The Republic Of Wolves makers van intelligente gitaarmuziek, zeggen wij laat maar komen.

Er zijn twee Superfoods. De een komt uit Nieuw Zeeland en maakt progpop met theremin. Die laten we even voor wat ze zijn. Onze aandacht gaat uit naar Superfood uit Birmingham. De band bestaat nog maar net en maakt grungy britpop, niet heel ver verwijderd van Arctic M. en Franz F. Onze Superfood debuteert met een single met dubbele a-kant. We moesten dus kiezen, was best moeilijk maar uiteindelijk zijn we voor Melting gegaan, want lekker vrolijk en anders. Twee bands met dezelfde naam kan natuurlijk niet, er zal er een het onderspit moeten delven. Doorgaans is dat de band, die geen advocaat kan betalen. Anders gezegd, de band met het meeste succes wint. Wij zetten in op Superfood UK.

Rackets is een trio uit Auckand, New Zeeland. Oscar, Vinnie en Jeremy zeggen beïnvloed te zijn door John Lennon, Leonard Cohen en Bob Marley, maar lijken eerder onder invloed van The Pixies, Dinosaur Jr en substanties die in New Zeeland nogal illegaal zijn. Bro-fi punk hebben ze bedacht als naam voor hun rammelrock. De band is nog nat achter de oren. De stand van zaken is single met twee tracks, die tegen iedere redelijk bod af te halen zijn op racketsonline.bandcamp.com. Een album hoort tot de plannen voor 2014.

Stornoway is een stadje op het eiland Lewis op een van de Hebriden eilanden ten Noord Westen van Schotland. En Stornoway is de naam van een band uit de omgeving van Oxford. Toen de muzikanten aan de slag gingen als Stornoway waren ze nog nooit in het stadje geweest, inmiddels hebben ze er een keer opgetreden. Stornoway is een folkband met lijnen naar Noah & The Whale en The Head and the Heart. Het kwartet klinkt zowel traditioneler als experimenteler dan de vakbroeders. Farewell Apalachia is redelijk representatief voor hun stijl, een slimme song met sterke zang, filmische begeleiding en een tekst, die meer diepte heeft dan de ‘moon is blue en so are you’. Van het album Tales From Terra Firma.

Spannende tijden breken aan voor The Jezabels. Album nummer twee is klaar om aan het volk te worden gepresenteerd en dat is altijd een bijzonder moment voor een band. Het lijkt echter wel goed te komen met de dames en heren uit Sydney. Wat meteen opvalt aan The End, de voorbode van het nieuwe album, is dat de productie drie keer dikker is dan die van het debuut. En dat Haley beter is gaan zingen. The End klinkt als Paramore voor volwassenen, groots en meeslepend. Dat gaan veel mensen waarderen. Als die lijn op de nieuwe langspeler, The Brink wordt voortgezet dan zullen Rotown (R’dam 9/3) en Bitterzoet (A’dam 12/3) letterlijk en figuurlijk te klein blijken.

Net als eerder Fleetwood Mac, Genesis en naar het zich laat aanzien Midlake heeft Yuck het vertrek van een geluidsbepalend bandlid overleeft. Niet dat de band lijkt op genoemde namen. Yuck maakt rock met een randje. Opvallend is dat de Britten voor inspiratie naar de overkant van de oceaan kijken. Het zijn bands als Pavement en Dinosaur Jr die ze op ideeën brengen. Somewhere is redelijk stemmig voor Yuck’s doen. Wellicht heeft het plotselinge vertrek van medeoprichter Dan Blumberg toch zijn sporen nagelaten.

De bandnaam betekent gezamenlijk belang en het lied waarmee Mutual Benefit op de Pinguinplaylist zijn beland gaat over valkenjacht voor gevorderden (= jagen met en niet op valken). Inderdaad Mutual Benefit is niet de zoveelste poprockband die zijn/haar geluk beproeft in de overvolle popvijver. Mutual Benefit is meer een project dan een band. Aanzwengelaar is Jordan Lee, die zich op zijn debuut vestigt in de buurt van acts als Sparklehorse, Devendra Banhart en Sufjan Stevens. Zijn muziek, Advanced Falconry is daar een mooi voorbeeld van, vergt enige aandacht. Als je even niet oplet is het voorbij. Storen doet het allerminst, maar oplettendheid wordt beloond met betoverende klanken. Mocht Mutual Benefit onze kant opkomen, hopen wij op een show in een theater liever dan in een (klets)club. Als je begrijpt wat we bedoelen.