Een gitaarvirtuoos als de Amerikaanse Joe Bonamassa heeft natuurlijk geen introductie meer nodig. Hij produceert platen aan de lopende band, heeft tot nu toe twintig nummer één Billboard Blues albums en is fervent verzamelaar van vintage gitaren en versterkers. Hij leerde gitaar spelen van wijlen Danny Gatton en toerde op zijn twaalfde al met niemand minder dan de in 2015 overleden B.B. King. Hij staat op alle belangrijke podia en verkoopt overal ter wereld zalen uit. Redemption is Bonamassa’s dertiende studioalbum en de derde in rij met volledig eigen geschreven werk.
Met Redemption laat Bonamassa meer van zichzelf zien dan ooit. Naar eigen zeggen gaat hij op dit moment door een lastige periode in zijn leven, een periode waarvan hij niet verwachtte daar ooit doorheen te gaan. Dat hoor je overduidelijk terug. In het indrukwekkende bluesnummer Self-Inflicted Wounds bijvoorbeeld schuilt pure pijn. Dat hoor je en dat voel je in iedere vezel in je lichaam. Het gaat door merg en been al vanaf de eerste noot die Bonamassa aanslaat op zijn gitaar. Het komt meteen binnen. De zanglijnen en de tekst versterken dit effect nog eens. Als dan ook nog de jankende solo van Bonamassa halverwege het nummer te horen is, verduidelijkt dat de snerpende pijn die hij voelt. Het prachtige akoestische Stronger Now In Broken Placesweerspiegelt de hartzeer die hij gehad heeft en hoe hij langzaamaan weer uit die diepe put van verdriet is gekropen.
Toch is Redemption alles behalve een softe plaat. Opener Evil Mama is een energieke groovende bluesrock song met een vleugje soul. King Bee Shakedown is een boogiewoogie met een rockabilly twist en Molly O’ klinkt bijna als powermetal nummer; krachtig en standvastig. Deep In The Blues, de titel verraad het al, heeft weer een ouderwets Bonamassa bluesrock geluid, evenals Just ‘cos You Can Don’t Mean You Should en I’ve Got Some Mind Over What Matters. Pick Up The Pieces daarentegen heeft echt een jaren vijftig jazz feel en voor The Ghost of Macon Jones nodigde Joe de uit Nashville afkomstige countryzanger Jamey Johnson uit om samen met hem de vocalen voor z’n rekening te nemen. Het is dan ook niet gek dat dit nummer een behoorlijke country en roots invloed heeft. De gelijknamige titeltrack is een schreeuw om hulp. Letterlijk vraagt Bonamassa om gered en verlost te worden van zijn demonen. Het begint als een swampy country/roots song en gaat over in een dampende Mississippi blues met scheurende gitaar. Afsluiter Love Is A Gamble is een klassieke ABC blues, alleen dan wel zeer goed uitgevoerd.
Redemption bevat een zeer divers en uitdagend pallet aan kleuren en klanken en is bij tijd en wijlen hartverscheurend en tegelijkertijd opliftend door de hoop en kracht die het uitdraagt. Het is een ijzersterke, pure en echte plaat. Het is Bonamassa op zijn kwetsbaarst. Het gaat over pijn, verdriet, berouw, acceptatie, hoop, opkrabbelen en uiteraard, zoals de titel al zegt, verlossing. Waar Joe ook doorheen is gegaan en zelfs nog doorheen gaat, het levert hem wel zijn meest oprechte en beste plaat ooit op. Tekst BluesMagazine.nl | Ella-Milou Quist
Liefhebbers luisteren uiteraard naar Pinguin Blues!
LIVEDATA 01+02+03/05 Carré, Amsterdam
Dinsdag 30 april geeft Anouk een concert in de Ziggo Dome in Amsterdam. Dat maakte de zangeres vanochtend bekend in een interview in Algemeen Dagblad. De kaartverkoop voor dit concert start vrijdag 28 september om 12:00 uur.
Vrijdag 12 oktober organiseert de Nijmeegse band