Category: Breekijzer

DEADLETTER – It Comes Creeping

 It Comes Creeping van DEADLETTER is een sombere, serieuze song die wat sfeer betreft wel doet denken aan de de donkere new wave van bands als Heaven 17.

Maar dan zonder synths en met sax. De Britse postpunkband hebben we tot dusver toch al niet kunnen betrappen op enig optimisme, maar It Comes Creeping is zelfs voor hun doen erg duister. Maar dus ook wel weer erg goed. Wat er precies aan komt sluipen verschilt per persoon volgens zanger Zac Lawrence, maar maak je borst maar nat. Wat dat betreft voelt DEADLETTER de tijdsgeest goed aan. Album, Existence Is Bliss komt eind februari.

Optredens: 26 maart Paradiso, 27 Vera, + Paaspop begin april.

NANANA – Before I Leave

Mocht het songfestival doorgaan dit jaar dan zou Hongarije er goed aan doen om NANANA af te vaardigen met Before I Leave.

Niet alleen omdat de band een songfestivalfähige naam heeft, maar vooral omdat NANANA met boegbeeld Lotti Timari een talent in huis heeft van internationale allure. De nieuwe Breekijzer is dus best wel poppy. Net zo als Måneskin dat is. NANANA deelt zich zelf in bij de postpunk stroming, maar feitelijk het is klassieke hardrock wat ze produceren. Europe, die richting of beter Eastern Europe. Er zit namelijk iets in Lotti’s stem dat doet denken aan poesta’s en paprika’s. Before I Leave is een sterk liedje dat ijzersterk wordt vormgegeven. Vooral tegen het einde als Lotti haar heftige emoties kracht bijzet met een serie welgemikte gilletje slaan de pleziermeters ver uit. En, niet onbelangrijk Before I Leave is ook niet hun enige goede liedje.

Puscifer – Pendulum

Puscifer is de derde band van Maynard Keenan naast Tool en A Perfect Circle.

Net als met zijn andere bands maakt Keenan ook met Puscifer donkere, duistere en zwaarmoedige muziek, maar anders dan bij eerder genoemden staat bij Puscifer de synthesizer centraal. Puscifer maakt geen geheim van hun schatplichtigheid aan Depeche Mode. Ook Pendulum klinkt als een echo uit de roemruchte jaren tachtig. Toch is Puscifer meer dan een ‘DM Tribute Band’ of een hobbyproject. De zang van Carina Round geeft Pendulum een subtiele ‘female touch’ en de spannende opbouw van de song zorgt ervoor dat je aan je speakers gekluisterd zit. Van het binnenkort te verschijnen ‘Normal Isn’t’ album.

WAAX – Hands

‘Beetje softe Breekijzer deze keer’, denk je als je Hands hoort van WAAX. Maar als na een kleine twee minuten vrij letterlijk de pleuris uitbreekt, blijkt dat lieve zangeresje van het begin een ware duivelin te zijn die een keel kan opzetten waar je U tegen zegt.

WAAX is de naam van de band van Marie DeVita waarvan zijn momenteel het enige lid is. Marie verkaste onlangs van Brisbane, Australië naar Los Angeles. Dat duidt op ambitie. De dame beschikt echter over voldoende capaciteiten om niet snel weer met de staart tussen haar benen huiswaarts te hoeven keren. Naast die stem die binnen één adem van fluisterzacht naar snoeihard kan, zijn dat haar oor voor pakkende melodieën en beheersing van het postpunk/alt-rock idioom. Haar talentent exposeert ze dus op overtuigende wijze in Hands. En op haar twee eerder verschenen albums.

Marmozets – You Want The Truth

De meeste bands worden wat mellower als ze al wat langer bestaan. Zeker als ze tegen een doorbraak aanzitten. Zoals Marmozets.

Toch lijkt die band juist een ruiger pad op te slaan. Vorige single A Kiss From A Mother was bijna heavy metal en ook nieuwe single You Want The Truth is niet voor doetjes. Saillant detail is dat bandleden Becca Macintyre en Jack Bottomley  in 2019 een kindje kregen en in 2022 zijn getrouwd. Vandaar het hiaat van 8 jaar tussen het vorige en het nieuwe album van de Britse band. Maar ook het gezinsleven blijkt geen reden om wat gas terug te nemen. You Want The Truth is  beuker van de eerste orde. Marmozets presenteert hun agressie en energie in de vorm van een sterke kop/staart song met een gitaarsolo die het opwindingsniveau nog eens extra opschroeft. Je vraagt je wel af wie de toorn van Becca en Jack heeft opgewekt en bent bij dat jij het niet was.

A. Swayze & The Ghost – Stay Right

A staat voor Andrew. Andrew Swayze is de aanvoerder van een vijfkoppige band uit Australië.

Volgens hun eigen bio beoefenen ze ‘impassionate, intelligent punk’. Gepassioneerd zijn ze zeker en slim ook vast wel, maar in Europa verstaan we wel iets anders onder punk dan de gedrogeerde neo-new waverige grote stadsrock die de band serveert met Stay Right. En gelukkig maar. Punkbands zijn er zat, maar rockers die hun hele ziel en zaligheid in hun muziek gooien zijn er nooit genoeg.

Death Bells – Shiver

Death Bells komt oorspronkelijk uit Australië, maar vond L.A. een betere uitvalsbasis om de wereld te veroveren.

Het wapen dat de boys – ze zijn met zijn tweeën- in de strijd gooien is een op Noor- Britse leest geschoeide variant van de goede ouwe postpunk. Dus niet de noiserock versie die de laatste tijd in opgang is, maar de duistere, industriële interpretatie die ook gebezigd wordt door een band als IST IST. Rimas Veselis en William J Canning debuteerden in 2017. Als alles volgens plan verloopt komt Shiver op het vierde album van Death Bells. Maar dan hebben we het waarschijnlijk over eind ’26.

Bleech 9:3 – Jacky

In de week dat debuutsingle Ceiling doorschuift naar de hoogste sport van De Graadmeter roepen we de nieuwe single van Bleech 9:3 uit tot Breekijzer!

Omdat het een ijzersterk nummer is natuurlijk, maar ook omdat Jacky een paar tandjes steviger is dan zijn voorganger. En ook wat minder toegankelijk misschien. Maar als je door de krakende gitaren heen luistert, hoor je een rocksong waarvoor Dave Grohl een moord zou doen. Bij wijze van spreken dan. Het zou eigenlijk helemaal geen slecht idee zijn voor Foo Fighters om Jacky eens een keer te tackelen. Ook omdat het nummer over verslaving en verlies gaat, iets waar Dave wel over kan meepraten. Het zou ook leuk zijn ook voor de portemonnee van de Ierse Bleech boys. Maar dit dus geheel terzijde.

Dirty Sound Magnet – The Power Of This Song

Als je weet dat Dirty Sound Magnet uit Zwitserland hoor je het meteen: ze spelen met de precisie van een Rolex.

Verder klinkt de band vooral Amerikaans. Als Jack White die een nummer van The Black Keys doet. Of vice versa. Dat is misschien wat zwart-wit gesteld, maar klopt wel en is ook bedoeld als compliment. The Power Of This Song is een eigentijdse bluessong met een riff waar zowel Jack als Dan jaloers op zullen zijn en solo’s waar beide heren een puntje aan kunnen zuigen. Dirty Sound Magnet heeft het nummer opgedragen aan de Texaanse blueslegende Blind Willie Johnson. The Power Of This song is uitstekende reclame voor het nieuwe album van Marco, Maxime & Stravos dat begin volgend jaar uitkomt.

The Scratch – Pull Like A Dog

De Breekijzer van deze week is wat aan de harde kant. The Scratch afficheert zich als een ‘high voltage folk metal’ band, die zich ophoudt in kringen waarin ook The Dropkick Murphyes verkeren.

Maar op nieuwe single Pull Like A Dog zijn de doedelzakken, tin whistles en fiddles ver te zoeken. Wat we wel krijgen opgediend is sterk geconcentreerde rocktrack met staccato zang, genadeloze gitaarerupties en een ritmesectie die haast heeft. Dat plus meerstemmige koortjes en meerdere stop/start momenten. Stel je een mix voor van Kansas met Helmet maar dan anders. Pull Like A Dog is de titeltrack van het nieuwe album van de Dubliners, hun 3e wordt dat. 13 maart komt hij uit. Het zou niet verbazen als dat een vrijdag is.