Category: De IJsbreker

Rolling Blackouts Coastal Fever – Sunburned In London 

Rolling Blackouts Coastal Fever is weer terug en dat vinden we zulk goed  nieuws dat we Sunburned In London maar meteen hebben uitgeroepen tot IJsbreker!

Dit dus in de hoop dat jullie net zo opgetogen zijn over de lekker lange – 6min. + comebacksingle als wij. Nou is comeback misschien een tikkeltje overdreven. Een absentie van vier jaar is nou ook weer niet zo lang. Maar goed. Sunburned In London is zoals we de Australische gitaarband het liefst horen; zakelijk en melodieus met veel ruimte voor de drie gitaristen. Nieuw is het dameskoor dat de mannenzang versterkt. Je ziet en hoort ze ook aan het werk in de live-clip (zie elders) die tegelijk met de single is uitgekomen. Of er ook een nieuw album in het vat zit, wordt niet expliciet vermeld, maar het zou vreemd zijn als dat niet zo is. Resteert de hamvraag: is de nieuwe single van RBCF net zo goed als French Press? Bijna!

Lime Garden – 23 

Een topteam van Charlie Andrew# en Dan Carey* heeft zich ontfermd over het nieuwe, tweede album van Lime Garden. Dan weet je dat het wel snor zit.

En inderdaad nieuwe single 23 is een nummer dat wel tegen een paar stootjes kan. De muzikale inspiratie kwam volgens gitarist Chloe Howard van Happy Mondays. Dat is te horen, met die aantekening dat het dameskwartet uit Brighton wel wat gedisciplineerder speelt dan de pillenrockers uit Manchester. Maar de beat van 23 is onweerstaanbaar dansbaar en de mix van synths en gitaren doet inderdaad denken aan de befaamde Madchester sound van ook alweer 35 jaar geleden. Volgens Chloe gaat het album over een avondje stappen van het eerste tot en met het 38ste drankje. Wie wel eens foto’s heeft gezien van het Britse nachtleven of zelf wel eens een poging heeft gedaan om zijn/haar Britse vrienden bij te houden, weet dat het een bijzondere plaat gaat worden. De release van Maybe Not Tonight staat voor 10 april.

# producer van Wolf Alice, Alt-J e.a.

* producer van Wet Leg, Fontaines DC e.v.a.

Modern Woman – Dashboard Mary 

We gunnen punkdichter Patti Smith natuurlijk het eeuwige leven, maar mocht ze een opvolger willen aanwijzen dan is Sophie Harris een uitstekende kandidaat.

Sophie is de aanvoerder van Modern Woman, een band uit Londen, die na 3 singles is toegekomen aan een album. Dat gaat Johnny’s Dreamworld heten en op 1 mei uitkomen. Dashboard Mary mag het voorwerk doen. Het is een imponerende single met een uitstekende balans tussen tekst en muziek. Die muziek bouwt langzaam op naar een climax waarin onduidelijk is of het geluid nou uit de keel van de zangeres komt of uit de versterker van de gitarist. Waarschijnlijk gaan ze beiden even hard te keer. Ook zijn er naast bas en drums een sax en een viool te ontwarren in de gecontroleerde kakofonie. De tekst van Dashboard Mary vertelt een verhaal dat is verbeeld in de video. Het verdient aanbeveling de ondertiteling in te schakelen. Over haar teksten zegt Sophie Harris dat ze het “interessant vindt om de rauwere kant van vrouwelijkheid te onderzoeken die vaak verscholen blijft: relaties tussen meisjes en de complexiteit van vrouwelijke fixaties en obsessies.” Er is een reden dat de band Modern Woman heet.

Modern Woman is op 27 januari te zien in het voorprogramma van Ezra Furman in de Tolhuistuin in Amsterdam en een dag later in Trix, Antwerpen.

Voka Gentle – Battle Sequence (I’m Atomic) 

Alleen bij de meest oplettende luisteraar zal er een belletje rinkelen bij het horen van de naam de naam Voka Gentle. We hebben namelijk nog maar twee nummers van het trio uit Londen gedraaid en dan ook nog met mondjesmaat.

Het is namelijk niet de makkelijkst muziek die William J Stokes en tweeling Ellie en Imogen Mason maken. De nieuwe single van Voka Gentle is misschien nog wel moeilijker dan die twee voorgangers, maar ook beter. Battle Squence, de titel zegt het al zou zich prima lenen als soundtrack voor een game waarin drommen  aliens of zombies op afstand moeten worden gehouden. Over een nerveuze elektronische beat zingt een van de zusjes op standje cool.  Op de achtergrond hoor je het aanzwellende geluid van de apocalyps.

Is het dance, is het art, is it it a plane? Het is een superplaat! Album 3 van Voka Gentle heet Domestic Bliss en is vanaf 6 februari overal te beluisteren.

MOULD – Float

Een nieuw jaar, een nieuwe naam. MOULD* is een twee jaar en twee EP’s oude band uit Bristol. Ze komen dus nog maar net lijken.

Maar dat zou je niet zeggen als je nieuwe single Float hoort. De debuutsingle van wat het eerste album van het trio moet gaan worden is een donker getinte rocksong met meerstemmige zang en mooi samenspel van bas en gitaar. Oudere releases leverden dat MOULD het noise-punk etiket op. Float is anders, minder opgewonden, minder schreeuwerig, maar niet minder energiek of indringend. De MOULD mannen zijn gewoon gegroeid, beter geworden in wat ze doen, een kwestie van instrumentbeheersing ook. Dat MOULD op het podium kan waarmaken wat ze op plaat beloven laat de live in de studio versie van Float horen die ook onlangs is uitgekomen. Kortom een band om in de smiezen te houden.

*niet te verwarren met Bob Mould ex Hüsker Dü.

Remember Sports – Cut Fruit

Maar de zelfopgelegde pauze van vijf jaar heeft Remember Sports (v/h Sports) hoorbaar goed gedaan.

Het is moeilijk je vinger precies te leggen op wat er nou precies is veranderd, maar het zal een gevalletje zijn van oefening die kunst baart  De sound ansich is niet echt anders. Remember Sports rockt naar voorbeeld van Pixies en Dinosaur Jr. Grofkorrelig en vol vuur. Middelpunt van de band is Carmen Perry, zij zingt en schrijft de songs en kan heerlijk schreeuwen zoals ze doet aan het slot van Cut Fruit. De single is afkomstig van het nieuwe album van de band uit Philadelphia, dat The Refrigerator heet en eind deze maand uitkomt.

Dove Ellis – Pale Song

Mocht je in Groningen zijn tijdens ESNS probeer dan binnen te wurmen bij het optreden van Dove Ellis, een opkomende ster uit Ierland.

22 is hij pas, maar klinkt alsof hij er al een heel leven op heeft zitten. Typisch Iers dus, maar niet op de traditionele manier. Dove Ellis is een singer-songwriter met de nadruk op singer. Niet dat zijn songs niet bijzonder zijn, maar het zijn zijn stem en zangkunst die de meeste indruk maken. Dove doet denken aan Jeff Buckley, maar ook aan Thom Yorke en zelfs wel aan Cameron Winter. Ook muzikaal beweegt hij zich binnen deze driehoek. Dwz dat zijn songs persoonsgebonden zijn en zich dus niet makkelijk laten coveren. Dove’s debuutalbum heet Blizzard en is begin december uitgekomen.

Cameron Winter – Love Takes Miles  

Het is en blijft een vreemd fenomeen die popmuziek. Een artiest die we een jaar geleden nog te moeilijk c.q. ongemakkelijk vonden gaan we nu extra vaak draaien. Wat er veranderd is?

Niet de onconventionele – je moet er van houden- zangstijl van Cameron Winter, want over hem hebben we het. Wel zijn status en ook zal er zeker sprake zijn van gewenning. Die gewenning kwam via Geese, de band die Cameron alweer 9 jaar en 3 albums voorzit. Geese maakte met Getting Killed hét alternatieve rockalbum van 2025. In het kielzog daarvan is ook de belangstelling en waardering voor Winter’s solowerk gegroeid. In de V.S. viel het Heavy Metal album meteen in goede aarde. Hier viel de plaat een beetje tussen de wal en het schip. De release was namelijk begin december 2024. Dan zijn de jaarlijstjes al ingeleverd, hoor je bij ons de Snob 2000 en elders oldies of kerstliedjes.

Kamp Winter heeft recent een nieuwe clip online gezet van Love Takes Miles, het meest gestreamde nummer van Heavy Metal. Waarschijnlijk willen ze het ijzer smeden terwijl het heet is. Winter heeft net een spectaculair succesvolle solotour afgesloten en Getting Killed duikt op in alle jaarlijstjes. Het gezegde ‘beter laat dan nooit’ indachtig roepen we Love Takes Miles alsnog uit tot IJsbreker!

Robber Robber – Talkback

Het duurt maar twee minuten, maar er gebeurt van alles in Talkback, de nieuwe single annex IJsbreker van Robber Robber.

Genre-technisch zal Robber Robber vast onder de postpunk vallen, maar de band heeft een eigen, enigszins excentrieke opvatting van het genre, die ver verwijderd is van de nieuwe noiserock en die varianten waarin gepraat wordt ipv gezongen. Het tempo van Talkback ligt hoog, toch wordt er niet gejaagd. De zangeres laat zich door niets of niemand van haar à propos brengen. Ook niet door de plotselinge break die niet had misstaan in een nummer van een math-rockband. Ondertussen speelt de gitarist een solo dwars door het hele nummer heen. Zoals gezegd, een raar maar vooral bijzonder plaatje en zo hebben we ze graag.

Hen Ogledd – Scales will fall

De band, kunstenaarscollectief eigenlijk heet Hen Ogledd. Dat is de oude Bretonse (Keltische) naam voor de grensstreek tussen Noord Engeland en Schotland. Begin volgend jaar verschijnt het derde album van de band die de term Britpop (Britton pop?) een geheel nieuwe inhoud geeft.

Dat dat een bijzondere plaat gaat worden kan bijna niet anders. De eerste single van het album had niet misstaan op de soundtrack van Vikings of een andere tv serie die zich afspeelt in de vroege middeleeuwen. Met zijn rituele ritme, primitieve begeleiding en sjamanistische samenzang heeft Scales will fall iets mystieks, iets mythisch zelfs. Alsof het nummer al honderden jaren oud is. De half rappende zangeres (bard rap noemen ze het zelf) en de avantgardistische trompetsolo die halverwege het 8 minuten durende nummer opduikt zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar dat is dan hun probleem. Een bijzonderder en ook misschien wel beter en in ieder geval intrigerender nummer dan Scales will fall ga je dit jaar niet meer horen. En misschien volgend jaar ook niet. Behalve dan op Discombobulated (20/2) dat derde album van Hen Ogledd.