Category: De IJsbreker

Nothing – never come never morning 

De meeste bands die al wat langer meedraaien, dreigen te verzanden in een herhaling van zetten. Succes als dat hen ooit al ten deel is gevallen, komt meestal met het eerste of tweede album. Alles wat volgt is vaak meer of minder van het zelfde laken een pak.

Om die reden verwachtten we niet veel van het zesde album van Nothing. De shoegazeband uit Philadelphia had een kleine tien jaar geleden even de wind mee, maar is uiteindelijk nooit echt doorgebroken. Dat zanger-gitarist Nicky Palermo een beetje de dictator uithangt zal niet hebben geholpen. Nu is hij nog het enig overgebleven lid van de club die in 2010 aftrapte. Omringd door een vers team muzikanten is Palermo onlangs de studio ingedoken om een nieuw album te gaan maken. Tegen alle verwachting is dat een prima plaat geworden. Palermo lijkt per liedje te hebben gekeken wat er het best bij past en heeft daar de juiste muzikanten bij gezocht. In mindere handen zou dat een lappendeken van een album hebben opgeleverd. Palermo komt er mee weg simpelweg omdat zijn songs zo sterk zijn. Zingen kan hij ook net als gitaarspelen. Die talenten komen mooi samen in never come never morning, een gevoelde rockballad die alles heeft om classic te worden. En, het is dus niet het enige goede nummer op A Short History Of Decay.

The Sophs – SWEETIEPIE

Niet dat het een nadeel is, maar heel veel indie is nogal serieus en dat terwijl we momenteel best wel een beetje licht en luchtigheid kunnen gebruiken.

Nou daarvoor zijn we bij The Sophs aan het juiste adres. Hun SWEETIEPIE is een en al vrolijkheid! Alsof ze nu al de lente in hun hoofd hebben! Kortom het juiste plaatje op het juiste moment. Mocht je niet spontaan in een goed humeur schieten van alleen de muziek van SWEETIEPIE kijk dan vooral ook de clip. Daarin zie je een zestal leipo’s aanstekelijk veel plezier hebben met een soort van karaoke versie van hun hitje. Muzikaal wordt er hier misschien niet al te diep gegraven door de rockers uit L.A. Andere liedjes laten horen dat ze ook een serieuze kant hebben. Maar nu dus even niet. Op 13 maart brengen The Sophs Goldstar uit, hun debuutalbum.  Op 3 mei komen ze de plaat live presenteren in Paradiso. Feestje gegarandeerd.

 

A.A. Williams – Wolves

De geleerden kunnen het er maar niet over eens worden in welk hokje ze A.A. Williams moeten proppen.

Dat de Britse zangeres zich ophoudt aan The Dark Side daar is men het wel over eens, maar is ze nou gothic, gewoon metal of toch iets anders? Wij opteren voor het laatste. A.A. Williams is ‘non of the above’. Haar muziek is absoluut niet hard maar bij tijd en wijle flink heftig. Plaats haar ergens tussen Nine Inch Nails en Radiohead in, bands die net als A.A. bij machte zijn een eigen universum te creëren. Alexandra Williams heeft drie albums gemaakt. De meest recente As The Moon Rests is uit 2023 en herbergt de nummer -1 Graadmeter hit Evaporate. Helaas fans, Wolves is weliswaar helemaal nieuw, maar geen aanjager van een nieuw album. De smeulende gitaarballade is uitgebracht om aandacht te generen voor de Europese tournee van La Williams. Die brengt haar op vrijdag 27 februari naar de Effenaar in Eindhoven en zaterdag de 28e naar TivoliVredenburg.

Rolling Blackouts Coastal Fever – Sunburned In London 

Rolling Blackouts Coastal Fever is weer terug en dat vinden we zulk goed  nieuws dat we Sunburned In London maar meteen hebben uitgeroepen tot IJsbreker!

Dit dus in de hoop dat jullie net zo opgetogen zijn over de lekker lange – 6min. + comebacksingle als wij. Nou is comeback misschien een tikkeltje overdreven. Een absentie van vier jaar is nou ook weer niet zo lang. Maar goed. Sunburned In London is zoals we de Australische gitaarband het liefst horen; zakelijk en melodieus met veel ruimte voor de drie gitaristen. Nieuw is het dameskoor dat de mannenzang versterkt. Je ziet en hoort ze ook aan het werk in de live-clip (zie elders) die tegelijk met de single is uitgekomen. Of er ook een nieuw album in het vat zit, wordt niet expliciet vermeld, maar het zou vreemd zijn als dat niet zo is. Resteert de hamvraag: is de nieuwe single van RBCF net zo goed als French Press? Bijna!

Lime Garden – 23 

Een topteam van Charlie Andrew# en Dan Carey* heeft zich ontfermd over het nieuwe, tweede album van Lime Garden. Dan weet je dat het wel snor zit.

En inderdaad nieuwe single 23 is een nummer dat wel tegen een paar stootjes kan. De muzikale inspiratie kwam volgens gitarist Chloe Howard van Happy Mondays. Dat is te horen, met die aantekening dat het dameskwartet uit Brighton wel wat gedisciplineerder speelt dan de pillenrockers uit Manchester. Maar de beat van 23 is onweerstaanbaar dansbaar en de mix van synths en gitaren doet inderdaad denken aan de befaamde Madchester sound van ook alweer 35 jaar geleden. Volgens Chloe gaat het album over een avondje stappen van het eerste tot en met het 38ste drankje. Wie wel eens foto’s heeft gezien van het Britse nachtleven of zelf wel eens een poging heeft gedaan om zijn/haar Britse vrienden bij te houden, weet dat het een bijzondere plaat gaat worden. De release van Maybe Not Tonight staat voor 10 april.

# producer van Wolf Alice, Alt-J e.a.

* producer van Wet Leg, Fontaines DC e.v.a.

Modern Woman – Dashboard Mary 

We gunnen punkdichter Patti Smith natuurlijk het eeuwige leven, maar mocht ze een opvolger willen aanwijzen dan is Sophie Harris een uitstekende kandidaat.

Sophie is de aanvoerder van Modern Woman, een band uit Londen, die na 3 singles is toegekomen aan een album. Dat gaat Johnny’s Dreamworld heten en op 1 mei uitkomen. Dashboard Mary mag het voorwerk doen. Het is een imponerende single met een uitstekende balans tussen tekst en muziek. Die muziek bouwt langzaam op naar een climax waarin onduidelijk is of het geluid nou uit de keel van de zangeres komt of uit de versterker van de gitarist. Waarschijnlijk gaan ze beiden even hard te keer. Ook zijn er naast bas en drums een sax en een viool te ontwarren in de gecontroleerde kakofonie. De tekst van Dashboard Mary vertelt een verhaal dat is verbeeld in de video. Het verdient aanbeveling de ondertiteling in te schakelen. Over haar teksten zegt Sophie Harris dat ze het “interessant vindt om de rauwere kant van vrouwelijkheid te onderzoeken die vaak verscholen blijft: relaties tussen meisjes en de complexiteit van vrouwelijke fixaties en obsessies.” Er is een reden dat de band Modern Woman heet.

Modern Woman is op 27 januari te zien in het voorprogramma van Ezra Furman in de Tolhuistuin in Amsterdam en een dag later in Trix, Antwerpen.

Voka Gentle – Battle Sequence (I’m Atomic) 

Alleen bij de meest oplettende luisteraar zal er een belletje rinkelen bij het horen van de naam de naam Voka Gentle. We hebben namelijk nog maar twee nummers van het trio uit Londen gedraaid en dan ook nog met mondjesmaat.

Het is namelijk niet de makkelijkst muziek die William J Stokes en tweeling Ellie en Imogen Mason maken. De nieuwe single van Voka Gentle is misschien nog wel moeilijker dan die twee voorgangers, maar ook beter. Battle Squence, de titel zegt het al zou zich prima lenen als soundtrack voor een game waarin drommen  aliens of zombies op afstand moeten worden gehouden. Over een nerveuze elektronische beat zingt een van de zusjes op standje cool.  Op de achtergrond hoor je het aanzwellende geluid van de apocalyps.

Is het dance, is het art, is it it a plane? Het is een superplaat! Album 3 van Voka Gentle heet Domestic Bliss en is vanaf 6 februari overal te beluisteren.

MOULD – Float

Een nieuw jaar, een nieuwe naam. MOULD* is een twee jaar en twee EP’s oude band uit Bristol. Ze komen dus nog maar net lijken.

Maar dat zou je niet zeggen als je nieuwe single Float hoort. De debuutsingle van wat het eerste album van het trio moet gaan worden is een donker getinte rocksong met meerstemmige zang en mooi samenspel van bas en gitaar. Oudere releases leverden dat MOULD het noise-punk etiket op. Float is anders, minder opgewonden, minder schreeuwerig, maar niet minder energiek of indringend. De MOULD mannen zijn gewoon gegroeid, beter geworden in wat ze doen, een kwestie van instrumentbeheersing ook. Dat MOULD op het podium kan waarmaken wat ze op plaat beloven laat de live in de studio versie van Float horen die ook onlangs is uitgekomen. Kortom een band om in de smiezen te houden.

*niet te verwarren met Bob Mould ex Hüsker Dü.

Remember Sports – Cut Fruit

Maar de zelfopgelegde pauze van vijf jaar heeft Remember Sports (v/h Sports) hoorbaar goed gedaan.

Het is moeilijk je vinger precies te leggen op wat er nou precies is veranderd, maar het zal een gevalletje zijn van oefening die kunst baart  De sound ansich is niet echt anders. Remember Sports rockt naar voorbeeld van Pixies en Dinosaur Jr. Grofkorrelig en vol vuur. Middelpunt van de band is Carmen Perry, zij zingt en schrijft de songs en kan heerlijk schreeuwen zoals ze doet aan het slot van Cut Fruit. De single is afkomstig van het nieuwe album van de band uit Philadelphia, dat The Refrigerator heet en eind deze maand uitkomt.

Dove Ellis – Pale Song

Mocht je in Groningen zijn tijdens ESNS probeer dan binnen te wurmen bij het optreden van Dove Ellis, een opkomende ster uit Ierland.

22 is hij pas, maar klinkt alsof hij er al een heel leven op heeft zitten. Typisch Iers dus, maar niet op de traditionele manier. Dove Ellis is een singer-songwriter met de nadruk op singer. Niet dat zijn songs niet bijzonder zijn, maar het zijn zijn stem en zangkunst die de meeste indruk maken. Dove doet denken aan Jeff Buckley, maar ook aan Thom Yorke en zelfs wel aan Cameron Winter. Ook muzikaal beweegt hij zich binnen deze driehoek. Dwz dat zijn songs persoonsgebonden zijn en zich dus niet makkelijk laten coveren. Dove’s debuutalbum heet Blizzard en is begin december uitgekomen.