Spoon – No Bullets Spent

‘Everything Hits At Once’, zo gaat het nieuwe album van Spoon heten. Het sleutelwoord is Hits. De tiende langspeler van de band uit Austin is namelijk een ‘greatest hits’ met 12 hoogtepunten uit het 26 jarige bestaan van Spoon plus een nieuw nummer.

No Bullets Spent laat horen dat Spoon nog niets aan kracht en pracht heeft ingeboet. Veel bands, de meeste bands eigenlijk hebben het meeste succes met hun eerste albums. Kijk maar eens naar de tien beste songs op Spotify van je favoriete band en je zult zien dat het oude werk het hoogste scoort.  Alleen de echt bijzondere bands lukt het om de bal langer dan twee of drie albums in de lucht te houden. Vaak zijn dat ook bands die niet meteen doorbraken. Zoals Spoon dat pas met Gimme Fiction, hun vierde album een voet tussen de deur kreeg. De definitieve doorbraak kwam in 2007 met plaat vijf, Ga Ga Ga Ga Ga.

Sindsdien is Spoon aan de top blijven meedraaien. Een beetje Pinguin luisteraar kent alle songs van ‘Everything Hits At Once’. Op één na dus, de nieuwe track. Je moet als band enigszins lef hebben om op een ‘Best Of’ een nieuw nummer te zetten. Stel dat die flopt dan is het een smet op een verder vlekkeloze compilatie. Spoon hoeft echter niet te vrezen voor een blamage, want No Bullets Spent is Spoon op zijn best; een intelligente rocksong, energiek en to the point met als kers op de taart een knisperende gitaarsolo.

‘Best Of’ albums hebben altijd een tweeledig doel, het is een carrière overzicht én een introductie van de band voor laat en nieuwkomers. Voor beide doelen geldt ‘Mission Accomplished’.

Clairo – Bags

De opkomst van vrouwen in de popmuziek zet door. Nog even en niemand kijkt er meer van op als de helft van de acts op een festival vrouw is. Veel moderne meiden beoefenen een stijl, die lo fi wordt genoemd. Lo fi is een begrip uit de punk dat aangeeft dat de acts het niet zo nauw nemen met de geluidskwaliteit. De laatste tijd wordt lo fi steeds vaker gebruikt als alternatieve benaming van indie, een term die door inflatie aan vervanging toe is. 

Bags van Clairo is lo fi op zijn finest, een gestaag voortstuwende track met goed getimede gitaar en keyboard fills en een sfeer die we herkennen van twee decennia geleden. De ‘star of the show’ is de 20 jarige Claire “Clairo” Cottrill uit Atlanta, Georgië, die zingt op het punt te staan haar vriendje te verlaten. Her Bags are already packed.  

Ondanks haar korte aanwezigheid op aarde is Clairo geen nieuwkomer meer. Bags is ongeveer haar 13e single. Vanaf single 4, Pretty Girl (2017) zitten de major labels achter haar aan, maar Clairo heeft hun verleiding weten te weerstaan en getekend bij een kleine maar daadkrachtige platenmaatschappij. Dit mede op advies van haar Pa, die als voormalig hoge marketing Piet bij Coca Cola bekend is met het klappen van de zweep.  

De man die de vrouwvriendelijk omgeving schiep waarin Clairo haar verhaal kwijt kan, is de in onze kringen niet onbekende Rostam Batmanglij, ex-lid van Vampire Weekend, die die band  heeft verlaten juist om dingen te doen zoals het produceren van het debuutalbum van Clairo. De plaat gaat Immunity heten komt begin augustus uit en is er één om naar uit te kijken.

 Ida Mae – Boom Boom Boom

Chris Turpin en Stephanie Jean zijn getrouwd, met elkaar en met hun werk. Samen vormen ze namelijk Ida Mae. Het duo beoefent een genre dat hip was lang voor hun geboorte en hoewel sindsdien naar de achtergrond verschoven is de vlam altijd blijven branden.

We hebben het over bluesrock, of rock met een blues basis. Chris en Stephanie hebben de stijl letterlijk met de paplepel binnen gekregen. Hun beider vaders waren jong toen bands als Cream, Led Zeppelin en Free furore maakten. Het duo reist momenteel door de V.S. als voorprogramma van Greta Van Fleet. De Van Fleet boys lazen goede dingen over Ida Mae in het befaamde Amerikaanse blad Rolling Stone en herkenden na beluistering van een aantal tracks twee gelijkgestemde geesten. 

Waarschijnlijk hadden ze -toen de uitnodiging de deur uitging- nog niet eens de nieuwe single gehoord van het rockende echtpaar uit het Britse Norwich. In lijn met de trend van dit moment heeft ook Boom Boom Boom een featuring. Niemand minder dan Dweezel ‘Son Of Frank’ Zappa speelt de woedende solo in Boom Boom Boom, dat live, in één take is opgenomen.

Boom Boom Boom –de titel deelt het nummer met een classic van blueslegende John Lee Hooker- gaat over ongure types in de muziekindustrie die de waan van de dag najagen en geen verstand hebben van ‘echte’ muziek. Bij gebrek aan belangstelling van grotere labels, hebben Chris en Stephanie hun debuutalbum, Chasing Lights  zelf uitgebracht.

Zoals het er nu uitziet, gaat Ida Mae eerst live naam maken, maar gezien de reacties op hun shows en de kracht van Boom x 3 zal het niet heel lang meer duren voordat de platenbazen zich met lucratieve contracten op het muzikale koppel zullen storten. Ook is het niet uit te sluiten dat er een nieuwe blues(rock) boom op de loer ligt.

 

Metronomy – Lately

Nu Metronomy terug is kan de zomer echt beginnen. Lately, het eerste levensteken van de Britse band in drie jaar is zo’n nummer dat gemaakt lijkt om te draaien in de auto op weg naar het zonnige zuiden. Op je oortjes in de trein met een vergelijkbare bestemming werkt ook goed. Kortom als je al niet in de vakantiestemming bent, doet de nieuwe single van Metronomy wonderen.

Wie nu denkt dat Lately een Venga Boys achtige zomerstamper is, rekent buiten de band. Metronomy staat al ruim tien jaar lang garant voor ingenieuze en verlichte indie-synthipop. In geval van Lately betekent dat een speels refrein, een uitgekiende spanningsboog. En, we hebben het tenslotte over Metronomy een licht weemoedig randje.

De sound van de synthesizer op Lately is 80’s, maar de song met zijn dansbare beat en filterdisco break is helemaal van deze tijd. Net als de band die met zijn multi-seksuele en multi-raciale opstelling een weerspiegeling is de moderne samenleving. Later dit jaar meer Metronomy, want album zes in aantocht.

LIVEDATUM 28 oktober, Melkweg, Amsterdam

 

Angie McMahon – Pasta

Voor de IJsbreker van deze week reizen we af naar Australië. In ‘the land down under’ woont en werkt Angie McMahon. Het eerste wat opvalt als je haar nieuwe single Pasta hoort, is haar stem. De midtwintiger is gezegend met het soort zangvermogen waarvoor de uitdrukking een dijk van een stem lijkt te zijn bedacht.

Met zo’n stemgeluid is het logisch dat ze werd gevraagd om in een soulband te komen zingen. Dat heeft ze ook een tijd gedaan, maar in haar lijf klopt het hart van zelfstandige singer-songwriter. Twee jaar geleden ging ze solo. Nu is Angie een wat in vaktermen heet, ‘breakout artist’ met carrièremogelijkheden tot ver buiten Australië.  

Miss McMahon hanteert het less is more principe. Het enige wat je hoort op nieuwe single Pasta zijn drums, een elektrische gitaar en die volumineuze Stem met zijn rookkleurig timbre en bijna Keltische vibrato. Pasta begint met een basale gitaarriff uit het Lou Reed Songbook en mondt uit in een eigentijdse variant van de Riot Grrl sound van rond de eeuwwisseling.

We zijn er vroeg bij dit keer. Angie McMahon heeft nog maar vier eigen songs on line plus een cover van Neil Young’s Helpless. Een debuutalbum is in de maak en zal hopelijk nog dit jaar verschijnen.

Dope Lemon – Hey You

Familieacts zijn berucht vanwege hun interne strubbelingen. Of Angus en Julia Stone -broer en zus- gebrouilleerd zijn hebben ze geheim weten te houden, maar feit is dat Angus alweer een tijdje solo actief is onder de naam Dope Lemon.

De site van het duo vermeldt nog wel twee optredens, één thuis in Australië en één in buurland Nieuw Zeeland, maar dat zouden contractuele verplichtingen kunnen zijn. Alle respect voor Angus met Julia, maar wat broederlief in zijn uppie uitvreet zouden we niet graag willen missen. Nieuwe single Hey You is het muzikale equivalent van een warm bad. Als het technisch -biologisch mogelijk was geweest voor JJ Cale en Beck om een baby te produceren, dan had het kindeke vast geklonken als Dope Lemon op Hey You. Op het eerste gehoor lijkt er nauwelijks ontwikkeling in het nummer te zitten, maar het gaat om de details. Hoe vaker je luistert hoe meer je hoort. Kortom Hey You is IJsbreker typisch materiaal. Angus a.k.a. Dope Lemon brengt op 12 juli album 2 uit,  ‘Smooth Big Cat’ is de titel. Voor optredens zie onder.

LIVEDATA: 14 september Melkweg, Amsterdam. 15 september Doornroosje, Nijmegen.

Thomas Azier – Strangling Songs

Thomas Azier is terug, Niet dat hij lang is weggeweest. Sinds 2013 staat de muzikale Fries garant voor een constante stroom kwaliteitsmuziek. Bijzonder is dat Thomas zelden in herhaling valt. Op zijn nieuwe EP, Raven On The First Floor betreedt hij dapper paden waar hij nooit eerder is geweest. Het meest opvallend is liedje twee van de EP, Strangling Song.

Je zou Strangling Song ouderwetse rock ‘n’ roll kunnen noemen ware het niet dat de gitaren ondergeschikt zijn aan synthetische toetsen en de heupwiegende ritmesectie digitaal wordt omgeleid. De galm op de stem is echter zo oud als Elvis. Zo creëert Thomas een eigentijdse variant op de befaamde rockabilly sound, die je digi-billy zou kunnen noemen.

Fans van de meer stemmige Thomas hoeven niet te vrezen dat hun held zich heeft losgeweekt van de elektronische kamermuziek waarmee hij internationaal naam maakte. Op de 3 andere songs op de Raven On The First Floor EP -hoewel ook zeer verschillend- blijft hij dichter bij zijn leest. Meer daarover later, eerst zetten we in op het up en top Strangling Song!

LIVEDATA: 23 mei Paradiso, Amsterdam (uitverkocht). 25 mei Get Lost Festival, Leiden. 18 Augustus Lowlands, Biddinghuizen. 14 sept – 6 okt. NL Clubtour.

Big Thief – Century

Veel singer-songwriters meten zich een bandnaam aan. Misschien om zich te distantiëren van het stoffige imago dat aan de term singer-songwriter kleeft. Of om duidelijk te maken dat hun begeleiders meer zijn dan anonieme huurlingen.

Het staat buiten kijf dat Adrianne Lenker de primus inter pares is van Big Thief, maar de verfijnde folkrock sound van de band is duidelijk groepswerk. Zo hoort een band ook te zijn, een geheel dat groter is dan de som der leden.

Adrianne hoeft ook niet bang te zijn dat ze over één kam wordt geschoren met al die gevoelige types die oprechtheid verwarren met authenticiteit. Zeker niet zolang ze liedjes zingt als Century met zijn mooie melodie, sterke refrein en intrigerende, poëtische tekst waaruit iedereen het zijne/hare kan halen al naar gelang je stemming en huwelijkse staat.

Century staat net als vorige single UFOF op het nieuwe, derde en mogelijk beste album van Big Thief uit Brooklyn,  

LIVEDATUM: 2 juni Best Kept Secret, Hilvarenbeek.

The Royal Concept – Kick It

Het zijn niet alleen discomeisjes en EDM jongetjes die vanuit Zweden een gooi doen naar faam en fortuin. Het land van de Billy’s en de Volvo’s heeft ook een gezonde rockscene, zij het een die minder strikt gescheiden is van de entertainment tak dan de onze.

The Royal Concept is zo’n band die bij tijd en wijle lekker rockt net als Mondo Diao, The Hives en Royal Republic voor hen. Omdat het ook in Zweden best moeilijk is om als muzikant je hoofd boven water te houden klussen de leden van The Royal Concept er wat bij. Ze zijn o.a. te horen op platen van populaire landgenoten als Robyn en Tove Styrke. Dat geeft hen de ruimte om als band een onafhankelijke koers te volgen. Die koers brengt hen soms in het vaarwater van bands als Phoenix en The Wombats en soms op steviger terrein zoals op nieuwe single Kick It.

Kick It is het muzikale equivalent van lentekriebels, een vlot vrolijk stemmend rockwerkje zonder veel pretenties, maar met heerlijk dubbelgitaarwerk en de vaart van een TGV.

Het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat Kick It zal opduiken in FIFA of soortgelijke games, maar de Kick Off van Kick It begint hier op Pinguin Radio.

Slow Pulp – High 

Een nieuwe naam aan het Pinguin Firmament. Slow Pulp is een kwartet met standplaats Chicago, dat de slacker-rock van Mac DeMarco en Courtney Barnett in een jasje steekt dat ze hebben geleend van Nirvana.

High begint lekker kabbelend, maar na een ongeveer een minuut grijpen de gitaren de macht en wordt het bal. Terwijl om haar heen de boel wordt afgebroken zingt Emily Massey stoïcijns door over het op één na favoriete onderwerp van popartiesten, drugs. Het eerste is natuurlijk seks.

Emily is de aanvoerder van Slow Pulp. Haar vader is ook muzikant, maar het was de Jack Black film School Of Rock die haar het licht deed zien. Emily leerde gitaarspelen, ontdekte dat ze eigenlijk niet lievers deed dan optreden en kwam er al spelend achter dat het podium van haar highschool te klein was voor haar prestaties.

In 2017 verscheen een eerste Slow Pulp EP, die om onduidelijke redenen EP2 heet. High dat momenteel een vlucht neemt op Spotify komt van de 2e EP, Big Day, die uitkomt op 15 mei. We zijn er weer eens vroeg bij, dus optredens in Nederland zullen nog wel even op zich laten wachten. Maar je bent gewaarschuwd.