Category: De IJsbreker

Foxing – Slapstick

Het is (gelukkig) niet meer te horen, maar Foxing begon ooit als emo-band. Dat was in 2013. Nu bijna 3 albums verder is er geen hokje meer waarin de band zich laat duwen. Foxing anno 2018 is artistiek, maar niet gekunsteld. Amerikaans, maar niet typisch. Complex, maar meeslepend.

Foxing is de band van Conor Murphy, maar een dictator is hij zeker niet. Murphy gelooft zelfs zoveel in het harmoniemodel dat hij zijn bandleden alle ruimte biedt voor inspraak. Zozeer zelfs dat er als  kop boven een oud interview stond; ‘Foxing can’t agree on anything’. De rol van producer is dus belangrijk. De muzikale mediator die het opnameproces van Nearer My God, het nieuwe album van de band uit St Louis in goede banen leidde, was Chris Walla, die tot voor kort deel uitmaakte van Death Cab For Cutie. De albumtitel betekent overigens niet dat de band in den Here is. Nearer My God To Thee is de titel van het laatste nummer dat het orkest speelde op de  Titanic voordat het schip onder de golven verdween.

De song die de weg van de release van het nieuwe Foxing album moet effenen is Slapstick. De single is gebaseerd op de gelijknamige roman van Kurt Vonnegut. Slapstick is een intrigerende ballad, die wel aan Radiohead doet denken, met dit verschil dat Conor Murphy anders dan Thom Yorke zingt alsof zijn leven er vanaf hangt.  Het Nearer To God album verschijnt op 19 augustus.

Miles Kane – Cry On My Guitar

Miles Kane‘s Cry On My Guitar heeft een weekje proefgedraaid. Dat gaf ons de kans om te horen dat de nieuwe single van de Britrocker meer is dan een lekker tussendoortje of een luxe advertentie van zijn nieuwe album. 

Terwijl zijn maat Alex Turner met Arctic Monkeys is opgeschoven in de richting van de weelderige jetset rock, die ze hadden ontwikkeld voor The Last Shadow Puppets betreedt Kane solo het gebied dat Arctic Monkeys heeft verlaten, dat van de krokante indierock.

Cry On My Guitar heeft een eigentijdse sound, maar is gemarineerd in een stijl die de boeken is ingegaan als glamrock. We spreken van de vroege jaren zeventig toen Bowie als Ziggy uit de kast kwam en bands als the Sweet en Slade hun kans schoon zagen. Kane zingt zelfs over een Ballroom Blitz. Volgens de credits schreef hij het nummer samen met Jamie T, maar als er Marc ‘T Rex’ Bolan had gestaan hadden we het ook geloofd. Benieuwd of Kane in de clip met eyeliner, schoenen met plateauzolen en een nauwsluitend glitterpak zal verschijnen. Cry On My Guitar is single drie van soloalbum drie, dat rond tien augustus gaat uitkomen onder de titel Coup De Grace.

LIVEDATA 01/10 Melkweg, Amsterdam 02/10 Botanique, Brussel (BE)

Tash Sultana – Salvation

De nieuwe single van Tash Sultana zal voor sommigen even wennen zijn. Salvation is haar meest gestroomlijnde productie tot nu toe. Maar zodra ze begint te zingen zijn we weer op vertrouwd terrein en haar gitaar die in eerste instantie naar het tweede plan lijkt te zijn geschoven speelt in het slot van Salvation alsnog een glansrol.

Tash Sultana heeft zo’n eigen, direct herkenbare stijl van zingen en gitaarspelen dat je bijna zou vergeten, dat ze nog maar net komt kijken. Haar debuutsingle Jungle is nog maar twee jaar oud. De meeste artiesten doen er eeuwen over om een eigen stijl te ontwikkelen, maar Tash lijkt uit de wieg te zijn gerold met haar sound al helemaal in tact. Maar niet heus natuurlijk. In werkelijkheid heeft ze jaren in alle obscuriteit aan haar stijl geschaafd. Dat deed ze op straathoeken en in winkelcentra van Melbourne, waar ze zichzelf als straatmuzikant zowel de kneepjes van het musiceren als van het performen leerde. Kunst zonder oefenen bestaat niet. Wat ook een rol heeft gespeeld is Tash uit een muzikaal nest komt, zoveel talent komt je niet aanwaaien.

Het was haar opa die Tash haar eerste gitaar gaf, ze was toen 3. Nu is ze 23 en beheerst ze zo’n 20 instrumenten. Als we even de psycholoog mogen uithangen. Tash heeft aan de drugs gezeten en een psychose gehad toen ze 17 was. Muziek heeft haar geholpen om uit het dal te klimmen, dat verklaart wellicht de diepgang en de urgentie van haar songs.

Opvallend is dat Tash Sultana meteen is herkend als bijzonder talent. Ze heeft succes vanaf haar debuutsingle. Eerst brak ze door in thuisland Australië, daarna hier in Nederland. Inmiddels is Tash een fenomeen van wereldformaat. Salvation is de voorbode van de eerste officiële langspeler van Tash Sultana, Flow State die op 31 augustus moet uitkomen.

LIVEDATA 15+16/09 AFAS Live, Amsterdam

 

 

Slaves – Cut & Run

Het is alweer drie jaar geleden dat Slaves de handen op elkaar kreeg met een serie sterke singles en een prima debuutalbum. Wie kent ze niet nummers als Sockets en Cheer Up London? Langspeler twee viel -ondanks het feit dat hij was geproduceerd door Beastie Boy Mike D- een beetje tegen, maar bevatte met Lies en Spit It Out wel een paar lichtpuntjes.

Tussen Take Control en Are You Satisfied zit net een jaar. Zelfs voor een punkband blijkt haastige spoed zelden goed. Die fout maakt het duo uit Kent dus geen tweede keer. Daarom heeft Slaves  nu bijna twee jaar uitgetrokken om een album te maken.  De band kan zich geen zeperd veroorloven.

Eerste single Cut & Run is een daalder waard, het is een opwindende bundeling van melodie en energie gebracht met die heerlijke bluf die alleen Britse bands eigen is. Cut & Run ligt in het verlengde van eerder behaalde successen, maar laat ook een band horen die heeft opgelet en bijgeleerd. Nog steeds is Slaves (de naam is gekozen omdat hij lekker klinkt en controversieel is) een projectiel, maar niet meer zo ongeleid als vroeger. Veel is er nog niet bekend over album 3, behalve dat de band weer in zee is gegaan met Jolyon Thomas, die ook tekende voor de productie van het debuut van Slaves en sindsdien ook in de weer is geweest voor U2, Royal Blood en rapper Kendrick Lamar. Meer details volgen. 

Interpol – The Rover

21 wordt Interpol dit jaar. De New Yorkse rockers vieren deze mijlpaal met een nieuw offensief dat bestaat uit een vers album, hun zesde en een uitgebreide tournee, waarbij Nederland niet wordt overgeslagen. De band maakte het nieuws wereldkundig tijdens een persconferentie in Mexico City. Het nieuwe album is Marauder gedoopt en zal op 24 augustus worden uitgebracht.

Gelukkig hoeven we niet zo lang te wachten op nieuwe muziek, want als amuse is er een kakelverse single verschenen. The Rover laat geen grote veranderingen horen, maar wel een band die nog net zo gretig is als begin deze eeuw toen ze zich in één klap onmisbaar maakten met het Turn On The Bright Lights album.

De kracht van Interpol is en blijft hun vermomming van donkere materie als toegankelijke indie. Het springerige The Rover mag dan vertrouwd klinken, dat wil niet zeggen dat de band het op het aankomende album ook op safe speelt. Paul Banks en zijn getrouwen zijn in zee gegaan met Dave Grusin, een avontuurlijke producer die zijn sporen heeft verdiend met zijn werk voor o.a. Spoon, MGMT en Tame Impala. Enige spanning hangt dus wel in de lucht. Na de festivalzomer weten we meer.

LIVEDATUM: 27/11 TivoliVredenburg, Utrecht.

Joywave – Compromise

Compromise, de nieuwste release van Joywave schijnt al een jaar of twee jaar oud te zijn. Het illustreert het tijdloze karakter van de muziek van het Amerikaans kwartet. Of ze waren gewoon hun tijd vooruit, zo kan je het ook zien.

Toen Joywave een jaar of zes geleden begon met het mengen van gitaren, synthesizers en falsetzang waren ze de roependen in de woestijn. Nu is er een heel legioen synthi-rockbands. Vaak leggen de pioniers het af tegen de navolgers – een gevolg van de wet van de remmende voorsprong- maar Joywave houdt zich moeiteloos staande. Behalve een hippe sound heeft de band namelijk ook een groot arsenaal aan sterke songs. Zoals Compromise met zijn veelbelovende begin, spannende middenstuk en euforische einde. Helaas houdt de band zich aan de radiowet die bepaalt dat een nummer maximaal drie en halve minuut mag duren. Compromise had best nog wel wat langer door mogen gaan.

De nieuwe single van de band uit Rochester U.S.A is niet de eerste track die we van ze draaien – Somebody New (2015) en Going To A Place (2017) – gingen voor, maar wel de beste. Dat er snel een album en Europese tour moge volgen.

Vistas – Tigerblood

Vistas is een energieke nieuwe band uit de Schotse hoofdstad Edinburgh. Er zijn vier Vistas. Ze beoefenen een genre dat niks meer en niks minder is dan indierock. In geval van Tigerblood betekent dat een stevig rockend nummer met enerverende leadzang, dikke lagen keyboards en gitaren en mooie  meerstemmige refreinen. Omdat Vistas wel iets wegheeft van zowel Biffy Clyro als Franz Ferdinand zou je kunnen spreken van een typisch Schots geluid.

De meerwaarde van de achtste single van de Schotse band zit hem in de tomeloze energie. Een ander pluspunt is het prettige stemgeluid van zanger Prentice Robertson. Al is Tigerblood al de achtste single van Vistas, toch treffen we de band redelijk vroeg in hun carrière. Ze hebben net hun eerste tour als headliner door Schotland achter de rug en hebben nu hun zinnen gezet op het land ten zuiden van de muur van Hadrianus. Voor hun eerste test, een optreden op ontdekkingsfestival The Great Escape zijn ze met vlag en wimpel geslaagd. Hopelijk zijn wij later dit jaar aan de beurt. Een show van Vistas op London Calling zou een goed begin zijn.   

Phantastic Ferniture – Fuckin ‘N’ Rollin

Als je Google hebt kunnen overtuigen dat je toch echt op zoek bent naar Phantastic Ferniture en niet naar fantastic furniture dan stuit je op de volgende informatie. Phantastic Ferniture komt uit Sydney. De band begon als grap. Ze boekten hun eerste optreden voordat ze nog maar één song hadden geschreven. Op de poster stond “The Phantastic Ferniture Christmas Extravaganza First and Last Gig! Dat was twee jaar geleden.

Je voelt hem al aankomen, de band is nooit meer uit elkaar gegaan en is nu een van de leidende lichten van de Australische indie-scene. Daar zijn ze momenteel dolenthousiast over de nieuwe single van de band. Wij willen bij het begin beginnen, bij debuutsingle Fuckin’ n Rollin. Als je het snel uitspreek klinkt het als rockin’ and rollin’, maar het is toch echt fuckin wat er staat en wat ze zingen. De airplay in Engels-talige landen valt dan ook tegen.

Dat Phantastic Ferniture als grap is begonnen, wil niet zeggen dat hun songs wegwerp zijn. Ondanks de ludieke titel is Fuckin’ n Rollin een sterk stukje werk. Zangeres Julia Jacklin kan niet alleen heel goed zingen, maar is ook behept met een fijn stemgeluid. Haar zang plus de prettig gestemde gitaren maken dat Fuckin’ n Rollin een beetje klinkt als een indie- Fleetwood Mac.

Als je denkt de naam Julia Jacklin komt me bekend voor dan klopt dat. Onder eigen naam maakt ze namelijk ook muziek en met succes. Vorig jaar stond Julia op onze playlist met Cold Caller.

Een teken dat Phantastic Ferniture zichzelf -of in ieder geval hun manager- nu wel degelijk serieus neemt, leiden we af uit het feit dat de zelf geproduceerde single naar de V.S. is gestuurd om te laten masteren door Brian Lucy, die dat eerder met goed gevolg deed voor o.a. The Black Keys, Liam Gallagher, Triggerfinger en Royal Blood. 

Parquet Courts – Mardi Gras Beads

Het wordt tijd om Parquet Courts niet meer als (post)punkband te presenteren, want het is nu wel duidelijk dat het New Yorkse kwartet wel meer noten op hun zang heeft.

Was vorige single Wide Awake een funky, new wave achtige song met Talking Heads trekjes, Mardi Gras Beads is een halve ballad met losse koortjes, een bak keyboards, waaier gitaren, en zelfs een gitaarsolo! Wat natuurlijk niet echt punk is.

Het nieuwe Parquet Courts album, Wide Awake is dus een veelzijdige plaat geworden. Daar zal producer Danger Mouse zeker een hand in hebben gehad. Met zijn staat van dienst kan dat ook moeilijk anders. Brian ‘Danger Mouse” Burton komt uit de hip hop, maar heeft onder heel veel meer producties gedaan voor o.a. Gorillaz, The Black Keys, de Peppers en zelfs Adele. Wide Awake is het zesde album van de voormalige punkband uit New York, het zevende als je hun door Jack White opgenomen livealbum, meerekent.

LIVEDATUM: 6/7 Vera, Groningen. 14-20/7 Valkhof Festival, Nijmegen.

Blossoms – There’s A Reason Why (I Never Return Your Calls)

Het Britse Blossoms neemt de horde van ‘het moeilijke tweede’ album met een gemak waar heel wat collega’s jaloers op zullen zijn. Zonder al te grote veranderingen in te voeren, is er op Cool Like You wel degelijk sprake van ontwikkeling. Op het naar de band vernoemde debuutalbum was de 90’s Britpop de voornaamste bron van inspiratie. Op de nieuwe plaat gaat de band iets verder terug in de tijd en komen ze uit in de jaren 80 voor ideeën en inspiratie. (Denk Tears For Fears, maar ook Prince en Duran Duran). Een beetje retro dus, maar niet hinderlijk. Daarvoor heeft Blossoms te veel flair en mede dankzij zanger Tom Ogden een onmiskenbaar eigen geluid.

There’s A Reason Why (I Never Return Your Calls) is de opvolger van I Can’t Stand It, een van de grotere Britse indie-hits van 2018 tot dusver. De nieuwe single begint met een keyboard-riedel, die opereert op het snijvlak van kunst en kitsch. Wat volgt is een uitbundige song met licht droevige nasmaak. Dat donkere randje past bij de tekst, die gaat over een gebroken relatie. Het antwoord op de in de titel gestelde vraag is dat de zanger bang is dat als hij opneemt duidelijk wordt dat hij nog steeds verliefd is. De video van There’s A Reason Why (I Never Return Your Calls) is verwijzing naar de film A Hard Days Night van de band, zonder wie er waarschijnlijk nooit een Britse muziekscene geweest zou zijn.

LIVEDATUM 04/10 Melkweg, Amsterdam