Glasses and Mustaches

Glasses and Mustaches is een pretpunkkwartet uit Kampen/Eindhoven dat het derde jaar van hun bestaan viert met de release van een nieuwe EP. Adrian, Pascal, Vincent en Roan maken geen onbespoten hardcore punk voor recht in de leer punkpuristen, maar delen plaagstootjes uit, spelen met het idioom en willen vooral vrolijk stemmen. Met de oude punkgarde delen ze de energie en de doe het lekker zelf mentaliteit en die zou ze best wel eens ver kunnen gaan brengen. Speciale aandacht ook voor de clip van The Argument.

Off With Their Heads

Of With Their Heads is een gecompliceerd verhaal. De band komt uit Minneapolis en is actief sinds 2002. Alleen een band mag je het eigenlijk niet noemen, meer een pool van muzikanten die in steeds wisselende samenstelling op tournee gaan. Er zijn twee vaste leden, Ryan Young en Justin Francis, maar Francis doet live niet meer mee. Hij schrijft nog wel mee en is op plaat de vaste drummer. Samenvattend Off With Their Heads op de bühne is een andere band dan in de studio. En zeker voor een punkband is dat opmerkelijk. We kunnen dus niet beloven dat Don’t Make Me Go live even lekker klinkt als op plaat, maar dat het op plaat lekker klinkt is een ding dat zeker is.

The Uncluded

Aesop Rock is een rapper, niet zo’n ‘my bitch is bigger that yo bitch’ hip hopper, maar een gestudeerde jongen die middels rhymes and reason de wereld iets beter probeert achter te laten dan hij hem aantrof in 1976. Kiya Dawson is een folkzangeres, die samen met Adam Green als The Moldy Peaches de nodige humor bracht in de vaak wat droge indie-scene. Hun paden kruisten elkaar regelmatig wat leidde tot gastoptredens op beider soloalbums en nu tot een gezamenlijk project. Het half gezongen, half gerapte Delicate Cycle is een heerlijk zomers liedje met een duidelijk hippiestempel. Het debuut van The Uncluded bevat nog veel meer van dit soort vredelievende hip pop.

La Femme

La Femme is een collectief uit Parijs, dat geïnspireerd door bands als The B52’s en Stereolab een sound heeft ontwikkeld die je cyber-surf zou kunnen noemen of digi-goth. De precieze samenstelling van La Femme kan variëren, maar telt altijd minstens une femme. Op het debuutalbum van La Femme staan vijftien chansons van diverse pluimage, soms zwoel dan weer springerig, parfois en Anglais, parfois en Francais, maar altijd gebracht met een touche feminine. Nous Etions Deux heeft van alles wat en is daarom door ons aangewezen als geschikte entree.

Small Black

Small Black scoorde eerder dit jaar een IJsbreker met Free At Dawn, een fijne onheilspellende synthipop track. No Stranger is anders, lichter, maar net als de voorganger een track waar Depeche Mode voor zou tekenen. Beide liedjes staan op de nieuwe langspeler van de boys uit Brooklyn, Limits Of Desire, die gehuld is in een hoes met een kunstzinnige foto van de Nederlandse fotograaf Scarlett Hoofd Graafland.

Foxygen

Foxygen had volgend weekend op London Calling moeten staan. Helaas heeft de band de hele Europese tournee gecanceld, ‘for the creative health of the band’. Daarmee zou enige zelfbescherming kunnen worden bedoeld, want wie Foxygen eerder dit jaar heeft gezien in de Bitterzoet in A’dam weet dat de leden de klassieke Amsterdamse verlokkingen niet konden weerstaan. Hun geestelijke welzijn had overigens nauwelijks invloed op hun prestaties Foxygenis een bijzondere band. En dat is het. Dat maakt ook No Destruction duidelijk, de derde single van het derde album van de Californische paddorockers.

Pusha T

Pusha T is de rapnaam van Terrence Thornton. Met zijn 36 lentes is Terrence niet meer de jongste, maar hij heeft dan ook een flinke staat van dienst. T begon samen met zijn broer Gene in het hip hop duo Clipse, dat op voorspraak van Pharrell een dikke platendeal kreeg. In 2010 brak Pusha met zijn broer en voegde hij zich bij het Kanye West kamp. Die zelfde Kanye is de producer van Numbers On the Board, dat een van de vreemdste edoch lekkerste beats heeft in de recente hip hop historie. Hopelijk is de rest van Pusha’s 2e solo avontuur, King Push album even ingenieus.

Peter te Bos van Claw Boys Claw

De Stationschef is Peter te Bos van Claw Boys Claw!

Het is niet overdreven te stellen dat ons rocklandschap er zonder Peter te Bos een stuk saaier had uitgezien. Al dertig jaar staat de zanger en blikvanger van Claw Boys Claw op de bühne en al is zijn haar grijzer, veel wijzer lijkt hij niet geworden. Gelukkig!

Nog steeds steeds staan hij en de band garant voor een gezonde dosis rock ‘n’ lol. Maar Peter is meer dan een geboren rocker en entertainer. Hij is bijvoorbeeld ook grafisch vormgever en in die hoedanigheid vanaf het begin betrokken bij Lowlands, dat er zonder hem ook een stuk saaier had uitgezien.

Vergeet het songfestival en luister zaterdagavond (7-9) naar Bazz op de Buzz met Peter te Bos.

Dit is de keuze van Peter, je ze hoort ze de hele week!

1. The Kills – Hitched
2. The Velvet Underground – Sunday Morning
3. Abba – The Day Before You Came
4. Radiohead – Jigsaw Falling Into Place
5. Flaming Lips – Yoshimi Battles The Pink Robots
6. zZz – Grip
7. Captain Beefheart – Zig Zag Wanderer
8. Shivaree – Goodnight Moon
9. Johnny Cash – Folsom Prison Blues
10. Angelo Badalamenti – Twin Peaks
11. Grinderman – No Pussy Blues
12. Pink Floyd – Comfartably Numb
13. Andre Hazes – ‘ n Vriend
14. Amy Winehouse – Back To Black
15. John Lennon – Instant Karma
16. Public Enemy – By The Time I Get To Arizona
17. Walker Bros – The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore
18. Motorhead – Ace Of Space
19. Stooges – No Fun
20. Massive Attack – Pray For Rain
21. Pulp – Common People
22. Claw Boys Claw – Hammer
23. Roy Orbison – In Dreams
24. Frank Sinatra – The Lady is A Tramp
25. David Bowie – Life On Mars

Yeah Yeah Yeahs

Mosquito is het titelnummer van de nieuwe Yea Yeah Yeahs. Met de hit Sacrilege reeds in de pocket is het nu al duidelijk dat het trio van en met Karen O het succes van de drie voorganger gaat overtreffen. Dat doen niet veel bands hen na. Natuurlijk komt dat succes op het conto van de hoogbegaafde Karen O, maar enige rol van betekenis kan ook worden toegedicht aan Dave Sitek van TV On The Radio die de producersrol op zich heeft genomen. Wie een insectenfobie heeft, doet er goed aan om niet naar de site van YYY te gaan, daar krioelt het van de geleedpotigen. Ook de clip van Mosquito kan door hen het best vanuit een klamboe worden bekeken. Gelukkig heb je daar op de radio geen last van. Ook als de band op 17 juli in de Paradiso staat, zal er buiten de versterkers om weinig gezoem te horen zijn, maar wie de band gaat zien op Dour doet er waarschijnlijk verstandig aan met insecticide te wapenen.

The National

Trouble Will Find Me is de mooie opbeurende titel van het alweer zesde album van The National. Een albumrelease gaat tegenwoordig zo. Niet ver voor de release zoekt de band de media op, doen ze een paar optredens waar radio of tv bij is en ze nieuwe nummers spelen. Dan verschijnt er een zogenaamde lead track, in geval van The National was dat Demons, vrij snel gevolgd door een tweede nummer (Don’t Swallow The Cap) met ongeveer een week voor de uitkomst van het album de eerste echte officiële single, met clip. En dat is dus Sea Of Love. Dit plan de campagne is onlangs uitgevoerd door Vampire Weekend en Queens Of The Stone Sage en dus ook The National. Je moet als band natuurlijk wel enige status hebben, in het verleden goede resultaten hebben bereikt. Dat heeft The National ontegenzeggelijk. De band heeft alle tijd genomen om aan een carrière te bouwen, 12 jaar jaar en zes albums, is nooit afhankelijk geweest van hits en de diverse leden hebben ook buitenbandse activiteiten ontwikkeld. Die contacten komen goed uit, want een aantal van hun notabele vrienden en vriendinnen doet mee op Trouble Will Find Me, zoals St Vincent, Sharon Van Etten, Sufjan Stevens en Richard Perry van Arcade Fire. The National gaat ook weer op tournee. De band komt o.a. naar Rock Wercher en Roskilde. Ons land is pas op 7 november (HMH) aan de beurt. Tenzij.