Category: Nieuwe Muziek

Barbarossa – Broken Beauty

Barbarossa is de artiestennaam van James Mathé, een zanger/componist/multi-instrumentalist uit Londen, die onlangs zijn vijfde album uitbracht. Twaalf jaar al maakt hij muziek, maar zoals het spreekwoord luidt voornamelijk voor dovemansoren. Het begon veelbelovend toen Stones, een track van zijn debuutalbum (2006) aansloeg, maar het is tot nu bij dat ene succesje gebleven. Onder eigen naam dan, want als rechterhand van José González heeft Mathé wel voor volle zalen gestaan.

Ondanks het gebrek aan aandacht is Barbarossa  stug doorgegaan met platen maken. Eind vorige maand verscheen zijn vijfde. En wat wil het geval? Waar eerdere release vrijwel onopgemerkt bleven, wordt ‘Lier’ wel opgepikt. Wat productie betreft (van Ghost Culture) is het Barbarossa‘s meest verzorgde plaat. Stilistisch borduurt hij voor op de onthaastte, detaillistische laptop folk van zijn vorige albums. De grootste veranderingen hebben plaatsgevonden in Mathé’s privéleven. Hij is vader geworden (Barbapappa!) en verhuisd van het drukke Londen naar het landelijk Kent. Ouder en beter, het is niet ondenkbaar.

Met zijn prominente bed van synthesizers is Broken Beaty wat klankkleur betreft niet helemaal representatief voor het album,  wat sfeer betreft weer wel. Zelf noemt de artiest Joni Mitchell en CSN&Y als belangrijke invloeden, ons doen zijn songs meer denken aan een minder arty James Blake en een minder freaky Alt-J.

Beach House – Dive

Lokkertje nummer twee van Beach House album nummer zeven heet Dive en klinkt net als het recente Lemon Glow tegelijkertijd nieuw en bekend. Binnen de Beach House catalogus is Dive een pittige track. Het begin is dromerig als altijd, maar halverwege trapt er iemand op het gas en transformeert Dive van een 60’s sunshine popsong naar een track, die nog het meest aan Joy Division doet denken. Op de vocals na dan, want Victoria Legrand trekt zich niks aan van de tempowisseling en droomt lekker door.

Het is opvallend hoeveel variatie er mogelijk is binnen de afgebakende sound van Beach House. Dive en Lemon Glow zijn direct herkenbaar als het werk van de makers van Master of None, Lazuli en Space Song, maar toch essentieel anders. Op 11 mei zal het nieuwe album van Victoria Legrand en Alex Scalley het daglicht zien. De plaat gaat 7 heten, een wat saaie titel voor wat alweer een fantasierijk album lijkt te gaan worden.

LIVEDATUM : 12 oktober Tivoli, Utrecht.

ZEAL & ARDOR – Gravedigger’s Chant

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Gravedigger’s Chant van Zeal & Ardor, het avant-garde metalproject van de Zwitserse/Amerikaanse muzikant Manuel Gagneux.

Liefhebbers van Zeal & Ardor luisteren natuurlijk naar Pinguin On The Rocks!

LIVEDATA 22/06 Graspop Metal Meeting, Dessel (BE) 14/07 Dour Festival, Dour (BE) 19/08 Lowlands, Biddinghuizen

Snail Mail – Pristine

Met een naam als Snail Mail –een ironisch etiket voor papieren post- zou je denken dat de band lekker langzame luistermuziek produceert, maar niet dus. Snail Mail is een trio onder aanvoering van Lindsey Jordan, een 17 lentes tellende indie-zangeres uit het Amerikaanse Baltimore. Lindsay  zingt, speelt gitaar speelt en tekent voor alle liedjes. Qua sound schuurt ze tegen de slacker-rock van Courtney Barnett en onze eigen Pip Blom aan, maar dan net iets puntiger. Haar stem, zeker in de uithalen doet wel denken aan die van Bjork, maar de algemene conclusie moet toch luiden dat deze rockende tiener de imitatiefase al lang is gepasseerd.

Snail Mail debuteerde in 2016 met een mini-album. Vorig jaar kwam daar een live EP bij. Het langspeeldebuut zal in de loop van dit jaar verschijnen. Sterke songs als Pristine zorgen ervoor dat Snail Mail nu al heel wat aandacht genereert. De band trekt bijna 300 duizend luisteraars per maand ‘and counting’.  Toeren, met name in het buitenland is gezien Lindseys’  leeftijd nog wat lastig, maar zodra ze 18 is staat niets haar meer in de weg.

Mary Chapin Carpenter – Sometimes Just The Sky

Als je al sinds 1990 zeer succesvolle albums maakt, dan heb je een aardige hoeveelheid aan goede liedjes op je repertoire staan. Dat vond Mary Chapin Carpenter ook, en dus toog ze de studio in en nam ze een aantal van haar favoriete nummers nog een keer op. Dit keer samen met producer Ethan Johns, die al eerder samenwerkte met Crowded House, Rufus Wainwright, Emmylou Harris en talloze andere grote artiesten. Samen met Carpenter maakte hij een plaat die behoorlijke diepgang heeft, niet alleen in de teksten maar zeker ook in de klankkleur. En de stem van Mary Chapin Carpenter heeft, als je de nummers van nu vergelijkt met de originelen, ook alleen maar meer emotie gekregen. Daarom is het zeker geen tussendoortje van een singer/songwriter zonder inspiratie. Als groot fan heb je met dit album zelfs nog één geheel nieuw nummer in je collectie: het titelnummer.

Arcade Fire – Put Your Money On Me

Put Your Money is een nummer van het laatste Arcade Fire album, Everything No, dat een eigen leven is gaan leiden. De song viel op tijdens optredens en is nu favoriet bij de fans. Dus waarom niet uitgebracht op single? De single-release is een gestroomlijnde versie van de albumversie, licht geremixt en een kleine twee minuten ingekort.

Dankzij hun spectaculaire shows geniet Arcade Fire momenteel vooral aanzien als live-band. Het Everything Now album is daardoor een beetje in de schaduw komen te staan, maar bevat dus nog wel meer meesterwerkjes dan alleen het titelnummer en Creature Comfort.

De Canadezen hebben afgelopen weken een paar spectaculaire tv-optredens gedaan in de V.S. Check Youtube, zeker als je alvast in de stemming wil komen voor de optredens, die de band binnenkort in Nederland en België zal verzorgen

LIVEDATA: 19 april Sportpaleis, Antwerpen. 11 juni Ahoy, Rotterdam.            16 augustus Pukkelpop, België.

Moose Blood – Just Outside

Moose Blood maakt moody rock in een emo-esque stijl, die geworteld is in de jaren 90. De band klinkt nogal Amerikaans en is daar naar verhouding ook behoorlijk populair. Maar zanger-gitarist Eddy Brewerton, gitarist Mark Osbourne, bassist Kyle Todd en drummer Lee Munday komen dus uit het oer Britse Canterbury. Eddy en Mark schrijven de songs.

De oprichting van Moose Blood vond plaats in 2012. Twee jaar later volgde het debuutalbum I’ll Keep You In Mind, From Time To Time, dat meteen in goede aarde viel. Album twee, Blush deed het nog beter. De verwachting is dan ook dat de band met de nieuwe langspeler, I Don’t Think I Can Do This Anymore definitief zal doorbreken.

Het mid-tempo Just Outside is de meest recente single van dat album en representatief voor de sound van de band, waarin de hoofdrollen worden vertolkt door Mark’s gelaagde gitaren en Eddy’s smachtende, maar krachtige zang.

LIVEDATUM: 9 juni Dynamo, Eindhoven.

Crumb – Locket

Trippy, jazzy, dromerig, zwoel, psychedelisch; de muziek van Crumb is het allemaal en meer. Het kwartet uit Brooklyn, waarschijnlijk vernoemd naar hippie striptekenaar Robert Crumb is nog maar twee EP’s oud, maar heeft nu al een eigen en herkenbare sound. En behoorlijk wat fans.

Als je Locket mooi vind dan wachten er nog zeven gelijksoortige songs op je waarin zoetgevooisde zangeres Lila Ramani je rondleidt door een wonderlijk muzikaal landschap met kleurige synthesizers, opborrelende piano’s, funky drums, vreemde wendingen en hier en daar zelfs een verdwaalde saxsolo. Niet elk nummer is even relaxed als Locket, maar minstens zo avontuurlijk.

Naar verluidt weet Crumbs hun toverballenrock ook live waar te maken. Hopelijk komt de band dan ook snel deze kant op, bijvoorbeeld als voorprogramma van Beach House of Tame Impala.

#298 Dieter van der Westen

Nederland heeft iets met Americana. Niet alleen passief, maar ook actief. Ons land kent naar verhouding behoorlijk wat beoefenaars van het eigentijdse Amerikaans rootsgenre en dan niet alleen oudere heren met houthakkershemden en paardenstaarten, maar ook ‘jonkies’ als Tim Knol, Douwe Bob, Tangerine en Yori Swart.

Ook Dieter van der Westen volgt het spoor dat leidt naar het diepe zuiden van de V.S. Niet dat Dieter direct in de delta belandde. Hij begon zijn muzikale loopbaan als lid van Kasba, een band die klanken uit Noord-Afrika vertolkte. De liefde voor wereldmuziek is niet geroest en sijpelt af en toe nog door in zijn songs, maar staat vooralsnog op plan 2.

Op welk kruispunt Dieter tot inkeer kwam, vermeldt het verhaal niet, maar tegenwoordig omlijst hij zijn zelfgeschreven songs met banjo’s, dobro’s en fiddles. En met succes. Zijn albums scoren sterrenrecensie, zijn liveoptredens worden steeds drukker bezocht en hij heeft de zegen van Jan Donkers, de godfather van de Nederlandse Americana-scene.

Ook onze Bazz is fan. Hij sprak met Dieter over Americana in de polder, zijn plots aanwakkerende populariteit en andere zaken die er toe doen. Je kunt het interview horen aanstaande zaterdag (31/3) tussen 19.00 en 21,00 aangevuld met de mooie muziek die Dieter speciaal voor ons uitzocht.

LIVEDATA 15/4 Paradiso Kleine Zaal, Amsterdam 5/5 Bevrijdingsfestival, Amsterdam 9/5 Burgerweeshuis, Deventer

De lijst van Dieter van der Westen:

  1. John Frusciante – Hope
  2. Sufjan Stevens – For The Windows in Paradise, For The Fatherless in Ypsilanti
  3. Bruce Springsteen – Youngstown
  4. Townes van zandt – F.F.V.
  5. Neil Young – Heart of Gold
  6. Black rebel Motorcycle Club – Devil’s Waintin’
  7. Red Hot Chili Peppers – I Could Have Lied
  8. Laura marling – Soothing
  9. Mark Nieuwenhuis – Waantje
  10. Eddie Vedder – Society
  11. Jimi Hendrix – Little Wing
  12. Idir – Pouquoi Cette Pluie?
  13. Jeff Buckley – Hallelujah
  14. Habib Koité – Wassiye
  15. Bob Marley & The Wailers – Redemption Song
  16. Johnny Flynn & Laura Marling – The Water
  17. Dire Straits – Romeo & Julia
  18. G Love & Special Sauce – Cold Beverage
  19. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall In Love With You
  20. Manu Chao – Clandestino
  21. Bob Dylan – Don’t Think Twice, It’s Allright
  22. dEUS – Serpentine
  23. Damien Rice – Volcano
  24. Zita Swoon- Hot Hotter Hottest
  25. Deep Purple – Highway Star

Parkway Drive – The Void

Parkway Drive is niet alleen de best metalcore band van Australië, maar volgens mensen die het kunnen weten de beste metalcore band ooit. Goed nieuws dus dat de luidruchtige tegenvoeters na drie stille jaren weer eens een teken van leven geven.

Die pauze hadden de mannen overigens wel verdiend, want sinds hun eerste kik in 2003 zijn ze behoorlijk tekeer gegaan. Parkway Drive komt dus uit Australië, uit Byron Bay om precies te zijn, maar hun fans vind je in alle hoeken van de wereld. In 2005 verscheen Killing Met A Smile, hun eerste wapenfeit. Over een kleine maand zal langspeler nummer zes het licht zien. De plaat gaat Reverence heten en zal net als de voorgangers uitkomen op het kwaliteitslabel Epitaph.

Vooruit gestuurd om alvast stemming te maken is The Void, een poppy, maar gepeperde track, die de oude fans zeker zal bekoren, maar ook best wel eens nieuw volk over de streep zou kunnen trekken.

 

LIVEDATUM: 1 juni Forta Rock, Nijmegen.