Category: Nieuwe Muziek

Videoclip van de melancholische zangeres Torres

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de videoclip van de nieuwe single Three Futures van de Amerikaanse singer/songwriter Torres. Zo’n twee jaar geleden stond ze wekenlang in de Graadmeter met het nummer Sprinter en was het hardere Strange Hellos de IJsbreker. Nu is de droevige zangeres nog wat droeviger, met een melancholische videoclip.

Nieuw op Pinguin Radio: Nothing But Thieves – Sorry

De vorige single Amsterdam was niet voor tere zieltjes. Op de tweede track Sorry van het aanstaande album Broken Machine laat Nothing But Thieves juist haar gevoelige kant zien. “Sorry is about getting older and the difficulties associated with it. It’s about looking inwards and facing your demons.”, aldus gitarist Joe Langridge-Brown. Het vijftal uit Southend-on-Sea lijkt geen last te gaan hebben van het moeilijke-tweede-album-fenomeen. Sorry wordt misschien wel de grootste hit van Nothing But Thieves tot dusver en het album belooft veel goeds met Mike Crossey achter de knoppen. Als producer werkte hij al met Foals en Arctic Monkeys. 8 september verschijnt het tweede album Broken Machine.

LIVEDATA 15/08 Sziget, Boedapest 18/08 Lowlands, Biddinghuizen

Eilen Jewell – Down Hearted Blues

Op Pluche volgen we al jaren de Amerikaanse singersongwiter Eilen Jewell. Sinds haar debuut “Songs from sinners & strangers” in 2007 heeft een aantal fijne albums afgeleverd. Ze mixt country, blues en folk in haar songs en weet die met haar flexibele stem beeldend tot leven te wekken. Nu is er een nieuw album, dit keer zonder dat haar schrijverskwaliteiten aangesproken zijn, want het is een album met covers. “Down hearted blues” heet het album, en de focus ligt dus deze keer op blues. Maar denk niet dat het een tussendoortje is: dit is een heel fijn album. Met het geweldige gitaarspel van Jerry Miller en de perfecte timing van Eilen zijn alle nummers tot grote hoogte gebracht. Je zult dus zeker nummers van het album terughoren op Pluche de komende tijd.

Wil je weten wat er wekelijks aan nieuwe nummers op Pluche gedraaid wordt? Bezoek de facebook pagina van Pluche met allemaal nieuwe muziek…..

Veel mannelijke zangers in de Clip van de Dag!

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de videoclip van de nieuwe single Boys van popster Charli XCX. In de clip zien we heel veel boys, zoals Mark Ronson, Ezra Koenig en Rostam van Vampire Weekend, Flume, Carl Barat van The Libertines, Barns Courtney, Mac DeMarco, Tommy Cash, Diplo, Frank Carter, Portugal. The Man, Vance Joy en een hele hoop rappers.

Muziek van Charli XCX hoor je natuurlijk op Pinguin Pop!

 

 

Leprous – From The Flame

Leprous werd in 2001 gevormd in Notodden, Noorwegen. In 2006 brachten ze hun eerste full-album Aeolia uit. Noorse media bespraken dit album bijzonder positief waarna de band hun tweede album Tall Poppy Syndrom opnam, waarmee ze een label zochten. Het album werd in 2009 uitgebracht door Sensory Records. Hun bekendheid beperkte zich de eerste 10 jaar vooral tot Scandinavie. In de herfst van 2010 startte er een Europese tour waarna de band ook Europese bekendheid kreeg.

Hun laatste album Malina is deze maand Album van de maand op Aardschok. Metal Mike schrijft hierover:

Meer dan torenhoog. Denk Mount Everest. Zó hoog waren mijn verwachtingen voor het nieuwe Leprous-album. Voorganger ‘The Congregation’ is namelijk samen met het Arch/Matheos-album ‘Sympathetic Resonance’ uit 2011 mijn favoriete album van het huidige decennium. Toen de eerste aankondiging voor ‘Malina’ (mooie mysterieuze titel trouwens) verscheen, heb ik er alles aan gedaan om mijn verwachting tot ‘formaatje Keutenberg’ terug te brengen. Maar ‘The Congregation’ is nu eenmaal één van die albums die tot een beperkt lijstje van essentiële, progressieve mijlpalen behoort. De vraag is nu of Leprous dat kunstje met het nieuwe album opnieuw flikt. Welnu, ik denk dat ‘Malina’ daarvoor iets te veel in het verlengde van de voorganger ligt. En dat het songmateriaal op ‘The Congregation’ net een tikkie sterker was. Maar toch, wat een geweldig album is het weer. Wat opvalt is dat de nieuwe nummers meer koortjes bevatten en dat de sound opener en lichter is geworden. De gitaren staan beduidend minder zwaar afgesteld. Denk echter niet dat de Leprous nu ineens poppy klinkt, daar is de band veel te eigenzinnig voor. Iets anders dat opvalt, is het gebruik van echte strijkinstrumenten. Cello en viool zijn niet alleen nadrukkelijk aanwezig, maar voegen ook echt iets toe aan de Leprous-sound, vooral in de kerkelijke afsluiter „The Last Milestone”, die uitsluitend bestaat uit strijkers en de hoge zang van Einar Solberg. De nieuwe aspecten komen het mooist samen in „Stuck”; dit nummer stevent de eerste drie minuten af op iets dat op een hitsingle lijkt, maar die gedachte wordt in de tweede helft van de song genadeloos de grond in getrapt na een prachtige break, gevolgd door een weergaloos einde waarin zanger Einar werkelijk alles uit de kast haalt. Opener „Bonneville” en „Mirage” kennen eveneens zo’n prachtige opbouw. Op ‘Malina’ staan echter ook compactere nummers, zoals het beklijvende en tegelijkertijd heerlijk tegendraadse „Captive”. En wat te denken van „Coma”, waarin ongemakkelijk en catchy moeiteloos hand in hand gaan. Niet in de laatste plaats vanwege drummer Baard Kolstad. Deze gast is hard op weg om de Mike Portnoy/Keith Moon van zijn generatie te worden. Tot zover de superlatieven. Doordat instant klassiekers als „Rewind” of „Slave” lijken te ontbreken en de zanglijnen soms wat te lang worden uitgesponnen, geen tien uit tien voor ‘Malina’. Toch is het een beest van een album geworden, dat door het iets toegankelijker geluid weleens vele nieuwe zieltjes voor Leprous zou kunnen gaan winnen.

Manchester Orchestra gaat met The Alien écht doorbreken

Manchester Orchestra is echt zo’n “Pinguin band”. Met hun vorige album Cope scoorde de Amerikaanse alternative band IJsbrekers en we hebben ze zelfs geprobeerd naar Pinguins in Paradiso te halen. Van het aankomende vijfde album A Black Mile to the Surface (die je deze week bij ons kan winnen) heeft het viertal uit Atlanta al een IJsbreker met The Gold te pakken, maar wij denken dat Manchester Orchestra met The Alien wel eens écht kan gaan doorbreken in Nederland. Want? The Alien is een ballad en vaak zijn ballads de grootste hits van artiesten. November Rain, Angie, Nothing Else Matters, Yesterday, etc. De stem Andy Hull is breekbaar en bijna country. Dat wordt een kaarsje opsteken op 2 november in de Melkweg om die vervolgens weer direct uit te blazen met het (oude) hardere werk.

LIVEDATA 2/11 Melkweg, Amsterdam

 

Breekijzer: Death From Above

Heerlijk piano-introotje in het nieuwe Breekijzer op Pinguin On The Rocks: Freeze Me van Death From Above. We kennen de band natuurlijk ook als Death From Above 1979, maar dat getal is weer verdwenen sinds kort. Wel zo makkelijk.

Freeze Me, een song die zich steeds prettiger in je hoofd nestelt, is de voorloper van een nieuw album van Death From Above, dat dit jaar mogelijk nog verschijnt.

Zanger en drummer van de band Sebastien Grainger noemt Freeze Me een liefdesliedje. Niet meer en niet minder.

De song is iets minder vernietigend dan wat we hoorden op het laatste album van Death From Above, The Physical World, uit 2014. Wat toegankelijker vooral, hoewel van een stijlbreuk nog geen sprake is.

Death From Above is het tweetal uit Canada, dat gelijk (wijlen) The White Stripes en het bloedhete Royal Blood slechts gebruik maakt van voornamelijk bas/gitaar en drums, terwijl ook toetsen worden ingezet, hetzij in veel mindere mate. Ernaar gevraagd vertelt Grainger in een interview met NME dat hij de link met Royal Blood niet hoort; hij vindt de muziek van Death From Above vooral subversief, hetgeen hij niet herkent in de sound van Royal Blood.

Death From Above is dan ook een punkrockduo dat sinds de oprichting in 2001 meteen alle virtuele muzikale conventies overboord gooide en heeft het anno 2017 nog steeds mooi voor elkaar: Breekijzer op Pinguin On The Rocks. Wie wil dat nou niet?

Strangest Thing begint rustig en bouwt dan wat steviger op

Afgelopen week heeft The War On Drugs de derde track Strangest Thing uitgebracht voor hun aankomende album A Deeper Understanding. Naast deze track is ook meteen de bijpassende video live gegaan. Strangest Thing is wat ons betreft het beste nummer van de drie en daarom deze week de IJsbreker op Pinguin Radio, nadat Thinking Of A Place ook al IJsbreker was. Strangest Thing begint rustig en bouwt dan wat steviger op, zelfs wat minder kabbel dan dat we van The War On Drugs gewend zijn. Maar de muziek doet ons nog steeds aan Dire Straits denken en de stem aan Bob Dylan.

A Deeper Understanding is vanaf 25 augustus verkrijgbaar op cd, lp, digitaal en op diverse streamingservices. Ook zijn de indierockers maar liefst twee keer live te zien in Nederland dit jaar. 1 en 2 november staat The War On Drugs in de AFAS Live.

LIVEDATA 01/11 en 02/11 AFAS Live, Amsterdam 04/11 Forest National, Brussel

 

Een heerlijke synth track met een verslavende melodie

Na elf jaar bracht Grandaddy weer eens een album uit, uitgebracht op het label 30th Century van Danger Mouse. Last Place heet-ie en die komt echt niet op de laatste plaats van de albumlijstjes over 2017. We draaiden al single Way We Won’t op Pinguin Radio, maar het is tijd voor een nieuwe op de playlist. Evermore is het geworden. Een heerlijke synth track met een verslavende melodie. Frontman Jason Lytle van de Californische alt-rockgroep heeft er dit over te zeggen:

From an early age, way before I ever dreamt of writing a song, I became fascinated by the idea of making a tune that revolves around a constant sound. My first memory of this was being a kid and trying to watch cartoons or Sesame Street or whatever while my mom was vacuuming in the room. Ever the restless multi-tasker, I would hum songs and come up with melodies that revolved around the sound of the vacuum while impatiently waiting for her to finish her noisy chore. I continued doing this with other appliances, motors, or things that made noise throughout the years. Eventually it found its way into my own compositions. The repeating synth sequence here was a good excuse to try and build a song around repetition.

I have no idea what the song is about. But I really like the imagery of sad dirty trees that live by the freeway and throwing stuff out of commercial airliners. Also the line ‘When remembering is what forgetting’s for.’ It’s kinda high-school-corny poetry, but I still like it a lot.