Category: Nieuwe Muziek

Het zijn momenteel prachtige weken voor muziekrecensenten die zich met de stevige releases bezighouden. Tussen opwindende albums van grote internationale namen als Iron Maiden, Motörhead of Slayer, ligt er ook zomaar een schijfje van Black-Bone op de deurmat. Het driekoppige rockmonster uit Brabant heeft de oh zo belangrijke opvolger van het uitstekend ontvangen debuutalbum Back To Mayhem opgenomen en staat nu te popelen om met Blessing In Disguise de wereld te veroveren… Voordat het zover is zullen echter eerst de Nederlandse en een groot deel van Europese podia er aan moeten geloven. Zanger/gitarist Steef van den Bogaard kan zijn enthousiasme rondom deze release maar nauwelijks bedwingen wanneer Pinguin Radio hem eerder deze week aan de lijn heeft.

Tekst Jeroen Bakker

“Het is een geweldig feest geworden vrijdag 18 september in de Effenaar samen met onze vrienden van Black Bottle Riot”, aldus Van Den Bogaard die met zijn collega’s Sven en Jules, respectievelijk bassist en drummer, een thuiswedstrijd speelt. Het drietal is afkomstig uit Eindhoven, de stad die al vaker veel opwinding deed veroorzaken bij iedereen die bruut rockgeweld een warm hart toedraagt.

“We hebben alle nieuwe nummers van Blessing In Disguise al gespeeld tijdens een try-out in Enschede. Er zijn moeilijke beslissingen genomen bij het opstellen van de setlist. Je zou ze het liefste allemaal willen spelen maar we gaan er geen avondvullend programma van maken. Kort maar heel erg krachtig moet het zijn.” Het is Black-Bone in een notendop. Rechttoe, rechtaan en no-nonsense. Ze hebben al dik tweehonderd optredens achter de kiezen met slechts één EP en één volwaardig album op zak. De band heeft volgens Van den Bogaard veel geleerd in het nog betrekkelijk korte bestaan van de band. “Toen we indertijd uit de studio kwamen na de opnamen van ons eerste album stonden we drie weken later al op het podium en speelden er een integrale, dat wil zeggen: in zijn geheel en precies in dezelfde volgorde, uitvoering van. Nu nemen we eerst even de tijd om bijvoorbeeld alles na de try-out te evalueren en we hebben een clip gemaakt om de single te ondersteunen. We wilden toen alles veel te snel. Ik kan het me niet meer voorstellen waarom we dat zo deden”, lacht hij.

Het vele spelen heeft er toe geleid dat het trio elkaar heel erg goed aanvoelt in zowel studio als op het podium. “Wanneer we kritiek hebben op elkaar dan wordt dat ook geaccepteerd. We zijn een vriendenclub en dat komt goed uit als je, zoals ik nog wel eens heel lomp uit de hoek kan komen. Natuurlijk is er wel een en ander veranderd. Maar we genieten van iedere minuut dat we met elkaar muziek maken. Wel denk ik dat we soms iets serieuzer zijn geworden. Logisch, er moeten tegenwoordig ook soms zakelijke beslissingen worden genomen.”De elf tracks op Blessing In Disguise laten dan ook een jonge maar zeer ervaren band horen die het pedaal stevig intrapt en toch nergens uit de bocht vliegt. De opener Nothing But History hakt er meteen stevig in. Goeie pakkende kick-ass rock ‘n roll waarmee Black-Bone aantoont definitief zijn onschuld lijkt te zijn kwijtgeraakt. De jonge jongens zijn stoere mannen geworden. Aan alle onzekerheid is een einde gekomen. Heel even wordt er in Wrong iets gas terug genomen. Af en toe horen we ook wat andere, soms zelfs melodieuzere invloeden in de muziek terug. Gelukkig zijn de vette riffs gebleven. Het gebrek aan originaliteit, wat in het verleden nog wel eens werd verweten, is echter hiermee teniet gedaan. Het maakt het totaalgeluid van de band completer, rijker zelfs. Het lijkt een kleine aanloop naar de tweede helft van het album waarin gewoon weer ongecompliceerd en keihard gebeukt wordt. Never Too Loud is dan ook de veelzeggende titel die hier op volgt. Het is een log geluid wat mede is veroorzaakt door Peter Pan Speedrock-frontman Peter van Elderen. “We kennen Peter al heel lang en hebben hem gevraagd om dit specifieke geluid, noem het maar logge mix, te verzorgen. We zijn enorm tevreden over het eindresultaat. Hij is er in geslaagd om hetzelfde geluid te creëeren als dat van onze favoriete albums die anderen hebben gemaakt. We vonden dat het precies zo moest klinken als wanneer we op het podium stonden.” Nog altijd staat het record van jongste band ooit op Speedfest op naam van Black-Bone. In 2011 mochten ze het door Peter Pan Speedrock georganiseerde festival zelfs openen.

Opvallend zijn de serieuze, zelfs zeer heftige onderwerpen die in de teksten worden aangesneden. Zo inspireerde enkele pogingen van een goede vriend om zichzelf van het leven te beroven tot het schrijven van Suicide (Ain’t No Way Out). Van den Bogaard erkent de serieuze kant van het album. “We proberen er ook altijd een positieve of optimistische wending aan te geven. Soms klinkt er ook hoop uit”, voegt hij er aan toe. Hij verwijst tevens naar het prachtige hoesontwerp van Sem Kuipers dat speciaal voor het nieuwe album is gemaakt. We zien een tekening van een gevaarlijk uitziende man die een pistool omhoog houdt. Uit de loop van het pistool komen geen kogels maar hangt een klavertje vier. De mensen klampen zich aan hem vast omdat ze ook iets van dat geluk willen hebben.

Van den Bogaard prijst zichzelf gelukkig met het verloop van zijn muzikale carrière. “We hebben vrijwel overal gespeeld. Geweldige club- en festivalshows meegemaakt en onvergetelijke ervaringen opgedaan als support-act van Status Quo, Deep Purple, Slash en Saxon. Komende maand zal er in Europa getourd worden met het Amerikaanse Valient Thorr. We hebben wel eens kleine uitstapjes gemaakt in Europa maar dit is echt een interessante tour. We spelen met die gasten in Italië, Oostenrijk, België, Duitsland, Frankrijk, Denemarken, Tsjechië en de UK”. Vooral Duitsland vindt hij een fijn land om te spelen. “Ze laten daar heel erg hun waardering blijken als ze je vet vinden. In Nederland is men veel meer terughoudend hoewel we erg graag in West-Friesland spelen. Daar in de buurt van Hoorn maar ook op Taaipop? Ken je dat festival? Is in Lutjebroek. We hebben daar echt een klik met het publiek. Man dat was zo’n vet optreden dat ik op het podium moest kotsen…”

LIVEDATA 25/09 Paard van Troje, Den Haag 26/09 Brogum, Zierikzee 10/10 Patronaat, Haarlem 11/10 Desertfest @ Trix, Antwerpen 06/11 Welcome To Pul Fiction Festival @ De Pul, Uden 19/11 Extase, Tilburg 21/11 PancRock Festival, Sint Pancras 11/12 Kroepoekfabriek, Vlaardingen

Tourist LeMC is ongetwijfeld één van de ‘helden’ van de voorbije zomer, constant onderweg van het ene naar het andere festival. Na de release van zijn tweede album En Route, speelde hij zijn ‘glazen muzikaal plafond’ genadeloos aan scherven met zijn straatliedjes in dat aanstekelijke Antwerpse dialect. Wij stopten zijn TGV-tocht, richting publieke roem, even ter hoogte van de business-seats van de oudste Belgische voetbalclub Antwerp FC.

Tekst Ruud Van De Locht Foto’s Patsie Borgers

Wij vroegen je te interviewen op een plaats die een bijzondere betekenis voor je heeft. Waarom zitten we hier op de fandag van Antwerp FC, waar je zopas een gastoptreden verzorgde?
“Dit is heilige grond voor mij. Al generaties lang is mijn familie fan van deze club. Het roodwitte bloed loopt door onze aderen. Ik probeer alle thuismatchen zoveel mogelijk te volgen, alhoewel ik mijn stem voortaan wat moet sparen tijdens het supporteren.”

Voetbal is één van je passies, maar ook de Franse hiphop van het eind van de jaren ’90 is dat. Waarom?
“Ik hou van dat rauwe karakter met die emotionele ondertoon. Ik wil op een eerlijke, eenvoudige manier vertellen over mezelf en mijn omgevng.”

Zoals de Antwerpse volkswijk Seefhoek, waar je opgroeide?
“Die buurt oefende inderdaad een grote invloed op me uit. Die multiculturule sfeer met het typisch Antwerps chauvinisme, zorgde ervoor dat ik me een toerist in mijn eigen stad voelde. Daarom verwerk ik ook Arabische en Franse woorden in mijn teksten.”

Wat is het grote verschil tussen je tweede album En Route en debuut Antwerps Testament?
“Dankzij de betere productionele afwerking, komen mijn zangkwaliteiten nu veel beter tot hun recht. Bovendien bevat het eerste album vooral pure hiphop terwijl En Route veel meer songgericht klinkt. Na mijn vorige album kreeg ik de reactie dat er kleinkunst-invloeden in verwerkt zaten. Die heb ik nu meer en verder geëxploiteerd.”

Voor, tijdens en na ons interview wordt ‘den Tourist’ voortdurend aangeklampt door Antwerp-fans die samen met hem op de foto willen. Hij vervult hun wensen met veel geduld en sympathie en is duidelijk op weg een ‘bekende Vlaming’ te worden.
Tourist Lemc: “Dat is een onvermijdelijk neveneffect van het succes, maar ik zoek het zeker niet bewust op want ik wil dat de fans me waarderen voor mijn muziek en niet voor mijn gezicht. Het feit dat mijn liedjes impact hebben op hun persoonlijk gevoelsleven, doet me wel veel plezier.”

Twee grote voorbeelden zijn de Antwerpse volkszangers Wannes Van de Velde en John Lundström? Wat leerde je van hen?
“Wannes is een echt Antwerps icoon en groot verhalenverteller. Iedereen kent zijn belangrijkste liedjes. Maar ik heb nog meer naar John Lundström geluisterd met zijn heel eenvoudige akkoorden en melodieën. Krachtige nummers neerzetten met dergelijke sobere aanpak, fascineert me.”

Vooral Wannes was een revolutionair. Hoe zit het met jouw barricaden-gehalte?
“Net als hem volg ik de actualiteit en schrijf er over, maar ik voel me absoluut niet de ridder op het witte paard of hemelbestormer die de wereldproblemen oplost met zijn liedjes. Ik volgde een opleiding maatschappelijk werker en dat sociale engagement draag ik nog altijd in mijn hart. Ik ben trouwens nog steeds deeltijds actief als psychosociaal hulpverlener. Onbewust vormen de gemoedstoestanden van mijn cliënten een bron voor mijn muziek. Ik vind het ook erg leuk om beide jobs te combineren, zolang me dat nog lukt. Geregeld vragen leerkrachten me ook of ze mijn muziek mogen gebruiken tijdens de les omdat het voor de jongeren een herkenbaar en leuk middel vormt om een bepaald maatschappelijk thema aan te kaarten. Dat is mooi.”

Je bent een ambassadeur van dat sappige Antwerpse dialect waarmee je ook richting Nederland trekt. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen je teksten daar begrijpt.
“Tot vandaag heb ik daar geen klachten over gehoord. Wanneer mensen de muziek een kans geven, komt het meestal wel goed. Dat melodramatische, melancholische karakter van mijn songs klinkt zo universeel dat de meeste luisteraars er zich wel door aangesproken voelen. Uiteindelijk voel ik me de troubadour of volkszanger die liedjes en verhalen naar de mensen brengt. Blijkbaar was dat een uitstervend ras en heb ik op het juiste moment mijn ‘vacature’ ingediend om die plaats in te nemen.”

Je bent intussen de dertig gepasseerd. Maak eens een testament op van je jeugd.
“Ik ben alijd een gelukkige mens geweest, maar heb tevens genoeg zwarte sneeuw gezien om een nummer als Meester Kunstenaar te schrijven. Een liedjesgebed dat aanvoelde als pure meditatie, op een moeilijk moment in mijn leven. Want ik ben evenzeer de pessimist die vermoedt dat de wereld negatief zal evolueren. Dat merk je ook aan een nummer als Miljonaire waarin ik me vragen stel bij ons collectief gedrag.”

Desondanks moeten we met zijn allen verder richting toekomst. Hoe ziet die van jou er uit?
“Ik wil graag in Vlaanderen bevestigen en in Nederland mijn plaats veroveren. Dat proces zal bepalen wanneer mijn volgend album uitkomt; 2017 lijkt me een ideale deadline. Maar de muziek moet wel relevant blijven, want ik wil de magie van mijn songs niet doorbreken. We zien wel: geduld is erg belangrijk in het leven.”

Mag ik stellen dat jij de nieuwe standaard voor de Vlaamse rap verpersoonlijkt?
“Weet je, ik ben meestal erg bescheiden, maar denk wel dat ik intussen mijn plaats in de Vlaamse hiphopwereld heb veroverd. Veel tegenstanders van het genre vinden dat het té commercieel geworden is. Daarom grijp ik graag terug naar de basis van de hiphop.”

LIVEDATA 16/10 CC Lier, Lier 30/10 AB, Brussel (Sold Out) 04/12 Vooruit, Gent 11/12 Heineken Music Hall, Amsterdam (Sold Out) 19/12 De Roma, Borgerhout (Sold Out) 20/12 De Roma, Antwerpen 16/03/2016 Merleyn, Nijmegen 17/03/2016 TivoliVredenburg, Utrecht 19/03/2016 Bitterzoet, Amsterdam 24/03/2016 Mezz, Breda