Category: Nieuwe Muziek

Zach Condon heeft iets met topografie. Niet alleen heeft hij zijn band de naam van een stad gegeven. Op zijn albums staan ook opvallend veel songs met een plaatsnaam als titel. Santa Fe, Nantes, Brandenburg, wie zoekt zal er meer vinden. De nieuwe single van Beirut is genoemd naar een rots, met apen waarover al eeuwen wordt gesteggeld door Spanje en Engeland. Het Gibraltar van Beirut is sfeervol en bezwerend met piano en percussie als meest opvallende instrumenten. Het is de opvolger van No No No, de titelsong van het 4e Beirut album dat op 11 september verschijnen zal. Een week later geeft Beirut twee optredens in Paradiso, de 17e en de 18e om precies te zijn.

Liever hadden we West Coast aan de playlist toegevoegd, maar die is niet los verkrijgbaar. Dus doen we het maar met Drone, de officiële single. Niet dat dat behelpen is. FIDLAR verkeert in bloedvorm, zowel live als op plaat. Een dezer dagen verschijnt het tweede album van de pretpunkers uit L.A. De titel Too wijst niet op veel inspiratie, maar de songs doen dat dus wel. Afgaande op de tot nu toe bekende tracks West Coast en 40oz On Repeat kan het niet anders dan dat dat een topalbum wordt, eentje voor de jaarlijstjes. Drone klinkt zoals The Ramones geklonken zouden hebben als ze uit L.A. waren gekomen in plaats van uit N.Y.C. Over een paar manden laat de band hun surfzonnetje ook in ons land schijnen. Op 23/11 staat FIDLAR in Tivoli/Utrecht.

Nieuw label, nieuwe plaat. 2015 moet het jaar worden waarin de naam The Front Bottoms ook buiten New Jersey schalt. De band van jeugdvrienden Brian Sella en Matthew Uychcich heeft lokaal en in eigen beheer al diverse albums en EP’s uitgebracht. Alhoewel landelijke bekendheid uitbleef, bleef de band niet geheel onopgemerkt. Een A&R manager van het Fueled By Ramen (Fall Out/Boy/Paramore/Young The Giant) label toonde interesse en toen de liefde wederzijds bleek, werd er een deal gesloten zodat de muziek van The Front Bottoms voortaan ook (inter)nationaal te horen zal zijn. Net als Frank Turner brengt The Front Bottoms folk met een punk atttitude en net als bij Frank loont het om naar de tekst te luisteren. Laugh Till I Cry komt van die eerste internationale release, het album Back On Top (18/9). Begin 2016 volgt een Europese tournee waarbij zo’n beetje alle landen worden aangedaan. Wij zijn op 18 feb. aan de beurt. (Bitterzoet-A’dam).

Youth Lagoon is de artiestennaam van Trevor Powers, ingezetene van Boise, een stad in de staat Idaho. Powers staat op het punt zijn derde album uit te brengen. De titel die hij bedacht heeft voor zijn nieuwe muzikale egodocument is Savage Hills Ballroom. Inspiratie putte Powers dit keer zowel uit zijn persoonlijke leven, de dood van een vriend, maar ook uit gebeurtenissen in de V.S. met name het politiegeweld baart hem grote zorgen. Voor de opnamen van het album reisde Trevor naar de Britse stad Bristol om te kunnen werken met Ali Chant, een producer die ook Perfume Genius, en PJ Harvey tot zijn clientèle mag rekenen. Youth Lagoon gaat ook weer toeren, Trevor & co worden op 30 september verwacht in Bitterzoet in Amsterdam.

Chris Cornell is een legende van het levende soort. Ook als hij helemaal niks meer had gedaan na Temple Of The Dog en Soundgarden, zouden we zijn naam nog met eerbied uitspreken. Maar na de eerste implosie van Soundgarden kwam hij terug met Audioslave, een van de weinige supergroepen die inderdaad super zijn. En hij heeft een handvol solo-albums laten verschijnen. Hoe eensgezind enthousiast we over zijn werk met zijn bands zijn, Chris solo is een beetje een probleem. Zijn debuut, Euphoria Mourning was goed te doen, Chris Cornell als singer-songwriter. Album twee, Carry On was niet slecht maar eigenlijk niet goed genoeg voor een artiest van zijn statuur. Het album telt wel zijn grootste hits to nu toe, een cover van Billie Jean en You Know My Name, de song die hij schreef voor de Bond film Casino Royale. Met het door hip hopper geproduceerde Scream uit 2009 sloeg Cornell de plank finaal mis. Al denkt de maker daar zelf anders pover. Met het akoestische live-album Songbook (2011) nam hij weer enigszins revanche, ook omdat er songs opstaan uit zijn complete carrière. Kortom Chris Cornell heeft ‘het’, maar het komt er niet altijd uit. En dan is er plotseling een nieuwe single en die is echt uitstekend. Nearly Forgot My Broken Heart is een knap gecomponeerde, smaakvol gearrangeerde, goed geproduceerde popsong, gezongen door een van de beste nog levende rockzangers. Wat wil een mens nog meer? Meer van dit moois. Over een maand weten we of Nearly Forgot My Broken Heart een lucky shot is of dat Chris Cornell inderdaad het heilige vuur weer te pakken heeft. De albumtitel, Higher Truth duidt daar wel op.