Elke ochtend om 9 uur een strakke clip! La Luzz is een vrouwelijk garage-rock-surf kwartet die regelmatig een psychdelisch fuzz gitaartje laten horen. Chicks die weten wat rocken is, dus luister hier naar het freaky Black Hole, Weirdo Shrine.
LIVEDATA 14-20/09 Incubate, Tilburg 18-20/09 Leffingeleure 2015, Leffinge 23/10 Madame Moustache, Brussel 24/10 Paradiso, Amsterdam
Kort edoch krachtig is het single-debuut van Raw Fabrics, een trio uit de stad der engelen. Dead Instruments is Amerikaanse dance rock met een Britse afdronk, punky en funky. ‘As we speak’ zitten Jack, Jon en Justus in de studio met Joe, veteraan producer Joe Chiccarelli (Strokes/U2/Morrissey) alwaar zij werken aan de opname van een eerste EP. Het is dus allemaal nog erg pril voor Raw Fabric, maar op basis van deze eerste zet denken we te maken te hebben met een band die hard kan gaan blazen.
Elke dag om 9 uur een fijne clip! Als voormalig zanger van Supergrass is Gaz Coombes is geen vreemde in de muziekwereld. Begin dit jaar leverde hij zijn tweede soloplaat af. Dit nieuwe album Matador bevat vooral liedjes over persoonlijke ontwikkeling, verlies en kwetsbaar zijn. We hebben hem op Pinkpop nog zien knallen en hier hebben we het titelnummer van het album Matador.
LIVEDATUM 05/11 Orangerie @Botanique, Brussel
Onze favoriete Britse smartpopband heeft een nieuwe single. Alweer. Spring Sun Winter Dread is de derde track van het Get To Heaven album dat van een video is voorzien en los online gezet. Bedoeling is uiteraard om meer mensen richting langspeler te lokken, maar ook om aandacht te vragen voor de tournee, die het viertal uit Manchester binnenkort gaat ondernemen en hen op 27 oktober naar de Melkweg brengen zal.
Na zes jaar is er eindelijk weer een nieuw album van de Engelse rockers Thunder. Wonder Days heet het laatste album en het is eigenlijk een mirakel dat het tiende studio album van Thunder verschenen is, want de toch redelijk succesvolle Britse band stond op het punt om er mee op te houden. Maar na een aantal akoestische shows, optredens met Whitesnake en Journey en een succesvol optreden op Wacken besloot de band, gelukkig voor de fans, om door te gaan. Thunder staat inmiddels voor de vierde keer op Bospop en Danny Bowes en Luke Morley waren zo vriendelijk om voor de show een praatje met mij te maken.
Tekst Martien Koolen
Toch weer een nieuw album, wie had dat gedacht na de bijna split-up in 2009?
Danny: “Ja, niets is zeker, zo blijkt maar weer eens. Gelukkig bestaat Thunder nog en hebben we net een prima album afgeleverd.”
Een cliché vraag, maar is het jullie beste album tot nu toe?
Luke: “Dat is altijd moeilijk te zeggen; de plaat is net af en natuurlijk zijn we trots op Wonder Days en natuurlijk hebben we onze harten en zielen in de nieuwe songs gelegd. Maar, ja, als het album klaar is en in de winkels ligt, dan kun je er niets meer aan doen. Ik denk wel dat we beter zijn geworden naarmate we ouder zijn geworden en we zien het album nu al een beetje van een bepaalde afstand en kunnen dan alleen maar concluderen dat Wonder Days gewoon een echt klassiek Thunder album is geworden.”
Danny: “Op 14 maart hebben we tijdens een show in de Eventim Apollo in Hammersmith een aantal nieuwe songs van Wonder Days gespeeld en het publiek reageerde heel goed op tracks zoals Black Water, Resurrection Day en Wonder Days, en dat is een goed teken. Als het publiek niet zo goed reageert op nieuwe tracks heb je misschien een probleem…”
Lezen jullie nog recensies over jullie albums, of interesseert jullie dat niet echt?
Luke: “Nou, ja, er zijn altijd critici die het niks vinden, maar dat is dan maar zo. Wij doen gewoon wat wij denken en voelen dat goed is!”
Hoe belangrijk is een radio hit voor Thunder?
Danny: “Wij dachten dat we een hit hadden op het nieuwe album, maar de radio denkt daar anders over, ha ha. We krijgen gewoon geen airplay op de Britse radio. Het hele radiogebeuren in Engeland is gewoon frustrerend! Volgens mij heeft de radio niets meer met muziek te maken, het gaat alleen nog maar over sociale media. Als je maar genoeg volgers op Facebook hebt, dan wordt je muziek wel op de radio gespeeld. Maar ja, wij hebben de radio altijd gehaat en de radio haat Thunder, dus waarschijnlijk worden onze nummers op de Engelse radio gespeeld als wij dood en begraven zijn, ha ha… Maar eigenlijk tellen alleen de fans, de mensen die een kaartje kopen voor onze show, die betalen om ons te zien en te horen spelen; alleen dat telt, dus f… de radio.”
Wonder Days is toch geen concept album, of misschien stiekem toch?
Danny: “Nee, echt niet, zo progressief zijn wij niet, ha ha…. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, want nummers zoals Wonder Days en When The Music Played hebben als thema jong zijn, met een bandje beginnen, opgroeien en de eerste kennismakingen met meisjes en muziek natuurlijk. Maar om het dan een concept album te noemen, gaat mij te ver. Natuurlijk zijn de genoemde tracks wel nostalgisch en is ook de cover van het album nogal retro en natuurlijk was vroeger, de seventies dus, alles beter, ha ha… De hele wereld, vooral de muziekindustrie is gigantisch veranderd, de concurrentie is veranderd, er is nu internet, de tv is veel belangrijker en sociale media bepalen de trends. Het leven was vroeger veel simpeler en misschien ook wel overzichtelijker. Er is tegenwoordig ook veel meer cynisme.”
Kun je iets over de titel van het album vertellen?
Luke: “Het eerste nummer heette Wonder Days en dat leek mij ook wel een gepaste titel voor het album, een beetje een retrogevoel creëren met die titel zat er eigenlijk ook wel achter.”
Danny: “Daarom denken mensen dat Wonder Days een concept album is; we hebben het echt met opzet zo gedaan, ha ha….”
Hoe ziet jullie set list eruit voor vandaag, spelen jullie op festivals andere nummers dan op de reguliere toer en wie “maakt” de setlist?
Luke: “Dat is eigenlijk mijn taak, dat is over de jaren zo gegroeid en iedereen lijkt zich daar in te kunnen vinden. We zullen ook vandaag zeker een aantal nieuwe songs gaan spelen, want Wonder Days en The Thing I Want zijn echte live songs die perfect passen bij andere klassieke live krakers, zoals Backstreet Symphony of Love Walked In. Natuurlijk zijn er songs die we altijd “moeten” spelen voor onze die hard fans.”
Jullie staan nu voor de vierde keer op Bospop, is dat nog iets speciaals voor jullie?
Danny: “Absoluut, we zijn gek op Bospop, we spelen hier altijd heel erg graag.”
Is het niet zo, dat als we nu op Graspop zouden zijn jij hetzelfde antwoord over Graspop zou geven…..??
Danny: “Ha, ha, jij kent ons te goed, mijn vriend, of jij bent zelf al te cynisch geworden, ha ha.. Nee, dat is echt niet zo, we verheugen ons ECHT op het Bospop publiek en we hopen dat ze ons niet eerder laten gaan dan na twee uur spelen, ha ha…”
Hebben jullie nog doelen, dromen, ambities?
Danny: “Te veel!”
Luke: “Jazeker, we willen eigenlijk ook eens een grote tournee in Amerika doen en ook China en Australië moeten wij zeker nog eens gaan ontdekken.”
Wat zijn de hoogtepunten in jullie carrière tot nu toe?
Danny: “Daar wacht ik nog steeds op.”
Luke: “Dat Thunder na al die jaren nog steeds bestaat en goede muziek maakt en dat we er nog steeds heel veel plezier in hebben. Wij zijn echt gelukkig dat we dit nog steeds mogen doen.”
Wat zijn de dieptepunten tot nu toe?
Danny: “Dat zijn er veel te veel, hoe lang heb je?”
Jouw stem is nog steeds prima in orde, doe je iets speciaals om die stembanden in goede vorm te houden?
Danny: “Niet echt, ik heb nooit zangles gehad, ik drink matig, ik rook niet en ik gebruik geen al te dure drugs; ik ben al tevreden met zeer goedkope heroïne, ha ha….”
Hoe lang gaat Thunder nog door?
Luke: “Dat is moeilijk om te zeggen; ik hoop nog heel lang, maar dat heeft natuurlijk te maken met het feit hoe lang je het als muzikant nog aankunt. Fysiek en mentaal bedoel ik dan natuurlijk want het leven van een rockster is nou niet bepaald een huis tuin en keuken baan.”
Danny: “Na de show van gisteren voelde ik mij 100 jaar oud en was ik helemaal kapot, maar ook dat kan gebeuren.”
Bedankt voor jullie eerlijke antwoorden en succes met de nieuwe plaat.
Danny/Luke: “Thank you!!”
LIVEDATUM 22/11 Sportpaleis, Antwerpen (support Scorpions)
Elke ochtend om 9 uur een crazy vibe! You Got Me Time Keeping van Sweet Baboo komt van het 14 augustus te verschijnen album The Boombox Ballads.
The Weepies is de band van Deb Talan en Steve Tannen. Los van elkander timmerden zij aardig aan de weg als singer-songwriter. Wederzijdse waardering leidde tot een samenwerking, die op zijn beurt weer leidde tot een verhouding en uiteindelijk een huwelijk. In de V.S. zijn The Weepies best beroemd. Tussen 2005 en 2010 had de band een paar keer goed beet. Niets leek dan ook een doorbraak naar de eredivisie in de weg te staat tot er bij Deb borstkanker werd geconstateerd. Het heeft even geduurd, maar ze lijkt nu uit weer de gevarenzone. Begin dit jaar verscheen na de gedwongen pauze van vijf jaar alsnog een nieuw album van The Weepies. Met daarop het prachtige No Trouble. Luister naar die tekst! En kijk naar die clip! Daarin zie je Steve achter Deb aanjagen over daken, langs regenpijpen, halsbrekende toeren halen ze uit (of hun stan- ins). Parkour is het woord. Uiteindelijk krijgen ze elkaar en is everybody happy.
Uit Haarlem komt tot ons The Yukon Club. Alex, Geert, Lennert en Lars zetten hoog in met hun eerste single Absence. Voor een debuutsingle klinkt Absence opmerkelijk gerijpt en zelfverzekerd. In recensies wordt Radiohead op gevoerd als referentie, maar daarmee wordt de band een beetje te kort gedaan. York & co zullen vast hoog op de waarderingslijst staan van the Yukon Club, maar het imitatiestadium lijkt de band al ver voorbij. Bijzonder is dat de Club ook niet direct aan andere Nederlandse bands doet denken. De stem van de zanger zal voor een aantal mensen misschien even wennen zijn, maar daarna treedt de verslaving in. Vergissen is menselijk dus mogelijk, maar wij hebben het gevoel dat we nog veel gaan meemaken met The Yukon Club.
De meeste supergroepen zijn niet echt super. Dat beroemde muzikanten het leuk vinden om samen ‘iets’ te doen wil niet zeggen dat dat iets ook interessant is. Meestal niet eigenlijk. Dat is de regel. De uitzondering zou wel eens El VY (spreek uit L Vaai) kunnen heten. Supergroep is misschien wat overdreven voor wat feitelijk een duo is, waarvan slechts de helft echt beroemd is. Matt Berninger won harten als zanger van The National. Zijn partner in EL VY en vriend voor het leven, Brent Knopf heeft nog wel even te gaan voordat hij net zo bekend is als zijn nieuwe partner. Knopf zit in Ramona Falls en zat in Metronoma. EL VY krijgt automatisch aandacht, omdat Berninger er in zingt, maar ook als het een debuut zou zijn van een nieuwe band zou Return To The Moon de nodige aandacht trekken. Het is een klein maar knap nummer, vrolijk voor wie The National gewend is met een dansbare beat en een refrein dat beklijft. De samenwerking tussen Matt en Brent verliep zo voorspoedig dat er voldoende materiaal is voor een album. Dat gaat net als de single Return To The Moon heten en staat voor eind oktober gepland. Niet veel later begint El VY aan een wereldtournee, die de band op 3 december naar de Melkweg brengt.
De blues heeft een beetje een slecht imago. Veel Afro-Amerikaanse jongeren associeren de blues met het verleden, de slavernijtijd. Voor hen was vroeger alles behalve beter. Verder wordt blues vaak gezien als het domein van oudere heren met paardenstaarten. Dat is niet helemaal terecht, dankzij bands als White Stripes en Black Keys leeft de blues ook onder jeugdigeren. Eens in de zoveel tijd is er ook een zwarte muzikant, die wel trots is op zijn muzikale erfgoed, die in de voetsporen treedt van Muddy, de drie Kings en held Hendrix. Zoals Gary Clark Jr. Junior is traditiebewust, maar geen traditionalist. Zijn blues heeft soul, hij kan flink rockend uit de hoek komen, maar is ook niet vies van een beat uit een hip hop doosje. Grinder is een van de twee voorproefjes die Clark Jr de wereld in heeft gestuurd om ons te attenderen op het feit dat de release van zijn nieuwe album, The Story Of Sonny Boy Slim aanstaande is.
