Category: Nieuwe Muziek

En weer komt Den Haag over de brug. De mooie stad achter de duinen heeft al sinds mensenheugenis een van de sterkste muziekscenes van de lage landen en niets wijst er op dat daar ooit verandering in zal komen. The Black Veins vertegenwoordigt de gruizige kant van de Haagse popscene. Het trio maakt bluesy zweetrock ergens tussen Taymir en Triggerfinger in. Sky Above Me is de eerste single van het debuutalbum van het Haagse drietal, dat op 11 december ten doop wordt gehouden op het New Waves Festival, dat wordt gehouden op de Pier van Scheveningen. Tour volgt.

Dazzled is Dazzled Kid a.k.a. Tjeerd Bomhof. Sticks is Junte Uiterwijk, erelid van Opgezwolle. Dazzled Sticks is, inderdaad de naam van hun samenwerkingsverbond. Tjeerd heeft zijn eigen projecten tijdelijk in de koelkast geschoven en zich ontwikkeld tot een van onze succesvolste songschrijvers. Hij is vooral in trek bij de ‘vrouwtjes’. Tjeerd werkte o.a. met Janne Schra, Sandra van Nieuwland en Anouk. Het is niet de eerste keer dat hij met een rapper in zee gaat, eerder werkt hij met Dio. Het album van Dazzled Sticks is ontstaan uit liefde voor de muziek en wederzijds respect. Een alternatieve titel zou ‘liefdewerk/oud papier’ geweest kunnen zijn, want het album is gratis te downloaden. Je mag wel betalen, maar je hoeft niet. Binnen een week was het album 25.000 x binnengehaald. Zwakke plekken kent het album niet, wel een paar tracks met potentiële eeuwigheidswaarde, waaronder onze favoriet Helemaal Niks.

Iemand Barns Courtney gezien op de Lowlands dit jaar? Wij ook niet. We hebben blijkbaar wel wat gemist. Als je Barns Courtney, niet te verwarren met Courtney Barnett wel hebt gezien was dat waarschijnlijk op aanraden van Carl Barat of Ed Sheeran, want muziek was er toen nog niet. Nu wel. Barns, Brit van geboorte maar tot zijn 15e woonachtig in Seattle maakt muziek, die ergens tussen die van Seasick Steve en Frank Turner inhangt, maar net even iets groter en ambitieuzer is om niet te zeggen stadionklaar. Zijn ontdekker is genoemde Libertines man Sagan, die te horen is op een van de songs van Barns’ debuutalbum dat begin volgend jaar moet gaan verschijnen.

Aan elkaar geschreven is hippocampus de Latijnse naam van een zeepaardje of de aanduiding van een deel van de hersenen. Het schijnt dat de hippocampus een belangrijke rol speelt bij het korte termijn geheugen. Maar we dwalen af. Hippo Campus, los geschreven is de naam van een nieuwe band uit Woodbury, Minnesota. Hippo Campus is nog maar net begonnen, er wordt hard gewerkt aan een album, maar voorlopig zullen we het moeten doen met twee EP’s. De laatste , South herbergt het sterke Violet. Hippo Campus is niet vies van een beetje mysterie. De bandleden staan liever niet met hun eigen naam in de krant, maar bedienen zich van pseudoniemen als Beans, Espo en Stocker. Hun stijl omschrijven ze als ‘kinda pop’. En dat is het. We zullen geen poging doen om Hippo Campus in een hokje te proppen, anders dan door te zeggen dat ze op het zelfde label zitten als Vampire Weekend.

Goed nummer, prima gezongen, mooi uitgevoerd, geproduceerd en gearrangeerd, maar het gaat dus om de gitaar. Het gitaargeweld laat Yorick van Norden op Divide And Rule over aan Maarten Kooijman (ex Johan), die speelt alsof hij is bezeten door de geest van Neil Young. Net als bij de oude Young weet je op een gegeven moment niet meer wie nou wie bespeelt. Doorgaans bezoekt Yorick het Britse poparchief voor inspiratie, voor Divide And Rule is hij gaan graven in de analen van de Amerikaanse West-Coast ten tijde van de eerste golf singer-songwriters en country-rockers. Zijn zeer geslaagde ode aan Crosby, Stills, Nash & Yorick is in zijn volle -bijna vijf minuten durende- glorie te vinden op van Norden’s Happy Hunting Ground album.