WHITE

Wat WHITE mist aan originaliteit compenseert de band ruimschoots met energie. Op het eerste gehoor klinkt Future Pleasures als een redelijk geslaagde 80’s pastiche (Heaven 17/Duran Duran/Soft Cell), maar in het tweede deel van de track gaan alle remmen los en maakt de zanger indruk met een serie uithalen, die doet denken aan Ian Gillan van Deep Purple in zijn beste dagen. Verder weten we weinig te melden over WHITE -de naam is nogal browser onvriendelijk – behalve dan dat de band uit Glasgow komt, bij een groot label zit en dat Future Pleasures hun debuutsingle is.

Duke Dumont

Elke ochtend om 9 uur ‘s ochtends een vette track! Deze frisse nieuwe Britse DJ & producer Duke Dumont scoorde in zijn thuisland twee nummer 1-hits met Need U en I Got You. Duke Dumont laat op The Giver zorgeloze, onbekommerde en toegankelijke beats op je afkomen. Wij zijn klaar voor zijn feestjes…

LIVEDATUM 21/08 Pukkelpop, Hasselt

Stonefield

Vier zingende zusjes uit Australië. Amy, Hannah, Sarah en Holly Findlay heten ze. De zussen begonnen in 2011 als stevige rockband met als enige pré dat het meiden waren. Stevig is hun muziek nog steeds, maar waar oud werk oubollig en wollig klonk, klinkt de nieuwe single modern en toch leuk. Denk galm en gitaren. Alsof de meiden de woestijn van hun vaderland hebben verruild voor de stranden van California. Stonefield anno 2015 is verwant aan Best Coast, Warpaint en Cults. We wachten nog even op het album voordat we Stonefield eeuwige trouw beloven, maar een beetje verliefd zijn we zeker.

Interview: Public Service Broadcasting

Met zijn kompaan Wrigglesworth vormt J. Willgoose, Esq. het duo Public Service Broadcasting. Hun laatste album The Race For Space is een dansbare geschiedenisles over de ruimtewedloop tussen de VS en de Sovjet-Unie. De tracks zijn verweven met NASA-transmissies en obscure Sovjet-flarden. We spraken met J. over de oneindige kosmos.

Tekst
 LiveGuideNL | Mathieu Mannaerts

Redelijk uniek, zo’n themaplaat over ruimtevaart. Toch?
“Nou ja, andere artiesten hebben vergelijkbare dingen gedaan, vooral in de hiphop. Wel denk ik dat de manier waarop we het conceptueel aanpakken bijzonder is. Daarin schuilt alleen het gevaar dat mensen je een ‘novelty’ vinden, een gimmick. We proberen daarom niet te veel te leunen op de samples. Ik denk dat we op dit album de balans goed bewaren.”

Ben je weleens in slaap gevallen tijdens je zoektocht naar de perfecte sample?
“Om eerlijk te zijn was vooral het verzamelen van de Russische fragmenten best saai, ja. Dat materiaal hebben we puur toevallig bemachtigd. Het lag erg zwaar op de maag, door de manier waarop ze die Sovjet-propaganda door je strot duwden. Terwijl de verhalen erachter juist weer heel interessant zijn.”

Dan liever de Amerikanen…
“Het feit dat het Amerikaanse materiaal voor iedereen beschikbaar is, zegt al genoeg. En dat de mantel van het communisme er niet overheen hangt, scheelt ook een hoop. Overigens kiezen we op het album totaal geen partij hoor!”

Sorry dat ik het vraag, maar is ruimtevaart niet enorm zonde van het geld? Mensen hebben honger en er wordt nota bene bezuinigd op de zorg!
“Zucht. Ik heb die discussie met heel veel mensen gevoerd. Ik vind die houding heel cynisch, onaantrekkelijk, smakeloos en zielig.”

Zo…
“We hebben het over een periode in onze historie met enorm veel technologische vooruitgang. Het klopt dat er honger en oorlog is, maar als we zouden wachten op een perfecte wereld voordat we dit soort stappen ondernemen, dan zaten we nu nog in een grot stokjes tegen elkaar te wrijven. Daarom is het zo zonde dat ruimtevaart door mensen wordt bespot. Of erger nog: ontkend. Dat was ook een motivatie om deze plaat te maken. De muziek is in die zin een liefdesbrief aan de ruimtevaart.”

LIVEDATA 09/06 Sugarfactory, Amsterdam 10/06 Effenaar, Eindhoven 11/06 Hedon, Zwolle 14/06 Vera, Groningen

Klinkt als: de indietechnologica van progressieve thundernerds

Het juni-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Keston Cobblers Club

Elke ochtend om 9 uur een mooie clip! Een van de best bewaarde geheimen van de Britse muziekscène is de vijfkoppige popfolk band Keston Cobblers Club. Met het debuutalbum One For Words maakte de groep direct indruk en met het op 22 juni te verschijnen Wildfire geeft ze daar een meer dan waardig vervolg aan. Nieuw zijn de invloeden uit de Britse power- en indiepop en jaren ’90 synths, gebleven zijn de sterke harmonieën, krachtige drums en pakkende melodieën. Luister hier naar de eerste single Won’t Look Back.

Algiers

Algiers is een op Marxistische leest geschoeide post punk band. Bent U daar nog? We proberen het nog een keer. Algiers is een trio, oorspronkelijk uit Atlanta, Georgia dat probeert de wereld een betere plek te maken met behulp van tekst en muziek. Die muziek is een uniek allegaartje, punk, pop, gospel, funk, new wave, hip hop, worksongs je hoort het allemaal en meer in een track als Black Eunuch. Wat je ook hoort is een gedrevenheid, die duidelijk maakt dat de band geen grappen maakt. Het debuutalbum van Algiers wordt volgende week gelanceerd met een show in Londen. Daarna gaat de band weer terug naar de V.S voor een vrij uitgebreide tour om in augustus weer onze kant op te komen. Tot nu toe staat er alleen een optreden in Frankrijk geboekt. Mocht er iemand uitvallen op een van onze festivals in die periode dan weten wij wel een goede vervanger.

Day Wave

Day Wave is Jackson Philips, een 26 jarige ingezetene van Oakland, die met Drag een uitstekende beurt maakt. Vanwege de zonnige melodie en de prominente surfgitaar valt Drag in de categorie beach pop, maar vergis je niet. De muziek mag dan onbekommerd klinken, Drag is feitelijk een droevig (liefdes)liedje. Day Wave is een nieuw project van Philips. Tot voor kort vormde hij de helft van het electro-duo Carousel. Waarom hij heeft besloten om solo te gaan weten we niet, maar het lijkt ons een wijs besluit. Drag is de derde track die hij online heeft gezet. De andere twee zijn minstens zo goed. Een EP nadert zijn voltooiing, waarna Day Wave de baan op gaat. Eerst zal mister Philips echter een band moeten formeren, want in de studio doet hij alles zelf.

Stationschef 161: Rob van der Zwaan

SC161_site_festivalinfo2

Rob ‘Fest’ van der Zwaan is een info-junkie. Informatie vergaren en verspreiden is zeg maar zijn ding. Van der Zwaan is ook heel erg van de muziek, het liefst live.
Info+muziek+live = festivalinfo.  Zie hier de succesformule van van der Zwaan’s internetimperiumpje. Festivalinfo.nl ging in 2001 online en groeide in de kortste keren uit tot de ‘to go site’ voor alle informatie over muzikale buitenactiviteiten. Later kwamen daar de zustersites podiuminfo.nl en cabaretinfo.nl. bij, eveneens onmisbare bronnen van informatie. Nu het festivalseizoen langzaam op gang komt, leek het ons een goed idee om ‘mister festivalinfo’ te vragen naar de stand van zaken in festivalland. Zijn er te veel festivals, zijn ze te duur? Zijn ze ver-3FM’d, veranderd van plekken waar je nieuwe muziek kon ontdekken tot braderieën met bandjes? De antwoorden van onze nieuwe Stationschef en zijn muzikale voorkeur hoor je bij Bazz op de Buzz zaterdagavond om 19.00 uur en/of donderdagavond om 22.00 uur vanaf het Soccerrocker festival.

De 25 van Rob van der Zwaan.

  1. The National – Fake Empire
  2. Nick Cave & The Bad Seeds – Mermaids
  3. Black Keys – Just Got to Be
  4. Wavves – King of the Beach
  5. Broken Bells – The High Road
  6. Interpol – Stella was a diver and she was always down
  7. Underwold – Dark & Long
  8. Metric – Gimme Sympathy
  9. Bad Religion – Generator
  10. Steel Panther – Death to all but Metal
  11. Cloud Nothings- No Future / No Past
  12. Turbonegro – All My Friends Are Dead
  13. Lonely the Brave – Backroads
  14. Portishead – Sour Times
  15. Refused – New Noise
  16. Sigur Ros – starálfur
  17. Dan le Sac vs Scroobius Pip – Thou shalt always kill
  18. Royal Blood – Out of the Black
  19. Radiohead – Paranoid Android
  20. The Dø – On my shoulders
  21. Tool – Sober
  22. Death from above 1979 –  Black History Month
  23. Hellacopters – Toys and Flavors
  24. Queens of the Stone Age – A Song for the Dead
  25. Damien Rice – 9 Crimes

Destroyer

Destroyer is de vlag waaronder zanger-componist Dan Bejar (ook bekend van The New Pornographers) zijn muzikale hersenspinsels de wereld instuurt. Dat doet hij met steeds wisselende muzikanten en regelmatig wisselende stijlen. Zo begon Dan als glamrocker, bracht hij niet zo lang geleden een Spaanstalig album uit en klinkt hij op zijn nieuwe single als Bruce Springsteen met een hanenkam. Verandering van stijl doet niet echt eten, want ondanks mondiaal respect en een carrière die zo’n twintig jaar beslaat, ligt Dan’s naam maar op heel weinig lippen. Ook Dream Lover (niet te verwarren met het gelijknamige nummer van The Vaccines) zal wel weer een parel voor de zwijnen blijken. Meer van dit moois volgt eind augustus als Dan ‘Destroyer’ Bejar Poison Season, zijn elfde album dropt. Deze week is bekend gemaakt dat Destroyer in november speelt op Le Guess Who? in Utrecht.

IJsbreker: Gengahr

Soms kan je succes zien van mijlen ver zien aankomen. Neem nou Gengahr. De band uit Noord London is bezig de wereld aan hun jonge voeten te krijgen op de oudste en beste manier die er is. Met optredens. Van deze tijd is dat de band zoveel mogelijk van die optredens filmt en op Youtube zet, van intieme showcases tot en met live-registraties op grote festivals. Het is opvallend hoe vaak Gengahr -dat nog maar drie singles uit heeft- überhaupt speelt. Gengahr zien is in Gengahr geloven. Gelukkig blijft het studiomateriaal niet achter bij de bühneprestaties. De nieuwe single Heroine is indie in optima forma en een uitstekende aanjager van het langverwachte debuutalbum, A Dream Outside dat medio juni uitkomt. Rond die tijd is Gengahr in het land voor een show op Best Kept Secret. Niets is zeker in de muziekwereld, maar alle tekenen wijzen er op dat Gengahr volgend jaar rond deze tijd net zo bekend zal zijn als Modest Mouse, MGMT of zelfs Tame Impala, bands waarmee het Londense kwartet veelvuldig wordt vergeleken.