Nieuwe Muziek Archieven - Page 817 of 993

Interview: Matthew E. White

Matthew E. White zingt zo relaxed dat je bijna zou denken dat hij nooit zomaar wat roept. Zijn soulvolle tweede album Fresh Blood klinkt als de plaat van een bedachtzame vent. De line ‘everybody likes to talk shit’ uit single Rock & Roll Is Cold slikken we dan ook voor zoete koek.

Tekst LiveGuideNL / Sven Bersee Foto Shawn Brackbill

Wanneer besefte je dat mensen veelal poep praten?
“Dat is al lang geleden…”

Toen je een jaar of vier was?
“Zoiets, haha. Het is gewoon een grappig stukje tekst. Ik heb een mening, zoals iedereen die heeft, maar het leuke van muziek maken is dat ik daarin kan zeggen wat ik wil. Zoals dat mensen shit praten.”

Je hebt jezelf daarmee mooi ingedekt. Onder de lyric-video op YouTube riep iemand in de comments dat hij de muziek verschrikkelijk vond, waarop een ander je meteen verdedigde: ‘Everybody likes to talk shit’.
“Haha, dat is mooi! Ik lees veel reacties, maar geen YouTube-comments. Dat is een raar wereldje en daar heb ik helemaal geen tijd voor.”

Wat voor reacties neem je wel serieus?
“Ik respecteer muziekkritieken. Die kunnen heel wijs zijn. Er zijn genoeg journalisten die niet weten waarover ze schrijven, maar mijn debuut Big Inner kreeg ook negatieve kritieken waar ik het mee eens was. Elk album heeft zijn gebreken en ik heb er geen problemen mee als mensen die aanstippen. Dat heb ik ook met interviews. Er zijn veel kritische interviewers die ik waardeer, maar ook journalisten waarvan ik weet dat ze de plaat niet eens hebben gehoord.”

Hoe herken je dat? Test je ze door lyrics te laten opdreunen?
“Nee, sommige mensen geven dat gewoon toe, vooral in Amerika. Big Inner deed het hier in Europa beter dan in de States en ik ben geneigd te denken dat het niveau van de vragen daarmee samenhangt. Het extreemste voorbeeld van een journalist die niet wist waar hij het over had, was iemand die een recensie schreef over een optreden dat helemaal niet had plaatsgevonden. Het was een positief verslag, maar wel van een show die niet was doorgegaan.”

Is dat niet juist een mooi compliment? Hij wist blijkbaar zeker dat het goed zou zijn…
“Haha ja, precies! Ik kon er ook wel om lachen. Dat soort dingen moet je niet te serieus nemen.”

LIVEDATA 22/04 Paradiso, Amsterdam 23/04 AB, Brussel 19/06 Best Kept Secret, Hilvarenbeek

Klinkt als: in warme soul-lagunes popgewekte baardmanspareltjes

Catfish And The Bottlemen – Homesick

Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Wij bij Pinguin Radio supporten Catfish And The Bottlemen al sinds juni 2013 vanaf de eerste single Homesick tot en met Cocoon. En de band stond januari 2014 ook nog op ons feestje Pinguins in Paradiso. Vorig jaar september verscheen het debuutalbum The Balcony en sindsdien gaat alles in een stroomversnelling. Onlangs ontvingen ze de felbegeerde award voor beste nieuwkomer tijdens de BBC Music Awards. Ook riep het Amerikaanse Billboard Magazine ze uit tot beste nieuwkomer in de VS. Hier het laatste wapenfeit van de band: Homesick.

LIVEDATA 05/05 Bevrijdingspop, Haarlem 07/05 Doornroosje, Nijmegen 28/06 Rock Werchter, Werchter

Todd Terje

Todd Terje is Terje Olsen, een dansmeester uit Noorwegen. Terje valt op in de dancescene waar muziek meestal maar één functie heeft, dansen. Met tracks als Inspector Norse en het nieuwe Alfonso Muskedunder brengt de Noorse producer de broodnodige humor op de dansvloer. De beat is vrijwel identiek aan die van de muziek die Chilly Gonzales schreef voor een iPad commercial een paar jaar geleden, de melodie lijkt geleend van een Italiaanse soft porno soundtrack uit de jaren zeventig. Wie Terje volgt zal niet verbaasd zijn over zijn brede opvatting van dansmuziek. De Noor heeft ook tracks geproduceerd voor Franz Ferdinand, Robbie Williams en Bryan Ferry.

Stationschef 155: John Coffey – David Achter de Molen

In een tijd waarin de meeste acts lijken te dingen naar de gunst van het grote publiek en succes wordt verward met bekendheid is het verfrissend een band tegen te komen die weigert het spel mee te spelen volgens de regels van de massamedia en de muziekindustrie. We hebben het natuurlijk over John Coffey. Ondanks of misschien wel dankzij hun kont tegen de krib mentaliteit is de Utrechtse geluidshinderband uitgegroeid tot de festivalsensatie van de lage landen. Festivalorganisatoren zien met lede ogen aan hoe het John Coffey publiek wordt bevangen door een onweerstaanbare drang om van de bühne af te duiken (het zogenaamde Lemming complex). Hoofdschuddend aanschouwt men de onbedwingbare behoefte van de massaal toegestroomde rockers om dansrituelen uit te voeren die hun oorsprong vinden in de vroege steentijd. Veel keuze heeft men echter niet. Het volk wil brood en John Coffey. Gangmaker van de bende van vijf is David Achter de Molen. Deze ongekroonde koning van de mosh-pit mag zich wegens vertoonde en toekomstige diensten voor de rock en de roll de hele week Stationschef noemen van Pinguinradio.

Bazz ontving de zanger van John Coffey in zijn Buzz. Waarover spraken zij? Dat hoor je zaterdag tussen 19.00 en 21.00 uur of in de herhaling donderdagavond om 22.00 uur.

De keuze van David Achter de Molen van John Coffey.

1. The Holly Springs Disaster – Up In Smoke
2. Thomas Azier – Hylas
3. The Damned Things – Bad Blood
4. The Blood Brothers – Cecillia and the Silhouette Saloon
5. He Is Legend – Dixie Wolf
6. Michael Bublé – Feeling Good
7. Bon Iver – Beth / Rest
8. The Ghost of a Thousand – Knees Toes Teeth
9. Alison Krauss & Union Station – Restless
10. Flogging Molly – The Son Never Shines
11. Dire Straits – Brothers in Arms
12. Chris de Burgh – The Lady in Red
13. The Story So Far – Small Talk
14. 2Pac – Changes
15. The Naked and Famous – No Way
16. One Direction – Kiss you
17. Frank Turner – Recovery
18. Surrender The Coast – The Devil You Know
19. Chrome Sparks – Marijuana
20. The War On Prugs – Suffering
21. The Gaslight Anthem – Stay Lucky
22. Agnes Obel – Fuel to Fire
23. Nick Cave & the Bad Seeds – Higgs Boson Blues – live from KCRW
24. Michael W. Smith – Somebody Love Me
25. Tito Flores, Conjunto Cubano – Chan Chan
26. Opgezwolle – Verre Oosten
27. Papa roach – Blood Brothers
28. Niki & the dove – The Drummer

Sinkane

De songs van Sinkane zijn zo verschillend dat het moeilijk is ‘s mans stijl te duiden. Niet dat Sinkane a.k.a. Ahmed Gallab aan extreme genre hopping doet – er zijn grenzen- maar breed is hij zeker. We herkennen elementen uit de pop, rock, dance, soul en funk. De verbindende factor in het oeuvre van Sinkane is een tropische beat, wat niet onlogisch is voor iemand die roots heeft in Soedan. In geval van Young Trouble is de beat niet Afrikaans maar Jamaicaans. Het reggae karakter van de track wordt nog eens versterkt door een dameskoortje dat geënt is op Bob Marley’s I Three. Kortom zomer op je radio.

IJsbreker: The Vaccines

Hij is weer fijn, de nieuwe van The vaccines. Zo fijn zelfs dat we Dream Lover hebben opgewaardeerd tot IJsbreker. De band van Justin Hayward Young is een van de grotere spelers van de Britse rockscene van de 21ste eeuw. The Vaccines combineren typische Britse bluf met songs die een gevorderde kennis van 50 jaar Britpop historie verraden. De ambitie van The Vaccines is niet om het wiel opnieuw uit te vinden, maar om songs te schrijven die onbeperkt houdbaar zijn. Dat is ze met Dream Lover met zijn klassieke openingsriff, heldere refrein en psychedelische break weer prima gelukt. Meer van dit moois verwachten we over iets meer dan een maand als English Grafitti, album numero 3 van The Vaccines uitkomt. Het voorlopig enige optreden van The Vaccines op Hollandse bodem vindt eind juni plaats op Best Kept Secret.

Nothing But Thieves

Wie afgelopen zaterdag Nothing But Thieves aan het werk heeft gezien in de (veel te kleine) zaal van Paradiso zag een band die wel eens heel snel flink mega kan gaan worden Niet iedereen was gecharmeerd van de niet altijd even subtiele stamprock van de Britten en de vocale acrobatiek van frontman Conor. En dat is goed. Bands die geen vijanden maken, zijn zelden interessant. Vooralsnog heeft Nothing But Thieves meer vrienden dan vijanden. Hun singles, Itch is de derde die we doen zijn tot nu toe allemaal raak. Wie het niet lukte om tijdens Pinguins in Paradiso een glimp van de de dievenbende op te vangen, heeft op 17 mei een herkansing. Dan staat Nothing But Thieves op het 60 jaar Concerto/London Calling in de Tolhuis Tuin in A’dam Noord.

Kid Wave – Honey

Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Het viertal van Kid Wave komt uit Londen en brengt op 1 juni hun debuutalbum Wonderlust uit via Heavenly Recordings. Kid Wave maakt slacker indie rock en dromerige pop met een duidelijk ’90’s tintje. Hoewel de band uit Londen komt, doet de muziek veel meer denken aan de kust van Californië. Hier de tweede single Honey.

St Vincent

Nieuw werk van St Vincent. Teenage Talk staat niet op het laatste album van Annie Clark. Ze schreef het speciaal voor de HBO tv-serie Girls. Teenage Talk is wederom een prachtsong van een dame, die haar eerste muzikale misstap nog maken moet. 1 juli keert St Vincent terug naar onze kust voor een optreden in Paradiso.

Jessica Hernandez & The Deltas – Cry Cry Cry

Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Jessica Hernandez & The Deltas (rock n’ soul uit Detroit), maken deze maand voor het eerst de oversteek naar Europa. Ter ere van dit Europese bezoek verschijnt op 20 april de EP Caught Up. Sixties-r&b is een belangrijk ingrediënt van de groep, maar verwacht geen ouderwetse soulrevue, er zit hier en daar namelijk ook best een lekker ruig randje. Hier het prachtige, maar mierzoete Cry Cry Cry welke ook op het debuutalbum Secret Evil staat.

LIVEDATUM 16/04 Paradiso, Amsterdam