Category: Nieuwe Muziek

Vraag je de mannen van PAUW wat ze vinden van de hype rondom hun band, antwoorden ze eensgezind: “Welke hype?” Brian Pots (gitaar/zang), Rens Ottink (drums), Eszl Du Vois (bas) en Kees Braam (toetsen) concentreren zich op het creëren van muziek, genieten van de aandacht van pers en publiek maar ervaren zelf geen hype. “Dat is meer iets dat we van anderen horen dan dat wij in de gaten hebben”, zegt zanger/gitarist Brian. “We komen uit Twente, daar bekijken we het leven vrij nuchter”, beaamt toetsenist Kees.

Tekst Jacqueline Schoonhoven

Hun eerste single Shambhala was eind 2014 Single van de week en IJsbreker bij Pinguin Radio en met hun 38 shows – vorig jaar – zijn ze de meest geboekte band ooit van de Popronde. Rens (drums): “We speelden toen soms vier keer in een weekend. Dat was wel te gek. Doordat we zoveel hebben opgetreden, zijn we meer op elkaar ingespeeld geraakt.” Eszl: “Qua sound en timing zijn we één geworden. We zijn parallel aan elkaar gegroeid en nu met Kees erbij hebben we meer inspiratie en maken we meer kabaal.” Kees: “Ik voel me soms net een octopus. Ik speelde thuis wel piano maar ik kan nu dingen die voorheen nooit speelde.”PAUW maakt psychedelische muziek, geïnspireerd door het werk van helden als Pink Floyd, The Doors en The Small Faces. De jongens lijken met hun kledingstijl en lange haren zo weggelopen van een platenhoes uit de jaren zeventig maar zijn alle vier pas begin twintig. Drie van de vier studeren aan het conservatorium van Amsterdam, Kees doet dit jaar auditie. Door de mix van jonge jongens en de ‘oude’ muziek spreekt PAUW een breed publiek aan. Brian: “Soms zie je oudere mensen echt ‘spacen’ op hun eigen manier, anderen gaan los op de uptempo stukken.”

Ze kennen elkaar van school, een feestje, en van de studie. Rens speelde voorheen al wel in coverbands. Brian niet: “Ik was meestal aanhang. Op een gegeven moment wilde ik een eigen band. Toen heb ik Rens gevraagd om eens te jammen. Dat deden we in een varkensschuur bij ons in het dorp. Zo is het ontstaan.”

De bandnaam is begonnen als grapje. Rens: “Vroeger als we naar festivals gingen en we waren elkaar kwijt dan deden we een pauwenschreeuw om elkaar terug te vinden. Mensen om ons heen noemden ons daarom de ‘drie pauwen uit het oosten’. Toen we een bandnaam nodig hadden, hebben we het eerst PAUW genoemd, met de bedoeling om later iets anders te bedenken. Opeens kent iedereen ons al als PAUW. Dus we laten het maar zo.”

Bassist Eszl sloot zich als al snel aan, was even weg maar is inmiddels weer terug en Kees is er vanaf het begin bij als ‘roadie’. Maar hij is drummer en speelt ook toetsen. Sinds dit jaar is hij toetsenist van de band. Brian daarover: “Onze inspiratiebronnen gebruiken allemaal toetsen. We hadden allerlei ideeën maar konden dat zonder toetsen live niet waarmaken. Sinds Kees erbij is, hoeven we ons niet meer te beperken. En als gitarist ben ik veel vrijer in de nummers omdat Kees de ruimte vult met toetsen.”

Speelden ze eerst nog covers, al vrij snel ontstond er een muzikale richting die uiteindelijk heeft geleid tot wat PAUW nu is. De eerste nummers ontstonden tijdens het jammen maar ondertussen wordt er gericht gewerkt aan nieuw materiaal. Brian: “Ik ontwikkel concepten en neem die mee naar de oefenruimte. De rest vult op zijn eigen manier aan. We doen het allemaal wel samen.”

Brian schrijft ook de teksten en hij kiest met titels als Shambhala en Abyss vrij bewust voor een spirituele richting. “Ik vind het leuk om te lezen en na te denken over ‘zweverige’ onderwerpen. Shambhala is een mythisch koninkrijk van liefde en vrede. Het is een metafoor voor de gedachte dat als je je eigen ding doet, je je eigen Shambhala kunt bereiken. De Abyss is een afgrond waar niemand naartoe wil maar waar het wel interessant is. Maar, het staat iedereen vrij om het voor zichzelf te interpreteren.”

In januari speelde PAUW op Noorderslag voor het eerst als viermanformatie en in deze samenstelling. En ze brachten hun eerste EP PAUW uit. Dit werd gevierd in een uitverkocht Metropool in Hengelo. Brian: “Daar kwamen wel wat zenuwen bij kijken. Een hele zaal vol met bekenden en familie die voor onze muziek kwamen.” Rens: “Maar wel gaaf dat iedereen voor jouw muziek komt.”

PAUW hoopt na de zomer een volledig album uit te brengen. “En veel te spelen!” Momenteel wordt er hard gewerkt aan nieuw materiaal en de agenda loopt flink vol met boekingen. 4 april staan ze tijdens het Pinguin Radiofeest in Paradiso, in april gaat de reis naar Lissabon in Portugal, in mei staan onder meer Dauwpop en London Calling op de agenda. Rens: “Hopelijk komt daar nog heel veel bij. Ik wil wel op de grote festivals spelen!” Brian: “Elke repetitie heb ik een voldaan gevoel, heb ik iets geleerd en iets ontdekt. We willen gewoon doorgaan zoals het nu gaat.”

LIVEDATA 21/03 Eureka, Zwolle 27/03 Simplon, Groningen 04/04 Pinguins in Paradiso, Amsterdam 04/04 Paaspop, Schijndel 27/04 Oranjepop, Nijmegen 05/05 Bevrijdingsfestival, Utrecht 14/05 Dauwpop, Hellendoorn 16/05 London Calling @ Tolhuistuin, Amsterdam 23/05 Galerie Pachamama, Meerlo 06/06 Eindhoven Psych Lab, Eindhoven 17/06 Welcome To The Village, Leeuwarden 18/07 Pedro Pico Pop, Raalte 14/08 La Truite Magique, Houffalize (BE)

Check for updates/more shows: www.pauwband.com

Jong, dynamisch en toch geduldig bouwend aan een carrière. Dat lijkt ons een beloftevolle cocktail om muzikale vonken te slaan de volgende jaren. Geen wonder dat het Britse vijftal Nothing But Thieves met Wake Up Call de status van IJsbreker verwierf. Hoog tijd om Conor, Joe, Dom, Price & Phil voor het voetlicht te houden. Voorlopig nog in Southend-On-Sea, binnenkort in ons eigen Amsterdam.

Tekst Ruud Van Der Locht

De videoclip van de nieuwe single Ban All The Music toont vijf post-puberale jongens in mooi afgeborstelde maatpakjes die hun jeugdhormonen de vrije loop laten d.m.v. een losbandig liedje. Nothing But Thieves, dus. Bij de Amsterdamse meisjes van goede en iets minder goede zeden, zullen ze in ieder geval hoog scoren op de populariteitsladder. Maar beschikt deze band ook over enige muzikale credibiliteit? Laten we een ‘factcheck’ uitvoeren en een lijntje leggen met Southend-on-Sea waar deze band uit het ei kroop. Zanger Conor staat ons met veel enthousiasme te woord. “We leerden elkaar op school kennen en muziek maken was ons lust en ons leven. Wanneer ik als jong ventje concerten bezocht, vond ik het zalig om te crowdsurfen. Nu heb ik mijn eigen fans-crowdsurfers. Wat wil je meer?”Southend-On-Sea; het klinkt iets minder rock and roll dan Liverpool, Manchester of London City. “Grote concertzalen vind je er inderdaad niet, maar toch heerst er best een levendige muziekscene. Blijkbaar veroorzaakt de zeewindjodium goede vibraties. En Londen ligt tenslotte in onze achtertuin,” relativeert Conor.

Critici situeren Nothing But Thieves in de indie-popregionen, alhoewel Conor lichtjes riposteert. “We voelen ons zowel aangesproken door de klassieke rock van Led Zeppelin en AC/DC als het werk van Sam Cooke, Chet Baker of Arcade Fire. Vooral de eigenzinnige aanpak van deze band laatste ligt ons wel. We willen vooral een eigen gezicht tonen.”

Dat vertaalt zich niet in een vast, gestructureerd strijdplan, Nothing But Thieves laten de teugels het liefst losjes vieren en alle mogelijke ervaringen hun werk doen. “De voorbije vier jaar schreven we een eigen sound bij elkaar, maar we bekijken nog elke dag wat er op ons afkomt en hoe die indrukken ons groeiproces beïnvloeden. De toekomst wijst wel uit waar dit avontuur ons brengt. “

Na twee eerdere singles kwamen de ‘non-diefjes’ begin dit jaar dus met Ban All The Music op de proppen. Een nummer dat prompt werd opgepikt in de BBC-tiplijst en een airplay-stroomversnelling veroorzaakte. “Maar het blijft hard werken want uiteindelijk zijn we nog helemaal niet zo bekend, zelfs niet in in Groot-Brittanië. We spelen meestal in zaaltjes voor drie- tot vierhonderd fans. Maar geen probleem, wij houden van die organische groei.” Dat neemt niet weg dat de band intussen op plusminus 25.000 Facebook-likes kan rekenen en een platendeal versierde bij major label RCA.

Die fans reageren volgens Conor lovend tot overweldigend. Vooral in Warschau kregen de jonge Britten een bijzonder warm onthaal. “Ik weet niet wat die Polen bezielde, maar ze gingen volledig uit hun dak. Maar ook in Amsterdam beleefden we een hoop lol. De juiste chemie tussen de bandleden is daar niet vreemd aan. Na een heleboel personeelswissels, heb ik de indruk dat we eindelijk het juiste spoor vonden.”

Dat leidt hen in 2015 alvast langs een aantal concertzalen, festivalpodia die Conor voorlopig angstvallig geheim houdt, en de opnamestudio waar Nothing But Thieves tijdens het najaar zijn eerste volwaardige album opneemt. “Voorlopig liggen er zestien nieuwe songs te wachten. Je houdt ons dus maar beter in de gaten”, waarschuwt de zingende Brit ons…

LIVEDATA 04/04 Pinguins in Paradiso, Amsterdam 05/04 Paaspop, Schijndel