She’s A Witch lijkt een oppervlakkig plaatje met zo’n hoge stem zanger zoals die tegenwoordig iets te vaak voorkomen, maar als je de volledige speelduur uitluistert dan ontdek je dat het nummer aan gewicht wint en flink wat venijn in de staart heeft. Gengahr is een jong kwartet uit Londen. She’s A Witch is hun derde single, een album is er nog niet. De band maakt dromerige vaak meerstemmige pop, die zoals gezegd dieper graaft dan je op het eerste gehoor zou denken. Of ze hun subtiele barokpop ook live weten over te brengen gaan we op 1 mei zien als Gengahr in de Melkweg staat.
Category: Nieuwe Muziek
San Fermin
San Fermin is een Spaanse heilige die jaarlijks wordt geëerd met een groot feest in Pamplona. Het hoogtepunt van dat feest is de stierenrace door de straten van de stad. San Fermin is ook de naam van een achtkoppige band uit Brooklyn NY. In 2013 debuteerde het collectief met een album vol vernuftige indie popsongs met wisselende leadzangers. ‘Onze’ hit van dat album was Sonsick, dat werd gezongen door een van de dames van de band. Het spiksplinternieuwe Emily wordt gezongen door een man, maar de song gaat net als die op het debuutalbum weer diep en breed. De Amerikaanse pers vergelijkt de muziek van San Fernin graag mag met die van Sufjan Stevens. Het is niet moeilijk te horen waarom. San Fernin o.l.v. van de klassiek geschoolde Ellis Ludwig Leone probeert deze week op te vallen op SXSW, wat niet makkelijk gezien het omvangrijke programma. Aan de andere kant moet dat niet al te moeilijk zijn, want zoals San Fermin oogt en klinkt zijn er maar weinig. De band staat op 1 mei in het Amsterdamse Bitterzoet.
Jack White – That Black Bat Licorice
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. De single That Black Bat Licorice heeft een prachtige animatie video en is uiteraard van Jack White‘s tweede album Lazaretto.
Vaults
Vaults doet niet aan info. Ze hebben een site waar je niet veel wijzer van wordt. Ze hebben Facebook, waar je niet veel wijzer van wordt. Ze staan op Spotify, Youtube en Souncloud, maar biografische gegevens zul je er niet treffen. Daarom kunnen we je niet veel meer vertellen dan dat er volgens de foto’s drie bandleden zijn, die alle drie computers bedienen plus drums en bas. Dat ze een zangeres hebben die, wederom afgeleid van foto’s er best een showtje van maakt live. Ze treden dus op. Vaults mocht een nummer bijdragen aan de soundtrack van Fifty Shades of Grey, wat betekent dat ze connecties hebben. Waarschijnlijk komen ze uit Engeland, want daar treden ze het meest op o.a. als support van Everything Everything. En daarmee is onze kennis wel uitgeput. We kunnen nog vertellen dat Poison een toptrack is, maar dat wist je natuurlijk al. Anders zouden we hem nooit draaien 🙂
LA Priest
LA Priest ( spreek uit La Priest dus geen L.A. Priest) is een electronische eenmansonderneming. Die ene man heet Sam Dust. Sam is al even bezig, maar heeft zich de laatste jaren met andere dingen bezig gehouden dan muziek maken. Waarmee dan? Hou je vast. Sam Dust is sinds 2010 veelvuldig in Groenland geweest om daar de invloed vast te stellen van electro-magnetische fenomenen -uniek voor de regio Ivittuut- op geluidsopnamen. Of zijn bevindingen hebben geleid tot het maken van Onio vermeldt het verhaal niet. Wel dat Onio dus de eerste release is van LA Priest sinds 2009. En hoe klinkt het? Arty maar toegankelijk, beetje Prince, beetje David Byrne, Aphex Twin wordt ook wel genoemd. Bijzonder dus, hopelijk volgt er snel meer.
Interview: PAUW is psychedelisch nuchter
Vraag je de mannen van PAUW wat ze vinden van de hype rondom hun band, antwoorden ze eensgezind: “Welke hype?” Brian Pots (gitaar/zang), Rens Ottink (drums), Eszl Du Vois (bas) en Kees Braam (toetsen) concentreren zich op het creëren van muziek, genieten van de aandacht van pers en publiek maar ervaren zelf geen hype. “Dat is meer iets dat we van anderen horen dan dat wij in de gaten hebben”, zegt zanger/gitarist Brian. “We komen uit Twente, daar bekijken we het leven vrij nuchter”, beaamt toetsenist Kees.
Tekst Jacqueline Schoonhoven
Hun eerste single Shambhala was eind 2014 Single van de week en IJsbreker bij Pinguin Radio en met hun 38 shows – vorig jaar – zijn ze de meest geboekte band ooit van de Popronde. Rens (drums): “We speelden toen soms vier keer in een weekend. Dat was wel te gek. Doordat we zoveel hebben opgetreden, zijn we meer op elkaar ingespeeld geraakt.” Eszl: “Qua sound en timing zijn we één geworden. We zijn parallel aan elkaar gegroeid en nu met Kees erbij hebben we meer inspiratie en maken we meer kabaal.” Kees: “Ik voel me soms net een octopus. Ik speelde thuis wel piano maar ik kan nu dingen die voorheen nooit speelde.”PAUW maakt psychedelische muziek, geïnspireerd door het werk van helden als Pink Floyd, The Doors en The Small Faces. De jongens lijken met hun kledingstijl en lange haren zo weggelopen van een platenhoes uit de jaren zeventig maar zijn alle vier pas begin twintig. Drie van de vier studeren aan het conservatorium van Amsterdam, Kees doet dit jaar auditie. Door de mix van jonge jongens en de ‘oude’ muziek spreekt PAUW een breed publiek aan. Brian: “Soms zie je oudere mensen echt ‘spacen’ op hun eigen manier, anderen gaan los op de uptempo stukken.”
Ze kennen elkaar van school, een feestje, en van de studie. Rens speelde voorheen al wel in coverbands. Brian niet: “Ik was meestal aanhang. Op een gegeven moment wilde ik een eigen band. Toen heb ik Rens gevraagd om eens te jammen. Dat deden we in een varkensschuur bij ons in het dorp. Zo is het ontstaan.”
De bandnaam is begonnen als grapje. Rens: “Vroeger als we naar festivals gingen en we waren elkaar kwijt dan deden we een pauwenschreeuw om elkaar terug te vinden. Mensen om ons heen noemden ons daarom de ‘drie pauwen uit het oosten’. Toen we een bandnaam nodig hadden, hebben we het eerst PAUW genoemd, met de bedoeling om later iets anders te bedenken. Opeens kent iedereen ons al als PAUW. Dus we laten het maar zo.”
Bassist Eszl sloot zich als al snel aan, was even weg maar is inmiddels weer terug en Kees is er vanaf het begin bij als ‘roadie’. Maar hij is drummer en speelt ook toetsen. Sinds dit jaar is hij toetsenist van de band. Brian daarover: “Onze inspiratiebronnen gebruiken allemaal toetsen. We hadden allerlei ideeën maar konden dat zonder toetsen live niet waarmaken. Sinds Kees erbij is, hoeven we ons niet meer te beperken. En als gitarist ben ik veel vrijer in de nummers omdat Kees de ruimte vult met toetsen.”
Speelden ze eerst nog covers, al vrij snel ontstond er een muzikale richting die uiteindelijk heeft geleid tot wat PAUW nu is. De eerste nummers ontstonden tijdens het jammen maar ondertussen wordt er gericht gewerkt aan nieuw materiaal. Brian: “Ik ontwikkel concepten en neem die mee naar de oefenruimte. De rest vult op zijn eigen manier aan. We doen het allemaal wel samen.”
Brian schrijft ook de teksten en hij kiest met titels als Shambhala en Abyss vrij bewust voor een spirituele richting. “Ik vind het leuk om te lezen en na te denken over ‘zweverige’ onderwerpen. Shambhala is een mythisch koninkrijk van liefde en vrede. Het is een metafoor voor de gedachte dat als je je eigen ding doet, je je eigen Shambhala kunt bereiken. De Abyss is een afgrond waar niemand naartoe wil maar waar het wel interessant is. Maar, het staat iedereen vrij om het voor zichzelf te interpreteren.”
In januari speelde PAUW op Noorderslag voor het eerst als viermanformatie en in deze samenstelling. En ze brachten hun eerste EP PAUW uit. Dit werd gevierd in een uitverkocht Metropool in Hengelo. Brian: “Daar kwamen wel wat zenuwen bij kijken. Een hele zaal vol met bekenden en familie die voor onze muziek kwamen.” Rens: “Maar wel gaaf dat iedereen voor jouw muziek komt.”
PAUW hoopt na de zomer een volledig album uit te brengen. “En veel te spelen!” Momenteel wordt er hard gewerkt aan nieuw materiaal en de agenda loopt flink vol met boekingen. 4 april staan ze tijdens het Pinguin Radiofeest in Paradiso, in april gaat de reis naar Lissabon in Portugal, in mei staan onder meer Dauwpop en London Calling op de agenda. Rens: “Hopelijk komt daar nog heel veel bij. Ik wil wel op de grote festivals spelen!” Brian: “Elke repetitie heb ik een voldaan gevoel, heb ik iets geleerd en iets ontdekt. We willen gewoon doorgaan zoals het nu gaat.”
LIVEDATA 21/03 Eureka, Zwolle 27/03 Simplon, Groningen 04/04 Pinguins in Paradiso, Amsterdam 04/04 Paaspop, Schijndel 27/04 Oranjepop, Nijmegen 05/05 Bevrijdingsfestival, Utrecht 14/05 Dauwpop, Hellendoorn 16/05 London Calling @ Tolhuistuin, Amsterdam 23/05 Galerie Pachamama, Meerlo 06/06 Eindhoven Psych Lab, Eindhoven 17/06 Welcome To The Village, Leeuwarden 18/07 Pedro Pico Pop, Raalte 14/08 La Truite Magique, Houffalize (BE)
Check for updates/more shows: www.pauwband.com
Björk – Lionsong
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Hoe je het ook went of keert, Björk is en blijft een fenomeen. Het nummer Lionsong is weer heerlijk vol met Björks schurende, hangende, dromerige stem gedrapeerd met viool en drum. Wederom subliem.
Mumford & Sons
Marcus Mumford had al beloofd -of gedreigd afhankelijk van je instelling- dat hij de banjo aan de wilgen had gehangen en ingeplugd. En ja hoor elektrieke gitaren hebben de bovenhand op Believe. De nieuwe single van Mumford & Co heeft nog wel die typische M&S opbouw. De song eindigt in een climax en de meezingfactor is ook nog altijd vrij hoog. Verder doet Believe vooral aan Coldplay denken. Wij zijn er eerlijk gezegd nog niet helemaal uit wat we van de nieuwe richting vinden. De single klinkt top, maar we hebben al een Coldplay en ook al waren we de banjo’s wel een beetje beu om ze nou helemaal af te schaffen is ook weer wat. Het wachten is nu op het album. De titel daarvan wordt Wilder Mind en de releasedatum is 4 mei.
The Deaf – Rides In, Rolls Out
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. De Haagse garage-beat band The Deaf leverde afgelopen december een nieuwe plaat en een Nederlandse clubtour volgde. Ze zijn ondertussen al aan deel twee van de tour bezig en hier is de prachtige tweede single Rides In, Rolls Out.
LIVEDATA 01/04 Tivoli De Helling, Utrecht 02/04 Vera, Groningen 04/04 Paaspop, Schijndel 04/04 Tamboerpop Festival, Hoogeveen 16/04 Rotown, Rotterdam 17/04 Kliko Fest @ Patronaat, Haarlem 18/04 ’t Beest, Goes 22/04 Het Depot, Leuven (Support for Fifty Foot Combo) (BE) 26/04 Life I Live, Den Haag 30/04 Effenaar, Eindhoven 02/05 Groezrock, Meerhout (BE) 07/05 Café Café, Hasselt (BE) 09/05 Den Trap, Kortrijk (BE) 17/05 Kastival Festival, Kasterlee (BE) 26/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde 04/08 Fonnefeesten Festival, Lokeren (BE)
Mini Mansions
De band van de bassist van Queens of The Stone Age met een gastrol voor de zanger van Arctic Monkeys. Als je dat zo leest, denk je ‘hee dat wordt een lekker stevig rockplaatje’. Not. In zijn bijband, Mini Mansions laat QOTSA bassist Michael Schuman (en zijn broeders in het kwaad, Zach Dawes en Tyler Parkford) zijn romantische kant prevaleren. En zijn liefde voor The Beach Boys. Het was dan ook meer dan een grote eer dat Beach Boy Brian Wilson meezong op de vorige single van de band. De nieuwe telt een bijdrage van Alex Turner, een verklaard fan van de band en een regelmatige collaborateur. Turner horen we niet zo vaak in de ballad-mode, maar mooi zingen kan hij dus ook heel goed. Vertigo is alweer het derde nummer van Mini Mansions die we oppikken. Ze zij alle drie terug te vinden op het album van de band, The Great Pretenders dat 23 maart uitkomt.