Kari Jahsen komt uit Ulnis, een dorpje in Noorwegen met maar 500 inwoners. De favoriete muziek van dorpelingen is country. Drie keer raden waar Kari een broertje aan dood heeft. Als muziekmaakster heeft de jonge Noorse zich de naam Farao aangemeten. Begin dit jaar was Farao een van de vele acts die hoopten op te vallen op Eurosonic, maar dat dus niet deden. Dat lag meer aan de omvang van het aanbod dan aan de kwaliteit van het gebodene. Op haar debuut EP presenteert Farao arctische droompop op een bed van elektronische keyboards en elektrische gitaren. De opnamen vonden plaats op IJsland met Mike Lindsay van de Britse folktronica band Tuung als opnameleider. De speellijst van Farao is nog vrij leeg. Je kunt haar gaan zien op het Roskilde festival eind juni of een maand eerder in Berlijn waar ze mag openen voor Jacco Gardner.
Category: Nieuwe Muziek
IJsbreker: The Beach
Wegens succes gepromoveerd! Toen we vorige week From Above op onze playlist zetten, wisten we zo goed als niets van de maker(s). Verwoede pogingen om achter hun indentiteit te komen leverden vrijwel niets op. Dat heeft te maken met het feit dat een naam als The Beach zich moeilijk laat google-en, maar dat komt ook omdat ‘The Beach’ zijn best doet om onvindbaar te blijven. Maar zo snel geven we niet op. De info is nog steeds summier, maar we kunnen inmiddels wel melden dat The Beach het alias is van ene George Morgan woonachtig Clapham, een wijk in zuid Londen. Het verhaal wil dat George in zijn achtertuin aan het voetballen was. De bal verdween over de schutting in de tuin van de buurman en laat dat nou net een beroemde producer zijn! Inderdaad te mooi om waar te zijn. Het verhaal geeft wel aan dat The Beach een beetje mysterie wel ziet zitten. Wij dus ook. Er zijn al genoeg acts die met de billen bloot gaan en het hart op de tong dragen. Als we mogen kiezen hebben we liever een act die ons sterke verhalen op de mouw spelt, dan de zoveelste integere maar oersaaie singer-songwriter. Back to The Beach. From Above is een A+ plaat en derhalve een prima IJsbreker. Daar is niks mysterieus aan.
Interview: zZz
Afgelopen maart kwam het langverwachte derde studio album van het Amsterdamse rock ‘n roll duo zZz uit: Juggernaut. Deze titel zegt precies waar het op staat. Juggernaut: een overweldigende kracht. Een stoomwals. Of in dit geval, een muur van geluid. Ze zitten middenin de tour die Juggernaut laat horen, en wij hebben een bel-afspraak met zanger en slagwerk-man Björn Ottenheim die samen met toetsenist Daan Schinkel, zZz is. Hij staat nog met één voet in de tourbus en de wind ruist door de telefoonlijn – “Ik heb de jongens net afgezet! We zijn vannacht van Oslo naar huis gereden.” Straks even terugbellen? Goed idee.
Tekst Nieke Frantzen Foto Iris Duvekot
Dit is voorlopig het einde van het buitenlandse deel van de tour, “de hotels in Oslo zijn best wel duur, we dachten: weet je wat, we kunnen ‘m ook gewoon smeren en dan zijn we lekker morgenmiddag thuis!” Een nacht doorrijden, daar draaien deze jongens hun hand niet voor om. “We hebben na vijf jaar onze kop weer even laten zien,” vertelt Björn. “Het was echt de hoogste tijd om weer een zZz plaat te maken en die te gaan spelen. Het was heerlijk om weer op het podium te staan, mensen zijn echt laaiend enthousiast. We hebben ook onwijs veel merchandise verkocht. We moesten zelfs halverwege weer terug naar Amsterdam rijden om de voorraad aan te vullen!”
Na Running with the Beast (2008) hebben de mannen hun muziek-tentakels her en der neergelegd: hier de soundtrack voor een film, daar een score voor een theaterstuk. Tussendoor nog een samenwerking met het Amsterdamse folkduo Saelors (Light Light – Kilo). “Dit was allemaal natuurlijk hartstikke leuk om te doen, begrijp mij niet verkeerd! Maar ineens waren we vier jaar bezig met muziek voor- en met anderen schrijven. Niet voor zZz, zoals het bedoeld is. Toen hebben wij gezegd: okay, klaar! Stekker eruit, koelkast in.” Terug naar de oorsprong.Talloze ervaringen rijker is zZz de studio ingedoken en hebben ze Juggernaut eruit geperst. Het was geen zware bevalling. Het opnameproces was anders, rauwer. “De inspiratie moest er gewoon uit, de timing was goed. Dan krijg je dit.” Hoewel deze plaat meer elektronische synth-tonen laat horen, is het zeker niet minder rock ‘n roll. “Voorheen namen we alles eerst goed op en gingen we er vervolgens lagen bovenop leggen om er een ander, dikker, geluid van te maken. Nu zijn we éérst het geluid gaan zoeken en hebben we het daarna opgenomen.” Andersom, dus. “Dit maakt de plaat een stuk organischer en meer to-the-point.” Een eis was ook dat de plaat live gespeeld moest kunnen worden. “Als je veel lagen, toeters en bellen gebruikt is dit moeilijker.” Al is ‘moeilijker’ hier misschien het verkeerde woord, want zZz staat bekend om hun overdonderende podiumenergie: niks is moeilijk!
“Live spelen is het mooiste wat er is. Je geeft alles wat er in zit en dat is een ontzettend bevredigend gevoel. We worden er letterlijk high van. Het is topsport.” Het heeft dus ook een zekere therapeutische werking. Is hij gemaakt om op het podium te staan? “Denk het wel ja. Daar zijn we op ons best. We zijn erg goed op elkaar ingespeeld. Als mensen ons live zien hebben ze zoiets van: what the fuck is dit?! Die twee gasten maken meer geluid dan een 5 mansband!
Het begon allemaal in 2001. “Wij woonde samen op een boerderij, net buiten Amsterdam. Ik maakte muziek in twee bandjes, Daan pingelde op de huis-piano. Hij had een klassieke gitaar opleiding, dus we waren allebei zeker bezig met muziek. Mijn vader kwam op een goeie dag binnen met een orgel. We prikten dat orgel in en Daan begint er op te spelen. ‘Hey wacht eens effetjes…’ dacht ik, ging mijn snare en ride halen, en begon mee te trommelen. Zo is het begonnen! We doken de kelder in en dachten: what the fuck, hiermee gaan we naar Japan!” Zo gezegd, zo gedaan. Het balletje ging rollen en vijf jaar later speelden ze inderdaad in Japan. “Twaalf dagen, tien shows in het voorprogramma van Fat Boy Slim. Ieder z’n eigen superdeluxe suite, van de ene stad naar de andere gevlogen worden. Luxe restaurants. Echt een sterren treatment. Vrij bizar allemaal.”
Gaandeweg is het een combinatie geweest van een onloochenbare muzikale energie en right time, right place. Rond deze tijd is ook op de bovengenoemde boerderij het beruchte Sleazefest ontstaan, “als een soort uit de hand gelopen barbecue! Ik nodigde mijn vrienden uit en binnen de kortste tijd waren er zeven, acht bandjes die gingen spelen. Toen hebben wij dat eigenlijk zo uit de grond gestampt, heel simpel: bier in een badkuip en bands in de achtertuin. Om vier uur ‘s middags zwalkte de laatste mensen naar huis en hadden we zoiets van: wat is hier gebeurd?” Zo is de Sleaze-traditie geboren. Inmiddels is er een zomer-en wintereditie, waar mensen het hele jaar door naar uit kijken.
LIVEDATA 15/05 Vera, Groningen16/05 Podium Victorie, Alkmaar 22/05 Rotterdam Riot, Rotterdam 31/05 Snipperdag festival, Breda 06/06 Psych Lab, Eindhoven 13/06 Wantijpop, Dordrecht 26-27-28/06 Down The Rabbithole, Beuningen 17/07 Welcome To The Village, Leeuwarden 18/07 Polderfest, Sint-Jan-In-Eremo (België) 25/07 WeitjeRock, Biervliet 31/07 Sleazefest, Wijk aan Zee 15/08 La Truite Magique, Tavigny (België)
Blur
In de UK heeft Blur een bijna mythische status. De release van The Magic Whip, het comeback album van de band uit Londen was nog net geen reden voor een nationale feestdag, maar veel scheelde het niet. Buiten de UK is er zeker bewondering en waardering voor Blur, maar niet zoals in het thuisland. Dat heeft alles te maken met het typisch Britse karakter van Blur. Gelukkig voor de Britpoppers onder ons valt het nieuwe Blur album helemaal niet tegen. De band blijkt in blakende vorm en barstensvol nieuwe ideeën. De reünie van Blur lijkt daarom niet ingegeven door geldnood of behoefte aan aandacht, maar door artistieke drang. Dat is bijzonder, om niet te zeggen zeldzaam. In de battle Blur vs Oasis 20 jaar later staat het dus 1-0 voor Blur. Dat was ook het resultaat uit onze eigen wekelijkse Pinguin Battle op vrijdag. Dankzij jullie natuurlijk.
Infantree – Changing Hands
Rival Sons
Rock als in gitaarmuziek met riffs, solo’s en een beetje volume is de laatste tijd net zo zeldzaam als regen in Calfornië. Het lijkt wel of er boetes worden uitgedeeld voor het produceren van decibellen. Een van de weinige bands die zich roeren in de woestenij is het Amerikaanse Rival Sons. Niet gehinderd door de ambitie om de wereld te verbeteren, muzikale grenzen te verleggen of anderszins cultureel bezig te zijn, produceert de band albums en singles die doen verlangen naar de tijd dat ouders nog riepen of de die herrie wat zachter kon, een bezoek aan de kapper hooguit een half uur duurde en tattoos het domein waren van zeelui en zware jongens. Kortom rock met een roll. Electric Man staat met nog negen andere riff-rijke rocksongs op het meest recente album van Rival Sons, Great Western Valkyrie.
Toro Y Moi
Toro Y Moi is een wat de Engelse noemen ‘genre bending artist’, oftewel een creatieve sprokkelaar, die zich weinig aantrekt van muzikale conventies. Toro Y Moi (de stier en ik) is geen band maar de artiestennaam van Chaz Bundich, een alleskunner uit South Carolina. Naast het vervaardigen van eigen werk (5 albums waaronder het nieuwe What For?) verricht Toro ook muzikale hand en spandiensten voor o.a. Tyler The Creator, Chromeo en Cloud Nothings en is hij in de EDM wereld actief als Les Sins. Bundich is een studiobeest, maar wel een die af en toe naar buiten treedt om met een hechte band zijn dansbare indiepopsongs uit te venten, waaronder het lekker lome Lilly.
Marilyn Manson
Elke ochtend om 9 uur een fijne clip! Marilyn Manson, shock-rocker van het eerste uur, begint 2015 met de release van het nieuwe album The Pale Emperor. Hier de nieuwe single The Mephistopheles Of Los Angeles.
LIVEDATA 15/06 Paradiso, Amsterdam (uitverkocht) 19/06 Graspop Metal Meeting, Dessel
The Strypes
Scumbag City is weer zo’n lekker ongecompliceerd rock ‘n’ lol track van The Strypes. Ons eerste contact met de Ieren kwam middels de single Blue Collar Jane. Die eerste duit bleek de blauwdruk voor alles dat volgen zou, eerlijke heerlijke in Britse r&b gedrenkte no nonsense rock. Scumbag City, de vierde track die we draaien van Josh, Ross, Pete en Evan is van het zelfde laken een pak en gelukkig maar want onze lekkere trek in retro snacks is voorlopig nog niet gestild. Scumbag City is de nieuwe single Van The Strypes met als b-kant een puntige uitvoering van MC5’s Kick Out The Jams.
Courtney Barnett
Elke dag om 9 uur een lekkere vette nieuwe clip voor jullie! In slechts een handvol zinnen schetst Courtney Barnett een volledig leven. Er zijn maar weinig moderne songwriter die hele werelden oproepen met zoveel novellistische attentie en omvang, met knarsende gitaren en de losse grooves van haar driekoppige ritmesectie als muzikale omlijsting. Maar Courtney Barnett richt haar blik ook naar buiten toe. Dead Fox waarin ze op vernietigende wijze genetisch gemanipuleerd voedsel, grote retailers en de fastfood industrie neerhaalt.
LIVEDATA 21/08 Pukkelpop, Hasselt 22/08 Lowlands, Biddinghuizen