Category: Nieuwe Muziek

Critici komen sterren te kort om hun lezers te laten weten hoe goed het nieuwe album van Sufjan Stevens wel niet is. Algemene ophemelingen veroorzaken bij ons vaak enige scepsis, maar het moet gezegd, Stevens’ Carrie & Lowell album is van een zeldzame schoonheid. Hij maakte de plaat als deel van het verwerkingsproces van de dood van zijn moeder, een vrouw met wie hij op zijn zachtst gezegd een moeizame verhouding had. Het 7e album van Sufjan Stevens is intiem en introvert, een ego document zouden ze zeggen in de literatuur. Het zijn overigens niet alleen de critici die het jongste geesteskind van Stevens weten te waarderen, de Youtube views van de clips lopen in de honderduizenden en het album zal zeker opduiken in de charts. Sufjan Stevens heeft een gevoelige snaar geraakt.

Een meeting van twee laten we maar zeggen ‘ongewone’ talenten. Aan de ene kant hebben we Stephanie ‘Soko’ Sokolinski, een Française die wereldfaam verwierf met het wraakzuchtige I’ll Kill Her. Aan de andere kant staat Ariel ‘Pink’ Rosenberg, een Amerikaanse pop-experimentalist uit het Animal Collective kamp. Dame en heer hebben hun talenten gebundeld voor Lovetrap, een prettig gestoord liefdeslied, dat deel uitmaakt van Soko’s meest recente songcyclus, My Brains Dictate My Reality. Mocht je de single vreemd vinden, de bijbehorende clip is gewoon raar. Heerlijk.

Als Advantage Points van Chilly Gonzales rock ‘n’ roll is kunnen pinguïns vliegen. Niet dus, maar het is wel een spectaculair mooi nummer van een man die wel degelijk zijn roots in rock heeft. Chilly Gonzales komt uit Canada. Daar staat hij te boek als topproducer. Hij produceert net zo makkelijk pop als dance als rap en zelfs klassiek. Zijn bekendste client is Feist. Zijn grootste wapenfeit tot nu toe de track Never Stop, die werd gebruikt door Apple om iPads aan de man te brengen. Gonzales heeft ook een bijdrage geleverd aan het laatste Daft Punk album en is te horen op de nieuwe plaat van Drake. Onder eigen naam heeft hij muziek geschreven en uitgevoerd voor solo piano. Het wereld record ‘langste piano recital’ staat op zijn naam, Gonzales speelde 27 uur, 3 minuten en 44 seconden zonder onderbreking. Zijn nieuwe album, Chambers is nog een verdere stap richting klassiek. De componist nam het album op met een strijkkwartet. En een drummer, dat dan weer wel. Advantage Points is op single uit en muzikaal gezien de vreemdste eend die we ooit in de pinguinvijver hebben losgelaten. Maar ook een prachtig, sfeervol nummer dat ieders aandacht verdiend. En als wij het niet draaien, wie dan dan wel?

Er zijn de laatste tijd wel heel veel gevoelige zangers, jonge mannen die met lichte begeleiding, niet zelden met kopstem muzikaal verslag doen van hun laastst gelopen blauwtje. Gelukkig is er compensatie in de vorm van rauwe rockers als King Tuff. Mocht King Tuff liefdeverdriet hebben dan zet hij een fles whiskey aan zijn mond, de boel op stelten en maakt daar een liedje over. Verstandig is niet het misschien niet, maar het lucht wel op. Madness gaat dus niet over de geestelijke gesteldheid van Kyle “King Tuff’ Thomas, maar over de gekte die uitbreekt tijdens zijn optredens. Check de clip. Wie haalt die mafkees naar NL voor een festival, als tegenwicht voor ….you know who.

Niks nieuws onder de zon bij Ceremony. Überhaupt weinig zon. Wie zijn muziek liever niet al te duister en serieus heeft, kan beter doorlopen. Fans van klassieke Britse (post)punk en new wave doen er verstandig aan om even stil te staan bij Ceremony. De band komt uit zonnig Californië, maar als je ze hoort zou je zweren dat hun standplaats het sombere Manchester is of het winderige Birmingham. Gang of Four, Wire en Joy Division, dat zijn de bands waar naar Ceremony zijn sound heeft gemodelleerd. De band maakt dus geen muziek voor de miljoenen, maar fijnproevers kunnen hun lol op. The Seperation komt van het nieuwe album van Ceremony, The L-Shaped Man dat half mei zal verschijnen op Matador.

Hoe een corpulente chef kok een van de heetste rappers werd. Arian Arslani was een succesvolle chef in New York, die op een dag besloot van zijn hobby zijn beroep te maken. Die hobby was dus rappen. De verandering van stiel vond een kleine vijf jaar geleden plaats. Arian herdoopte zich tot Action Bronson. Onder die naam bracht hij een aantal mixtapes uit die opvielen in de hip hop scene. Een platendeal werd zijn deel en nu met Mr Wonderful, een uitstekend nieuw album in de etalage voegt Action Bronson zich bij de grote jongens. Baby Blue, een productie van Mark Ronson met een gastrol van Chance The Rapper is de tweede track die we van Bronson’s nieuwe album draaien. Eerder pikten we Easy Rider op, misschien wel de enig hip hop track met een gitaarsolo. De half Joodse, half Albanese maar heel erg Amerikaanse rapper is relatief easy on the hoes en bitches. Dat maakt hem ook interessant voor muziekfans die niet direct van de straat zijn. Comme nous.