Category: Nieuwe Muziek

Op Time To Go Home klinkt Chastity Belt als de zoveelste sympathieke meidenpunkband totdat ze halverwege de versnelling een tandje hoger trekken en het nummer verandert van een lijzige ballad in een opwindend werkje met koortjes en surfgitaar. Chastity Belt komt uit Walla Walla, een middelgrote stad in de Amerikaanse staat Washington. Net als verwante bands als Hind (v/h Deer) en Girlpool compenseren de dames gebrek aan routine en chops met flair en enthousiasme. Time To Go Home loopt vooruit op een album dat voor 23 maart staat. In mei gaat Chastity Belt op tournee door de V.S. als voorprogramma van Courtney Barnett.

Blossoms is een verse band uit groot Manchester, Stockport om precies te zijn. De jonge honden klinken op Cut Me And I’ll Bleed als een kruising tussen Duran Duran en Arctic Monkeys. Nogal Brits dus. De Engelse pers deelt Blossoms in bij de neo-psychedlica, maar noemt naast The Doors ook Abba als invloed. Dat geeft zowel een indruk van de breedte van de band als de toegankelijkheid van hun liedjes. Cut Me klinkt als een song die je al lang kent, ware het niet dat de energie en de productie van deze tijd zijn. Blossoms is nog zo pril dat de band nog maar drie singles uit heeft. Misschien geen meesterwerkjes, maar wel tracks waar de potentie van afspat. Geef Blossoms de tijd en er kan iets heel moois uitgroeien.

Hipper dan Father John Misty hebben we ze op dit moment niet. Het tweede album van de voormalige drummer van Fleet Foxes wordt door de pers ontvangen als ware het de wederopstanding van …..vul zelf maar in. Nu nemen we dit soort unanieme lof meestal met een korreltje zout, het zou de eerste keer niet zijn dat de pers zich vergaloppeerd, maar dat mister Misty een mooie plaat heeft afgeleverd zullen we zeker niet ontkennen. Veel klassieke poplaten zijn het resultaat van een stuk gelopen relatie met alle berouw en verdriet die dat met zich mee brengt. I Love You Honeybear daarentegen is de vrucht van geluk, van de vondst van ware liefde. Daar ging een depressie aan vooraf, wat de vreugde nog eens extra groot maakt. Joshua Tillman -zoals de father heet buiten artiestenuren om- schrijft zeer scherpe teksten, die verpakt hij in toegankelijke muziek. Eerder draaiden we al Bored In The U.S.A. van het nieuwe album, een ballad die wat melodie betreft niet had misstaan op een album van Billy Joel, maar qua tekst doet denken aan een andere uiterst muzikale cynicus, Randy Newman. Chateau Lobby #4 heeft wel iets weg van een John Denver song, een vergelijking die je vergeet zodra de tekst binnenkomt.

Er gaat geen dag voorbij of Noel Gallagher doet wel een leuke uitspraak, over zijn broer, zijn oude band of een of meerdere collega’s. Het gevaar bestaat dat Noel’s scherpe tong meer aandacht krijgt dan zijn muziek. En dat zou zonde zijn, want ook The Ballad Of The Mighty I mag gehoord worden. De oudste Gallagher broer wijkt niet veel af van het sjabloon dat hij met Oasis ontwikkelde, maar dat hoeft ook niet. The Ballad Of The Mighty I is de 3e single van het 2e album dat Noel opnam met zijn High Flying Birds, en de beste. Johnny Marr is gastgitarist op de track. Het album, Chasing Yesterday volgt op 2 maart. Noel staat met zijn hoogvliegende vogels op Best Kept Secret.

Jana Hunter was al een flink eind gevorderd op het solopad toen ze tot het besef kwam dat ze het eigenlijk maar niks vond om in haar eentje stad en land af te reizen. Los van de eenzaamheid was ze ook niet geheel gevrijwaard van podiumvrees. Voor wat haar laatste tour had moeten zijn, charterde ze wat begeleiders en wat bleek? Met zijn allen in een busje en op de bühne beviel Jana eigenlijk best goed. Dus wat het einde van een solo carriére had moeten worden werd het begin van een band, Lower Dens. Dit speelde zich zo’n 5 jaar geleden af en inmiddels staat album nummer 3 op stapel. Escape From Evil is de titel, een ironische titel, maar ook weer niet. Lana en haar band zijn van de serieuze thema’s. Om die wat lichter verteerbaar te maken is de muziek van Lower Dens relatief poppy met herkenbare melodieën, een dansbaar beatje en een actueel elektronisch instrumentarium. Er staan nog geen optredens in NL gepland, maar een festival als Motel Mozaïque of Crossing Border kan het slechter treffen dan Lower Dens.

Ja je hoort het goed, het refrein van Mistakes Like This begint met de woorden,’and then my dick takes over’. Mistakes Like This is dus een liedje over de strijd tussen het hart en het libido. 3x raden wie wint. Het nummer sluimert al een paar maanden op het internet, maar begint nu echt vaart te krijgen. Prelow is een duo uit New York, Matt Walsh en Jesse Airchers (beiden begin 20), dat een stijl beoefent, die indie-tronics is gedoopt. Dat klinkt dansbaarder dan het in feite is. Mistakes is pure pop met een melodie die net zo sterk is als de tekst, type oorwurm zeg maar. Goed om te weten, Prelow heeft meer sterke songs, je vind ze op soundcloud.

Torres is Mackenzie Scott, een 23 jarige singer-songwriter uit Brooklyn NY, die zich op Sprinter haar nieuwe (2e) album ontpopt als powervrouw, artistiek zuster van o.a. PJ Harvey, Meg Myers en Patti Smith. Oorspronkelijk komt Mackenzie uit Nashville, maar het muziekklimaat aldaar is niet erg gunstig voor meiden die meer willen zijn dan mooi. Haar nieuwe album nam ze op in het Britse Bristol, in de studio van Adrian Utley van Portishead met de ritmesectie van PJ Harvey. Torres omschrijft haar Sprinter als ‘Space Cowboy’ muziek en noemt naast muzikale invloeden als Nirvana en Funkadelic ook schrijvers als Ray Bradbury en Joan Didion. Hopelijk komt Torres de plaat hier in levende lijve presenteren.