Noah Benjamin Lennox, voor zover wij weten geen familie van Annie is aanvoerder en enig lid van Panda bear. De 36 jarige multi-instrumentalist vergaarde internationale faam als mede-oprichter van Animal Collective. Als Panda Bear en als onderdeel van Animal Collective heeft Lennox een belangrijke rol gespeeld in de fusie van indierock en electronica. Zijn experimentatiedrift maakte dat hij deuren opende waarvan veel van zijn collega’s het bestaan niet eens vermoedden. Ook in Boys Latin mixt Noah elementen als een Kraftwerk beat, Gregoriaanse aandoende zang en vintage synthesizers tot een futuristisch complex, dat dankzij zijn conventionele songstructuur toch voor een breed publiek behapbaar is. Boy Latin is 1 van de 13 tracks van het 5e Panda Bear album dat over 2 weken zal verschijnen.
Category: Nieuwe Muziek
Jan Eikelboom
Een normaal mens maakt dat hij weg komt als er met bommen wordt gegooid. Niet Jan Eikelboom. Integendeel. Als er een brandhaard ontstaat pakt Jan zijn koffer om er als ooggetuige verslag van te doen.
Jan is dan ook geen normaal mens, maar journalist. Zijn onverschrokkenheid, plichtsopvatting en vermogen complexe situaties te duiden, hebben hem lof en waardering opgeleverd van de kijkers van Nieuwsuur, de lezers van zijn boeken en van zijn collega’s, die hem hebben geëerd met diverse belangrijke journalistieke prijzen. Vergeleken bij het metier van oorlogsverslaggever stelt een bijbaantje als Stationschef van Pinguinradio natuurlijk niet zoveel voor. Maar wat blijkt? Jan is naast reporter en midden-oosten specialist ook een gepassioneerd muziekliefhebber met een smaak die de onze is. Dus was hij best bereid om tijdens een recent bezoek aan het vaderland onze Bazz te woord te staan.
Natuurlijk gaat het gesprek over extremisten, orthodoxen en jihadisten, maar ook over neue welle, nederhop en hard-core country. Luisteren dus naar Bazz op de buzz met de eerste Stationschef van 2015, Jan Eikelboom.
Uitzending: zondag vanaf 19.00 uur.
Herhaling: donderdag vanaf 22.00 uur.
Dit is de top 25 van Jan Eikelboom:
1. The National: Sorrow
2. The Sound: Silent Air
3. Miraculous Mule: Satisfied
4. Nick Cave: Bring it on
5. White Stripes: Black Math
6. Ramones: We’re a happy family
7. Joy Division: These Days
8. Gun Club: Sex Beat
9. DAF: Der Mussolini
10. Ryan Adams: Oh my sweet Carolina
11. Hank Williams: my son calls another man daddy
12. Arcade Fire: Intervention
13. The War on Drugs: Red Eyes
14. Seasick Steve: You can’t teach an old dog new tricks
15. Dio & The Madd: Baby
16. The Cramps: Goo Goo Muck
17. Black Keys: Lonely Boy
18. The Shins: New Slang
19. Gillian Welch: Caleb Meyer
20. Johnny Cash: St Quentin (live)
21. Franz Ferdinand: Take me out
22. Royal Blood: Out of the Black
23. The Clash: Should I Stay or should I go?
24. Heaven 17: Fascist groove thing
25. Editors: Munich
Pond
Misschien dat de popprofessoren zich eens kunnen buigen over de vraag waarom nou juist Australië is uitgegroeid tot hoofdleverancier van psychedelische rock. Zit er iets in het water, groeien de paddo’s daar in het wild of komt het door het succes van Tame Impala? Zo van goed voorbeeld doet goed volgen. Wat de reden ook moge zijn, de stroom neo-psychedelische rock uit het land van Oz met of zonder garage smaak is niet meer in te dammen. Niet nieuw, wel van grote invloed is Pond. De aan Tame Impala gelieerde band maakt geestverruimende muziek sinds 2009. Vijf albums telt hun catalogus en eind januari komt daar een zesde bij. Man It Feels Like Space Again is de veelbelovende titel waarvan eerst het aardige Elvis’ Flaming Star en nu het geweldige Sitting Up Our Crane als losse tracks verkrijgbaar zijn. Voor wie de band nog niet kent. Pond komt uit Perth en is eigenlijk meer een doorgangshuis van geestverwante muzikanten dan een formele band. De opstelling verandert per album en live is het altijd maar afwachten wie er in de tourbus stapt. Toeren doet Pond niet heel veel, ook omdat de twee kernleden van het collectief, Nick Allbrook en Jay Watson vaak als uitzendkracht met Tame Impala onderweg zijn. Hoe de agenda van Pond er in 2015 uit zal zien is dus afhankelijk van de plannen van Tame Impala. Met een beetje mazzel komen we beide bands tegen in 2015.
The Emilys
The Emilys komen uit Auckland, dat ligt in Nieuw Zeeland. De band beoefent een van onze favoriete genres, smartpop! Slimme en gelaagde muziek dus met het 10cc ( de eerste 4 albums) als referentie. Play It Cool en I’m Just A Ghost zijn de a en b kant van de voor zover wij kunnen nagaan debuutsingle van de band. De nummers horen bij elkaar zoals de clips duidelijk maken dus hebben wij ze aan elkaar geplakt tot een ruim vier minuten durende suite. The Emilys noemt zichzelf een cartoon band, naar voorbeeld misschien van The Gorillaz. Het brein achter dit project is Mark Turner van The Eversons een Nieuw Zeelandse indie-band die zelf ook wel wat meer bekendheid verdient. O ja, de tracks zijn gratis te downloaden.
Nicky
Die stem! Nicky (achternaam onbekend) is gezegend met een stem die je misschien zou verwachten bij een kettingrokende, whiskey drinkende bejaarde binnenschipper, maar dus niet bij een paars harige Zweedse tiener. Die song! Wake Up klinkt als het werk van een winterharde singer-songwriter, mogelijk van Ierse afkomst die na jaren lang schuren en schaven eindelijk zijn stijl gevonden heeft. Nicky schijnt Wake Up geschreven te hebben toen hij 15 was, het is ook nog eens zijn allereerste compositie. Tot zover de mythe. Nu de waarheid. Nicky blijkt plagiaat te hebben gepleegd. De tekst is niet van hem, maar ‘geleend’ van een onbekende tekstschrijver. Toen dit bekend werd, schaamde Nicky zich zo diep dat hij alle sporen van de song heeft verwijderd. Je zult hem tevergeefs zoeken op Youtube, Spotify en iTunes waar hij eerst wel te vinden was. Wij kochten Wake Up voordat het schandaal uitbrak en hebben nu dus een zeldzame opname in handen. En die blijven we gewoon draaien. Op Facebook is Nicky 3 x door het stof gegaan en heeft hij zijn nederige excuses aangeboden. Wij vergeven Nicky en hopen dat dit akkefietje niet meer zal blijken dan dat, want die stem! Het zou zonde zijn als we die moeten missen.
Island Cassettes
De clip op Youtube van Navajo van Island Cassettes is verwarrend, je hoort wel de melodie maar niet zoals die te horen is op de single. De beloofde link naar een gratis download loopt dood op een pagina met fail filmpjes van schaars geklede dames. Misschien dat er een diepere gedacht achter zit, maar die lijkt aan ons niet besteed. Dat geldt niet voor de officiële single. Navajo is een fijn in het gehoord liggende popsong die hoorbaar geïnspireerd is door het vroege werk van Vampire Weekend en het klassieke Graceland album van Paul Simon, Afrikaans dus. Island Cassettes komt uit Kent en bestaat uit vier heren en een dame. De band, actief sinds 2011 heeft al veel opgetreden, maar Navajo is hun eerste single.
Cobalt Cranes
Cobal Cranes is een Amerikaanse indie band -afdeling dreampop- die zeer ten onrecht onder de radar is gebleven. De band van Kate Betuel en Tim Foley uit L.A. bracht halverwege dit jaar een tweede album uit dat nauwelijks enige rimpels heeft veroorzaakt, wat getuige het prachtig door Kate smachtend gezongen In A Daze nogal onterecht is. Natuurlijk zal een beetje Airplay op Pinguinradio de band geen roem en fortuin opleveren, maar alle beetjes helpen en helemaal onopgemerkt is Cobalt Cranes nu niet meer. Geen clip.
Is Tropical
Is Tropical kennen we van de geflopte IJsbreker Dancing Anymore. Dat blijven wij een fijne plaat vinden, maar we zijn duidelijk in de minderheid. Crawl is uit het zelfde vreemde laken een pak, een dansbare rocksong waarin machines met gitaren worden gefuseerd tot een sound die uniek en eigen is. Of Crawl een groter publiek zal trekken dan Dancing Anymore durven we te betwijfelen, maar het Londense trio en song zijn te bijzonder om links te laten liggen. Ook al blijven we de enige roependen in de woestijn, zo lang Is Tropical dit soort platen maakt, zullen wij ze draaien.
Trust Fund
Trust Fund is Ellis Jones, een muzikant uit Bristol die rare rock maakt. Cut Me Out lijkt steeds te ontsporen met zijn vreemde falset zang en rammelende gitaar uitbarstingen, maar Jones blijkt bij machte om het geheel in het gareel te houden. Een etiket plakken op de muziek van Trust Fund is niet makkelijk, maar stel je een kruising voor tussen vroege Talking Heads en Modest Mouse, maar dan punky en waarschijnlijk onder invloed. Trust Fund debuteerde met een EP, die hij deelde met Joanna Gruesome, Cut Me Out is zijn eerste single die begin volgend jaar gevolgd zal worden door een album. Het label dat Trust Fund wist te strikken heet Turnstile, de distributeur van eveneens prettig gestoorde acts als Perfume Genius en Christopher Owen van de band Girls.
Yuko Yuko
De term Rivella rock lijkt uitgevonden voor Yuko Yuko. De muziek die verschijnt onder de naam Yuko Yuko is net zo vreemd als lekker. Met enige trots mogen we zeggen dat Yuko Yuko Nederlands is. Yuko Yuko is de artiesten naam van Elias Elgersma, een jonge, zo te horen niet altijd even nuchtere Fries die heden en verleden van de popmuziek afstruint naar geluiden en inspiratie. Zijn songs zijn slim, speels, sexy en psychedelisch genoeg om trendy en actueel te zijn. Niet dat je de indruk krijgt dat Yuko Yuko aansluiting zoekt bij een bestaande scene, integendeel misschien wel. De inspanningen van Elgersma zijn niet onopgemerkt gebleven. Het aantal plays en views van de Yuko Yuko tracks op Spotify en Youtube loopt in de duizenden, wat knap en opvallend is voor muziek die niet gemaakt lijkt om te behagen. Opvallend is dat de victorie voor Yuko Yuko begon in Mexico waar een paar oplettende bloggers hun enthousiasme de vrije loop lieten. Inmiddels heeft Yuko Yuko ook in ons land een voet tussen de deur. Elias heeft met zijn vier begeleiders een geslaagde popronde gedraaid en zal 2015 beginnen met een show op Noorderslag.