Arcade Fire

Wie niet meteen aan Billie Jean moet denken als hij/zij We Exist hoort van Arcade Fire is of hardhorend of net terug van een heel lang verblijf in Noord Korea. Ook de derde single van het vierde album van de Canadese art-rockers is dus multi-inzetbaar, geschikt voor uit en thuis. Arcade Fire zit midden in een wereldtournee en liever dan iedere avond de zelfde set af te draaien, hebben ze iets bedacht dat voor hen zelf de lol er in houdt en wat hun fans echt geweldig vinden. De band speelt een hit van een act uit de stad waar ze die avond staan. Dus treden ze op in New Orleans dan doen ze een nummer van Fats Domino. Bijvoorbeeld. Binnenkort komt Arcade Fire onze kant op. Het zou geweldig zijn als ze als ze op Pinkpop een Nederlandse hit zouden spelen. De vraag is natuurlijk welke. Wij gokken op Little Green Bag.

St. Vincent

De derde single van het jongste album van La Vincent is een van de betere ballads van 2014. Na twee up-tempo songs waarin de nerveuze stijl van haar ex-collaborateur, David Byrne doorklonk, laat de belachelijk getalenteerde Annie Erin Clark zich nu van een gevoeliger kant horen. Easy listening zal St Vincent nooit maken, dat zit niet in de aard van het beestje toch is Prince Johnny een toegankelijk nummer en derhalve een track met de potentie om de naam van St Vincent in bredere kringen te laten klinken dan tot dusver het geval is geweest. En dat mag ook wel na vijf bijzondere albums. In augustus staat St Vincent op Pukkelpop en op Lowlands.

Peter Smidt van Noorderslag

Noorderslag? Mede zijn idee. Eurosonic? Uit zijn koker. Noorderslag seminar? Hij was er bij vanaf het prille begin. Nee, hij heeft het niet allemaal alleen gedaan of bedacht, maar zonder hem waren deze evenementen waarschijnlijk nooit uitgegroeid tot de instituten die het nu zijn. Ook komt de Muzikantendag on Tour uit zijn koker. Beginnende muzikanten kunnen in verschillende steden panels bijwonen en demo´s laten horen aan professionals. Afgelopen zaterdag nog in Almere waar Peter met een big smile rondliep.

Die hij is Peter Smidt, een bescheiden maar belangrijke speler in de Europese muziekscene. Niemand spant zich zo in voor de verspreiding en professionalisering van popmuziek in het algemeen en nederpop in het bijzonder als Peter Smidt. En dat al bijna drie decennia! Voor zijn verdiensten zou hij een lintje moeten krijgen van de koning of een erepenning van de stad Groningen.

Daar hebben wij echter weinig invloed op. Wat we wel kunnen doen, is Peter de grootste eer betonen die binnen ons bereik ligt, hem bevorderen tot stationschef van pinguinradio.com. Bij deze.

Dit zijn 25 favoriete platen van Peter Smidt:

1. New York Dolls – Puss ‘N’ Boots
2. The Cramps Goo Goo Muck
3. T Rex – Hot Love
4. Television- Marquee Moon
5. Richard Hell – Blank Generation
6. Nick Cave – Stagger Lee
7. New Order – Crystal
8. Dion – This little Girl ( van de Columbia years cd)
9. Van Morrisson – Sometimes we cry
10. Mark Lanagan- I will take care you you
11. Sister Double Happiness -don´t worry
12. Johnny Thunders- You can, t put your arm around a memory
13. De Kift –  De Maan
14. Têtes Raides -Ginette
15. Einstursende Neubauten- ende neu
16. Neu – Hallogallo
17. La Dusseldorf – Viva
18. 22-Pistepirkko – Crazy Meat
19. Ivy Green – I am sure we gonna make it
20. De Dijk – De blues verlaat je nooit
21. Jeugd van tegenwoordig –bewuste  Sabotage
22. Cuby & The Blizzards -Somebody Will Know Someday
23. Doris Allen – A Shell of a woman
24. Elektro Guzzi – Pentagonia
25. The Blasters – American Music

War On Drugs

Red Eyes is een van de meeste gedraaide nummers in de pinguinhistorie. De song is nu ook in andere biotopen gesignaleerd. Voor ons is dat een goed moment om vers werk van de band te introduceren. De keuze is gevallen op het openingsnummer van het Lost In The Dream, album numero tres van de clan van Adam Granduciel. Under The Preasure is een Dylanesque rocker met een speeltijd van zes minuut plus. Het kan raar lopen in de popmuziek. Was War On Drugs tot voor een voetnoot in de bio van ex lid Kurt Vile. Nu zijn de rollen omgedraaid en is War On Drugs net zo beroemd als of misschien nog wel beroemder dan de man die de band hielp oprichten. Kurt Vile – War On Drugs 1-1. Voordeel War On Drugs.

Jack White

Was een raar plaatje waarmee Jack zijn nieuwe album aankondigde. High Ball Stepper is een instrumentaaltje dat alle kanten uitschiet. Het effect was wel wat Jack beoogde, zin in meer. Dat komt nu in de vorm van het iets conventionelere Lazaretto, het titelnummer van het tweede album van Jack solo. Jack blijft zijn bluesliefde trouw. Puristen wordt echter aangeraden om door te lopen, want de auteur blijft niet binnen de lijntjes. Jack zou Jack niet zijn als hij niet allerlei leuke formats had bedacht voor zijn fans. De Lazaretto single kan je uiteraard bekomen op 7”, het album op blauw/wit vinyl met een 40 pagina’s telende boekwerk met harde kaft, een poster, foto’s en demo’s. Uiteraard in gelimiteerde oplage.

Wake Owl

Wake Owl is een duo uit Vancouver, dat volgens ons de potentie heeft om een heleboel mensen blij te maken. Colyn Cameron en Aiden Brant-Briscall zijn genomineerd voor een Juno Award, categorie Breakthrough Artist Of The Year, beste nieuwkomer zeg maar. Dat zegt wel iets want o.a. Feist en Drake gingen hen voor. Begin 2014 pikten we Candy op, een track van het tweede album van Wake Owl. Dat nummer sloeg niet zo aan als we hadden gehoopt. Omdat we toch in de band geloven zijn we op zoek gegaan naar een track, die de vonk wel over zou kunnen laten slaan. We kwamen terecht bij het titelnummer van hun debuutalbum uit 2012. Een actuele aanleiding om Wild Country te gaan draaien is er niet, wel onze hoop en overtuiging dat Wake Owl een band is die goed zal vallen bij fans van Half Moon Run, Little Green Cars, The Head and the Heart en andere makers van mooie melodieën.

St. Vincent

De derde single van het jongste album van La Vincent is een van de betere ballads van 2014. Na twee up-tempo songs waarin de nerveuze stijl van haar ex-collaborateur, David Byrne doorklonk, laat de belachelijk getalenteerde Annie Erin Clark zich nu van een gevoeliger kant horen. Easy listening zal St Vincent nooit maken, dat zit niet in de aard van het beestje toch is Prince Johnny een toegankelijk nummer en derhalve een track met de potentie om de naam van St Vincent in bredere kringen te laten klinken dan tot dusver het geval is geweest. En dat mag ook wel na vijf bijzondere albums. Op 16 augustus staat St Vincent op Pukkelpop.

Adam & the Relevants

Het randstedelijke Adam & The Relevants combineert door Britpop traditie geïnfecteerde songs met de power van een klassieke punkband. Live maakte de band al een tijdje vrienden met hun ‘take no prisoners’ aanpak, met Places is het nu ook gelukt om de geest van de fles naar de studio over te hevelen. Naamgever van de band is Adam Quinn, een zanger/componist/performer van Iers/Hollandse komaf. Hij en zijn aangevers sluiten in 2012 een pact. Doel dominantie van de vaderlandse popscene. Een jaar later is er een EP met zes nummers (short player?) en nu dus een uitstekende nieuwe single, die hopelijk een voorbode is van een compleet album met veel meer van dit soort aanstekelijke meezingpoppunkbeatmuzieksongs.

Bear Hands

Peacekeeper van Bear Hands heeft de zelfde drive als XXX/Swarm van Bohicas. Het is een slimme popsong gespeeld met een power die het punkverleden van de band verraad. Het genre dat Bear Hands nu beoefend, zou je smartpop kunnen noemen. Dus ben je gecharmeerd van bands als Foster The People, Portugal The Men en Bohicas, doe je zelf dan een plezier en duik in Bear Hands. Ze zijn met zijn vieren en kwamen tezamen in NYC. 2006 is het geboortejaar van de band, 2010 het jaar waarin hun eerste album het licht zag. Peacekeeper komt van de binnenkort te verschijnen tweede plaat van Bear Hands, Distraction.

Rival Sons

Het is dat we beter weten anders zouden we zweren dat de nieuwe single van Rival Sons een verloren gewaande tracks is van Bad Company of een ander classic rockband, die het geluid van de vroege jaren zeventig bepaalde. Open My Eyes is en schaamteloze duik terug in een ver verleden, toen inspiratie onlosmakelijk verbonden was met transpiratie, toen zangers nog echt zongen, drummers echt drumden en producers alleen maar de bandrecorder aan en uit hoefden te zetten. Origineel kan je niet noemen, maar de ambachtelijkheid en het plezier waarmee Californische retrorockers zich van hun taak kwijten is aanstekelijk.