Category: Nieuwe Muziek

Action Bronson is de rapnaam van Arian Asilani, een blanke, zwaarlijvige rapper uit Queens, NY. Zijn exotische naam heeft Arian van zijn vader die uit Albanië komt. Doorgaans zijn we zuinig met het soort rap dat Action Bronson produceert, want nogal macho om niet te zeggen vrouwonvriendelijk. Maar op Easy Rider treffen we de dikke rapper in een melancholieke bui. De show wordt gestolen door een sound waarvan de bron niet direct te achterhalen is. Is het een sitar, is het een sirene? Of toch een synth? Het Pinguinradio-gehalte van de track krijgt nog een extra boost door de gitaarsolo aan het eind. Easy Rider, met een op de beroemde film gebaseerde clip is de eerste single van het 7e album van de door Wu-Tang geïnspireerde rapper. Zou zo maar kunnen dat we om genoemde redenen de rest weer lekker links laten, liggen maar deze nemen ze ons niet meer af.

Ja, Never Wanted This doet sterk denken aan Nirvana, maar wat is daar mis mee? Makers van de ode aan Kurt en co is een trio uit Winchester, UK. Never Wanted This is hun tweede single en wat Nirvana gehalte betreft een uitzondering in hun repertoire. De andere songs van Wild Smiles zitten wel boordevol gitaar, maar leunen meer op de surf-punk van Jesus & Mary Chain en de proto-grunge van Dinosaur Jr dan op de sound van Seattle. Wild Smiles is een retro-band, maar wel een met goede smaak en genoeg bravoure om niet van epigonisme te kunnen worden beschuldigd. Een album is in aantocht.

Floating Action is de band van Seth Kaufman. Live speelt hij met anderen, maar in de studio kiest hij er voor om alles zelf te doen. Gitaren waren niet welkom in huize Kaufman. Rock ‘n roll was sowieso uit den boze. Als de jonge Seth zonodig muziek wilde maken, mocht hij wel op vioolles. Dat ging goed tot hij de Stones ontdekte. Hij was 15 en wist wat hem te doen stond. De funky nerd uit Black Mountain, een stadje dat verstopt ligt in de bergen van North Carolina heeft nu vijf langspelers uit in een stijl die verwant is aan Beck. Maar dan zonder de samples. De nieuwe plaat van Floating Action heet Body Questions en is uit op New West, een Amerikaanse indie-label dat gespecialiseerd is in links leunende roots-muziek.

Vier jaar geleden viel het doek voor Doves, een medium succesvolle indie-rock band uit Engeland. Nog steeds is niet duidelijk of het crashen van Doves tijdelijk is of permanent. Het begint steeds meer op het laatste te lijken nu na zanger Jimi Goodwin ook de twee resterende duiven voor zichzelf zijn begonnen. De broers Jez een Andy Williams hebben hun nieuwe initiatief Black Rivers gedoopt. The Ship is hun eerste werkstuk en stemt hoopgevend. Waar Goodwin niet zo ver van de Doves-sound is afgeweken, zijn Williamsjes de electro-kant opgeslagen, de retro-electro-kant om preciezer te zijn. The Ship had niet misstaan op een album van Kraftwerk of een oude soundtrack van Giorgio Moroder. De debuutsingle van Black Rivers is te downloaden in ruil voor je e-mailadres via de site van de band.

Landgenoten! Het hoofdstedelijke The Vagary heeft vorige week een eerste album uitgebracht. Helemaal onopgemerkt is die blijde gebeurtenis niet gebleven, maar band en plaat verdienen veel meer aandacht dan tot nu toe het geval is geweest. The Vagary maakt puntige popsongs met een IQ dat ver boven het landelijk gemiddelde ligt. De band heeft een (h)eerlijke sound bij elkaar gesprokkeld met elementen van 70’s glam, 80’s powerpop en eigentijdse indie-rock. Keyboards zijn alom aanwezig maar de gitaar voert de boventoon. The Vagary won een paar jaar geleden de Amsterdam PopPrijs, net als voor hen Mr & Mississippi en na hen Silverfaces. Dat zegt dus wel wat. Kortom, de groeiende en bloeiende Nederpopscene is een topband rijker. Doe er uw voordeel mee.

nog geen clip

Geschreven door de drummer en dat hoor je. Brann Dailor trommelt zich het apelazarus in The Motherload, maar dat kan hij als weinig anderen. Mastodon is een hard rockende band, metal zou je kunnen zeggen, maar dat zou te beperkend zijn. Het is niet voor niets dat je de band uit Atlanta, Georgia tegen kan komen op een mainstream popfestival als Pinkpop. Mastodon is niet bang voor een decibelletje meer of minder, maar verliest nooit de melodie uit het oor. Dat maakt de band bijzonder en geliefd en dus niet alleen dus bij metalheads.

The Courteneers kennen we als solide Britpop band, die ondanks de uitgesproken bewondering van o.a. Morrissey en Noel Gallagher maar niet echt wil doorbreken. Niet dat de band geen succes heeft, Not Nineteen Forever was een dikke hit, maar dat is al wel zo’n zes jaar geleden. De heren blijven het proberen en gelijk hebben ze. How Good It Was is klassieke Britpop, toegankelijk maar met een bite, meezingbaar maar niet plat, voeg daar een goed galmende gitaarsolo aan toe en je hebt een prettige vier minuten. Afkomstig van album #4, Concrete Love.

Terwijl zijn ex-partner Morrissey is uitgegroeid tot een waar Brits fenomeen heeft Johnny Marr zijn draai nooit echt kunnen vinden. De invloedrijke gitarist heeft na de vechtscheiding van The Smiths een tijd met The The gespeeld, was lid van Electronic met Bernard Sumner van New Order/Joy Division, heeft in The Cribs gezeten, had een kortstondig avontuur met Modest Mouse en zo kunnen we nog wel even doorgaan. De man heeft dus het nodige gedaan, maar op The Smiths na zonder noemenswaardig succes. Sinds 2013 probeert de nu 50 jarige gitarist het als soloartiest. Easy Money is afkomstig van zijn tweede soloalbum, Playland dat gepland staat voor begin oktober.Marr heeft sinds zijn debuut in 1982 veel geleerd. Bijvoorbeeld dat hij zich bij zijn leest moet houden zoals een goede schoemaker betaamt. Easy Money is dan ook een no-nonsense Britpop track van een man die als lid van the Smiths aan de wieg stond van wat nu indie heet.