Angel Olsen geboren in St Louis en getogen in Chicago komt uit de folkhoek, ze heeft o.a. met Bonny Prince Billy gezongen. Eerdere releases houden het midden tussen die folk en Americana, maar voor haar nieuwe album heeft Angel een elektrische gitaar omgehangen en die staat haar goed. The new and improved Angel Olsen heeft een album af, Burn Your Fire No Witness waarvan we eerder Forgiven/Forgotten draaiden. Angel maakte het album met hulp van producer John Congleton, die het vaker ‘doet’ met alto dames ook St Vincent en Joanna Newsom hebben van zijn smaak en inzicht gebruik gemaakt. Op 6 april staat Angel in de kleine zaal van Paradiso.
Category: Nieuwe Muziek
Last Lynx
Last Lynx is an indie pop band from Stockholm, influenced by both modern electro pop and 60’s organic pop. Dat is alle schriftelijk info die we over de band kunnen vinden. Foto’s laten vijf jonge muzikanten zien, vier jongens en een zangeres. We hebben deze info van Facebook, want de band heeft geen eigen site en voor een wiki is het nog te vroeg. Op Spotify staan een eerdere single uit 2012, een EP, een minialbum met acht nummers en deze nieuwe single. Van alle songs is Lacuna de beste. Last Lynx ontwikkelt zich dus de goede richting op. Bijzondere clip ook, die bij het nummer zit. Conclusie Zweden heeft er met Last Lynch weer een band bij voor wie het eigen land best wel eens te klein zal kunnen blijken.
Man Man
Vijf keer is scheepsrecht voor Man Man. Een kleine tien jaar geleden verscheen het eerste album van het muzikale kunstcollectief uit Philadelphia. Er gebeurde weinig, misschien wel omdat Man Man nauwelijks optrad. Dat veranderde na het tweede album, een tour met Modest Mouse bracht de band onder de mensen. Er doken liedjes van Man Man op in Amerikaanse tv series een zelfs eentje als thema van een Nike reclame. Al die aandacht resulteerde in optredens op grote festivals. Man Man was bekend, maar nog verre van beroemd. Albums drie en vier wisten de aandacht van de pers vast te houden, maar nieuw publiek kwam er niet bij. Misschien wel omdat Man Man zelden over koetjes en kalfjes zong, maar over zaken als verlies en verdriet. Dan is het 2013 en verschijnt het vijfde album, On Oni Pond. De trend van de band om de songs niet onnodig ingewikkeld te maken wordt voortgezet, producer Mike Mogis (Bright Eyes/Monsters Of Folk) helpt daar bij. En dan is het wel raak, de bij Pinguinluisteraars welbekende single Head On (Hold On To Your Heart) duikt op in de (alternatieve) hitlijsten en Man Man heeft een lift off. En nu is er een opvolger Loot My Body, een licht funky liedje met blazers en dameszang en die is weer raak.
July Talk
In onze wekelijks strooptocht langs de internetten stuitten we op Guns + Ammunition van het ons onbekende July Talk. Nader onderzoek leverde de volgende informatie op. Zanger-gitarist Peter Dreimanis zat in een muzikantenbar in Toronto. Daar ging een oude akoestische gitaar van hand tot hand. Op een gegeven moment kwam het instrument in handen van Leah Fay. Toen zij begon te zingen, viel de mond van Peter open. Hij had niet verwacht dat er zo’n geluid uit het frêle meisje zou komen. Die avond deed hij niks, maar de volgende dag ging hij op zoek naar de vreemdelinge met een eerbaar voorstel, zullen we een band beginnen? Dat werd dus July Talk. Nog in het zelfde jaar van hun muzikale huwelijk, 2012 namen ze een debuutalbum op dat vorig jaar het licht zag. Daarop staat Guns + Ammunition, een liefdesduet voor ruwe heer en blanke dame. Die wilden we dus graag draaien. Helaas de track is niet uit in Europa. Wat te doen in zo’n geval. July Talk opzoeken op Facebook en een berichtje sturen. Nog geen uur later hadden we een mp3 binnen. En nu is hij IJsbreker, hopelijk het begin van een successtory in de oude wereld. Europa stond al op het verlanglijstje van de band, maar eerst gaan ze in maart de pannen van het dak spelen op South By South West in Austin, zeg maar het Eurosonic/Noorderslag van Amerika.
Foster The People
We vreesden met grote vreze dat Foster The People voor de makkelijkste weg zou kiezen en hun langverwachte tweede album vullen met remakes van Pumped Up Kicks en Houdini. Dat lijkt mee te vallen. Tenminste Coming of Age is dat duidelijk niet. Het trio uit L.A. blijft aan de goede kant van de pinguingrens. Kan natuurlijk altijd nog zo zijn, dat het album als doel heeft het grote en onverwachte succes van Foster The People te consolideren en de band doet ook niet echt een MGMT-tje met Coming Of Age, maar vooralsnog verdienen ze het voordeel van de twijfel. In ieder geval tot 18 maart wanneer het Supermodel album uitkomt.
Elbow
Nieuw werk van Elbow. Fly Boy Blue/Lunette laat geen wezenlijke veranderingen horen. Het is de oude vertrouwde Elbow sound die tegelijk episch en melancholiek is. Dus hoef je verder alleen nog te weten dat het nummer vooruitloopt op de release van het zevende Elbow album, The Take Of And Landing Of Everything dat dat album op 10 maart uitkomt en dat de band op 2 juni op Best Kept Secret staat.
Lost In The Trees
Lost In The Tree is een band uit North Carolina, zo’n beetje het meest achterlijke deel van de V.S. als het om politiek en emancipatie gaat. Hun samenstelling wisselt, maar met mannetje/vrouwtje of zes zijn ze meestal wel. Lost In The Trees maakt goed verzorgde orkestrale luisterpop met Past Life als prima voorbeeld. In het nummer zit een gitaarlick waarvan je je niet kunt voorstellen dat er nooit iemand eerder iemand op is gekomen. Past Life is tevens het titelnummer van album nummer vier van de band uit dixieland, die voor inspiratie zegt te luisteren naar o.a. Beethoven, Radiohead en Outkast.
Rosie Lowe
Als er ergens geen gebrek aan is op dit moment is het wel aan meiden met machines, zangeressen die gedragen ballads zingen op de klanken van elektronisch keyboards. Daarom moet je wel van goede huize komen om op te vallen tussen al die gevoelige dames. Miss Lowe komt een heel eind. Right Thing is het titelnummer van de debuut EP van de zo te zo te zien nog jonge zangeres uit London. Ze nam de vier tracks op meteen paar grote namen uit de Britse dancescene, maar een dansplaat is het niet geworden meer een vrouwelijk antwoord op James Blake. En dat was er nog niet.
Sisiphus
Calm It Down begint als een nummer van N.E.R.D. maar slaat halverwege om in iets heel anders, pastorale koorzang met elektronische geluidseffecten en zo wat. Raar plaatje. Maar als je weet dat Sufjan Stevens er achter zit dan wordt het al wat minder vreemd. Sisiphus is de naam van een nieuw muzikaal verbond tussen Serengeti, Son Lux en Stevens dus. We gaan even het rijtje langs. Serengti is David Cohn, een rapper maar niet van de straat. Hoewel, hij komt van de South-Side of Chicago. Maar zijn lyrics zijn literair en zijn beats doorspekt met invloeden uit andere genres. Hij is de achterneef van de trompettist van jazzlegende Count Basie. Son Lux heeft ook een hip hop achtergrond. Hij komt uit NYC en boert goed als maker van muziek voor commercials. Sufjan Stevens is Sufjan Steven, een van de meer enigmatische types uit de Amerikaans alternative muziek scene. Het trio heeft eerder samen dingen gedaan onder de naam s/s/s. Calm It Down is een gratis download. Het Sisiphus album, gemaakt in opdracht van een kunststichting volgt half maart.
The Dead Weather
En plots is daar een nieuwe single van The Dead Weather. Niet spectaculair ook niet echt anders dan eerder werk, maar weer lekkere langharige recht toe recht aan poespasloze rock ‘n’ roll. Mogen we op korte termijn nog meer verwachten van Jack White en Allison Mosshart. Ja dat mogen we. Op 10 maart komt er een tweede TDW album uit, Sea of Cowards. Maar daar staat Open Up (That’s Enough) dus niet op.