Temples komt met nieuwe muziek in de vorm van een single genaamd Certainty. De vierkoppige band heeft het de afgelopen tijd druk gehad met hun grote succes van hun debut album Sun Structures.
Temples trad op bij o.a. The Tonight Show Starring Jimmy Fallon, The Ellen DeGeneres Show, Glastonburry en Lollapalooza. Daarnaast werd Sun Structures Rough Trade’s Album of the Year in 2014.
https://soundcloud.com/templesofficial/temples-certainty
Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de belangrijkste 10 albums samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant.
King Champion Sound – To Awake in that Heaven of Freedom (Excelsior Recordings)
Zo veelzijdig, intens en ontregelend als To Awake in that Heaven of Freedom klinken rockplaten nog maar zelden. De in Kenia geboren Brit Ajay Saggar is verantwoordelijk voor de muziek die je zo ongeveer elke vijf minuten versteld doet staan.
23 september 2016
Hij draait al decennia mee in de alternatieve rocksector. Eerst als geluidsman voor bands als Dinosaur Jr. en My Bloody Valentine, later in groepen als Donkey en The Bent Moustache. Stronteigenwijze bands gedreven door een volstrekt eigenzinnige muzikant: zo is Ajay Saggar altijd gebleven. Ook toen hij in de jaren negentig naar Nederland verhuisde, wist hij gelijkgestemden te mobiliseren en maakte onder de naam King Champion Sound al een paar platen. To Awake in that Heaven of Freedom is zijn meest ambitieuze tot nu toe. Bijna 80 minuten duurt het album, dat al meteen ijzersterk opent met ijzige gitaarriffs van de Dinosaur Jr’s J. Mascis. De uit The Ex afkomstige G.W. Sok heeft precies de juiste sneer in zijn stem voor de staccato rocksongs die sterk beïnvloed lijken door The Fall. Maar al snel schakelt de band van Saggar moeiteloos door naar reggaedub, jazz en zelfs freejazz (met dank aan saxofonist Ab Baars).
De gastenlijst is imposant. De poëtische zeggingskracht bijna net zo groot als de muzikale. Mike Watt (Stooges, Minutemen) draagt een fraai stuk spoken word-poëzie voor, terwijl het sterkste nummer A Foggy Day In Rotterdam verwijst naar de dichter en schrijver C.B. Vaandrager (1935-1992). Hoeveel stijlen de band ook aanraakt, een rommeltje wordt het nergens, dankzij de zeer strakke ritmesectie en de doordachte opbouw. Wie zegt dat het albumconcept dood is, heeft King Champion Sounds’ nieuwste niet gehoord. Een muzikaal feest dat het best hard – over de koptelefoon – kan worden ondergaan.
Tangarine – There and Back (Excelsior Recordings)
Het Nederlandse countrypopgolfje rolt voort, nu weer bij de broers Arnout en Sander Brinks alias Tangarine. Hun nieuwe plaat There and Back werd opgenomen in Tucson, Arizona, met de voormannen John Convertino en Joey Burns van de band Calexico en dat is te horen. Tangarine heeft de blik duidelijk gericht op het Amerikaanse woestijnland, bij mooie texmexliedjes als Things Go Like This Anyway, waarin de steelgitaren stilletjes mogen huilen.
23 september 2016
De samenzang van de tweeling is zachtmoedig en ingetogen als altijd, en doet in Until a River Came by en bijvoorbeeld het mooi tingelende, door louter gitaren begeleide Home in Your Arms sterk denken aan de stemmenmix van Simon & Garfunkel. En net als de plaat een beetje dreigt in te zakken bij ál te kalmerende vocalen, worden in My Friend de gitaarversterkers toch ook weer wat opengedraaid: wakker worden. Een prachtplaatje, dat op 8 oktober wordt gepresenteerd in TivoliVredenburg, mét de heren Calexico.
Alcest – Kodama (Prophecy/Suburban)
De prachtige laatste plaat Shelter (2014) van het Franse metalproject Alcest was nauwelijks nog heavy te noemen. Bandbrein Neige liet zacht zoemende gitaren en fluisterzachte vocalen prevaleren boven het riffwerk, de ratelende drums en de schreeuwstemmen van het eerdere werk. Maar op Kodama is Alcest weer die fijne ‘blackgaze’ band die creepy black metal combineert met melodieuze shoegaze.
30 september 2016
Die mix is nog altijd aanstekelijk. In een lijvig instrumentaal stuk als Je suis d’ailleurs bijvoorbeeld, waarin loodzware drumpartijen worden uitgerold, maar de gitaren toegankelijk en licht blijven. En verdomd, halverwege het bijna 8 minuten durende epos wordt ook een gepijnigde satansschreeuw ingezet. Het gaat wonderwel samen. In dit soort melancholieke liederen doet Alcest een beetje denken aan de Amerikaanse krijshipsters van de band Deafheaven.
Maar Alcest blijft laagdrempeliger, bijvoorbeeld in Oiseaux de proie, een mooi verdrietig rocklied vol gonzende mineurakkoorden en etherische zangpartijen, waarin zelfs het snijdende gitaarspel van The Edge is te herkennen.
Trentemoller – Fixion (In My Room)
‘Ik hoop zo dat Fixion als één geheel wordt beluisterd’
De Deense producer Anders Trentemøller brengt met zijn nieuwe plaat Fixion een gloedvol eerbetoon aan de donkere jarentachtigpopmuziek.
18 september 2016
Patten – Ψ (Warp Records/ V2)
Wie de pas verschenen remix-compilatie Re-Edits Vol.2 van het Britse danceduo Patten (zelf schrijven ze dat zonder hoofdletter) ooit heeft beluisterd, weet dat de raadselachtige heer ‘D’ en dame ‘A’ geen gemakkelijke elektronische huiskamermuziek maken. De remixen, van The Cocteau Twins tot Rihanna en Death Grips, zijn woest verwrongen en dus hoogdrempelig, maar wel spannend.
16 september 2016
De plaat met de vreemde titel Ψ is wat toegankelijker en dat maakt de muziek van Patten nog boeiender. Want atmosferische klankdromen als True Hold en Locq zitten vol melodieuze en ritmische vondsten, die nu eens niet worden overstemd door overstuurde en uit elkaar getrokken beats.
Patten maakt futuristische laptopmuziek bij prevelende vrouwenstemmen en hakkelende drumcomputers, maar reikt het verleden de hand. In de wat langere tracks hoor je de ‘intelligent dance music’ van bijvoorbeeld The Black Dog en de bassen van de drum-‘n-bass terug. En dan voel je in Used to B ook nog de industriële dansopwinding van Cabaret Voltaire en Clock DVA. Wat willen we nog meer?
Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree (Kobalt/V2)
In juli vorig jaar overleed Arthur, de 15-jarige zoon van Nick Cave na een val van een klif in zijn woonplaats Brighton. Cave (57) was op dat moment met zijn band net begonnen aan hun zestiende album.
13 september 2016
Die opnamen werden logischerwijs op de kop gezet, maar Skeleton Tree, de nieuwe plaat van Nick Cave & The Bad Seeds, ligt sinds vrijdag in de winkels. Het is een hartverscheurend mooie plaat geworden. Al tijdens de eerste regels van het openingsnummer Jesus Alone is het kippevel: ‘You fell from the sky/ Crash landed in a field/ Near the river Adur.’ Ontregelende muziek van dreigende synths en een dreinende hoge fluittoon. ‘With my voice, I am calling you.’
TRAUMA
De zeven liedjes die volgen, zijn even dwingend als emotioneel, zonder dat Cave uit lijkt te zijn op sympathie of medeleven. Cave’s stem is soms dun en bevend en lijkt een enkele keer zelfs te breken. Dit is niet de Nick Cave zoals we die kennen: stoer, bronstig grommend, heer en meester over zijn muziek. We horen een zanger tot het uiterste gaan in zijn pogingen het onmogelijke en het onzegbare in muziek en tekst te vatten.
Het verlies, het verdriet en vooral de aanslag op zijn creativiteit die daardoor werd veroorzaakt; met dat alles had Cave te kampen toen hij de werkzaamheden aan zijn nieuwe plaat hervatte. Hij kreeg daarbij de geniale ingeving alle werkzaamheden te laten filmen. Door het ontstaansproces van Skeleton Tree door camera’s te laten vastleggen, zou hij verschoond zijn van zijn plicht de pers te woord te staan.
De door Andrew Dominik gemaakte documentaire One More Time with Feeling zou alle vragen beantwoorden. En dat doet de in stemmig zwart-wit en 3D gedraaide film beter dan een interview ooit zou kunnen. De film werd donderdagavond, de dag voor de albumrelease, wereldwijd in talloze bioscopen vertoond. Niemand had de plaat toen nog gehoord. Ook journalisten niet. Voor iedereen was de film een eerste kennismaking met de nieuwe muziek van Cave. Het was ook de eerste keer dat hij te zien was na de tragische gebeurtenis die in de film geregeld ‘trauma’ wordt genoemd, zonder dat de toedracht daarbij precies uit de doeken wordt gedaan. Het duurt zelfs een uur voordat Susie, Cave’s echtgenote, de naam Arthur laat vallen.
Film noch plaat gaat specifiek over verdriet of rouwverwerking, maar over het zoeken naar nieuwe vormen van expressie. Altijd heeft Cave geprobeerd het soms onbegrijpelijke leven om hem heen te vangen in verhalende liedjes. Maar in de documentaire vertelt hij hoe de dood van zijn zoon hem het geloof in verhalende songs heeft doen verliezen. Wat Cave’s werk na meer dan 35 jaar nog altijd zo sterk maakte, is dat er juist in zijn schrijverschap nog veel ontwikkeling zat. Zijn constatering dat hij zijn geloof in het ‘narratieve element’ in liedjesschrijven verloren heeft, komt hard aan.
‘De verbeelding heeft ruimte nodig, maar alle ruimte is ingenomen door het trauma. Er past niks meer bij’, aldus Cave.
NIEUWE FASE
Ook het geloof heeft afgedaan. In een eerdere documentaire over hem, 20.000 Days on Earth uit 2014, legt Cave uit dat God in zijn werk bestaat, maar daarbuiten niet. God verdwijnt nu ook uit zijn werk, zo lijkt het op Skeleton Tree. Zo zingt hij in Distant Sky: ‘They told us our Gods would outlive us, but they lied.’
In dezelfde film vertelt Cave al dat zijn hele werk te zien als een poging met verhalende liedjes vat te krijgen op de wereld. Maar wat dan, zoals nu, als die verhalen niet meer komen of ze niet meer werken als middel om de gruwelijke werkelijkheid te bezweren?
Dan moet Cave opnieuw beginnen. Skeleton Tree luidt daardoor mogelijk een nieuwe fase in voor Cave’s schrijversschap.
De gebeurtenissen zijn funest geweest voor zijn creativiteit, zegt Cave in de nieuwe documentaire. En toch zien we hoe hij met hulp van zijn band tot de mooiste muziek komt. Vooral Warren Ellis, violist en soulmate van Cave, is een grote steun in het scheppingsproces. De liedjes zijn weliswaar minder verhalend, maar de vele associaties en beelden die Cave oproept, zijn er niet minder fascinerend door.
Toen Eric Claptons zoontje Conor in 1990 overleed, componeerde de zanger/gitarist het liedje Tears in Heaven. A.F.Th. van der Heijden herdacht zijn in 2010 verongelukte zoon Tonio met de gelijknamige roman. Nick Cave probeert op zijn beurt met Skeleton Tree weer grip te krijgen op zijn creativiteit. Het is een imponerend kunstwerk. De muziek is van een grote zeggingskracht en de teksten zijn van een intense schoonheid. Al lijkt Cave zelf van het laatste nog niet overtuigd: voor het eerst sluit hij geen tekstvel bij de plaat in.
Daniel Lanois – Goodbye to Language ANTI-/Epitaph
Aan de hand van Brian Eno tekende de Canadees Daniel Lanois voor de mooiste ambientplaten van de jaren tachtig; On Land (1982), The Pearl (1984) en natuurlijk de baanbrekende ruimtereisplaat Apollo (1983). Op de Apollo-tracks Silver Morning en Deep Blue Day speelde Lanois hallucinante en gewichtsloze country op zijn pedal-steelgitaar: muziek uit een andere sterrennevel.
16 september 2016
Na een carrière als producer en studiomuzikant (van U2 tot Emmylou Harris) en een reeks soloplaten keert Lanois terug naar de steelgitaar en de stille instrumentale kracht van de ambientmuziek. Op Goodbye to Language laat hij zijn gitaar en die van collega Rocco Deluca warme harmonieën weven door een studiorek vol echo- en geluidseffecten. Bij instrumentale wonderen als Later That Night geloof je je oren niet: komen deze prachtige, vervreemdende geluiden uit slechts twee steelgitaren? Lanois bedrijft pure gitaarmagie, zeker in een omfloerst en licht dreigend sfeerstuk als Deconstruction, waarin snerpende zaaggeluidjes als krijsende meeuwen cirkelen boven een oceaan aan diep bassende onderwaterbubbels. Een weergaloos vervolg op die ook al zo onvergetelijke jarentachtigtrip van Apollo.
Jack White – Sugar Never Tasted That Good (Third Man/Beggars)
Wat een geweldig idee van Jack White om van zijn wat rustiger werk een dubbel-cd samen te stellen. Natuurlijk, het was sinds zijn eerste werk met The White Stripes begin deze eeuw wel duidelijk dat de in Detroit opgegroeide White het liedjesschrijversvak buitengewoon goed beheerst. Maar de meeste aandacht ging toch altijd uit naar zijn steviger, op gitaarriffs gebouwde werk. Vooral op de elektrische gitaar in een hit als Seven Nation Army onderscheidde hij zich al vroeg.
16 september 2016
Of hij nu in The White Stripes speelde met op drums ‘zus’ Meg White, die zijn ex-vrouw bleek te zijn, met de rockbands The Raconteurs en Dead Weather of op zijn soloplaten: altijd trok vooral zijn maniakale gitaarspel de aandacht. Maar hij heeft de afgelopen achttien jaar ook een vracht aan prachtige, geestige en soms breekbare liedjes geschreven. Soms omringd door kabaal of weggestopt op b-kantjes, waardoor deze kant van White’s liedjesschrijversschap wat op de achtergrond raakte.
Nu heeft White al die parels losgeweekt en chronologisch geordend tot een prachtige compilatie. Het meeste op dit dubbelalbum (de gelimiteerde vinylversie is prachtig uitgegeven) is bekend. Maar in deze context klinken liedjes als Hotel Yorba en As Ugly as I Seem weer als nieuw. Het is ook aardig om de muzikale ontwikkeling van White de afgelopen kleine twintig jaar te volgen.
Zijn spel gaat van heel lucide en basaal tot wat complexer. Het vrolijke en onbezorgde van White zoals te horen op de eerste cd/lp van dit album, gaat er langzaam vanaf. De liedjes die hij voor de Raconteurs en zijn soloplaten heeft geschreven zijn complexer. Maar een Carolina Drama klinkt in de akoestische versie bepaald niet minder aangenaam dan het elektrisch deed. Het bevestigt maar dat White minstens zo’n goed liedjesschrijver als gitarist is.
Angel Olsen – My Woman (Jagjaguwar/Konkurrent)
Na haar tijd als achtergrondzangeres bij Bonnie ‘Prince’ Billy neigde Angel Olsen in haar vroege solowerk bijna als vanzelf naar de donkere folkrock van haar ex-werkgever. Pas op haar laatste twee platen vindt ze een echt eigen stem. Het nieuwe My Woman is veruit haar beste.
9 september 2016
Het album kent nadrukkelijk een A- en een B-kant. In de tweede helft gaat het tempo omlaag, wordt de sfeer melancholieker en duren sommige nummers wat te lang. Prachtig, dat galmende afsluitende Pops, maar het is toch vooral de wat lichtere A-kant die naar meer smaakt, fris van de lever en heerlijk gezongen met die stem die warm en koel tegelijk klinkt. Hoogtepunt: de militant-romantische single Shut Up Kiss Me, een compact juweel met sixtiesgevoel, met zang die zich ergens tussen Patti Smith en Roy Orbison bevindt.
Als we dan nog noteren dat Olsen in bijvoorbeeld het in galm gedrenkte en door synthesizers gedragen Intern haast naar Lana Del Rey neigt, is duidelijk dat het 29-jarige gewezen folkmeisje uit St. Louis onderhand voor het adjectief ‘ongrijpbaar’ in aanmerking komt. Op zondag 6 november komt ze voor een optreden naar Paradiso Noord in Amsterdam.
Wilco – Schmilco (Epitaph)
Op elk album iets totaal anders doen, maar toch altijd als jezelf blijven klinken; geen band kan dat zo goed als Wilco uit Chicago. Aanvankelijk werden ze tot de alt-country gerekend, op het experimentele The Whole Love (2011) was daar allang geen sprake meer van, Star Wars (2015) bleek no-nonsense rockliedjes te bevatten en nu verschijnt het vrij ingetogen Schmilco, Wilco’s tiende.
9 september 2016
Star Wars en Schmilco zijn als yin en yang, gedestilleerd uit dezelfde opnamesessies: het steviger rockwerk op Star Wars, het meer bedachtzame en persoonlijke materiaal op Schmilco. Beide platen ademen eenvoud en een aangename directheid: hier is niet te moeilijk gedaan. Het is even geleden dat Wilco zo folky klonk. Zelden grossierde frontman Jeff Tweedy zo in mooie, kleine liedjes (twaalf in 36 minuten): Quarters, de lichte popmelodie van If I Ever Was a Child en Happiness, een ontroerend liedje over Tweedy’s in 2007 overleden moeder. Wat een melodieuze pracht. Alleen Locator had ook op Star Wars kunnen staan en valt prompt een beetje uit de toon.
Op het festival Best Kept Secret maakte Wilco in juni diepe indruk; op 10 november komen ze naar Le Guess Who in Utrecht. De groep stelde het dagprogramma samen (Tortoise, Lee Ranaldo, Bassekou Kouyaté, Fennesz en meer) en treedt gelukkig ook zelf op.
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!
Bjarki – B , Lisa Hannigan – At Swim, Thee Oh Sees – A Weird Exits, Factory Floor – 25 25, Mozes and the Firstborn – Great Pile Of Nothing, Wild Beasts – Boy King, Max Romeo – Horror Zone, Stephen Steinbrink – Anagrams, Frank Ocean – Blond en Ryley Walker – Golden Sings That Have Been Sung.JTNDaWZyYW1lJTIwd2lkdGglM0QlMjIxMDAlMjUlMjIlMjBoZWlnaHQlM0QlMjIxMjAlMjIlMjBzcmMlM0QlMjJodHRwcyUzQSUyRiUyRnd3dy5taXhjbG91ZC5jb20lMkZ3aWRnZXQlMkZpZnJhbWUlMkYlM0ZmZWVkJTNEaHR0cHMlMjUzQSUyNTJGJTI1MkZ3d3cubWl4Y2xvdWQuY29tJTI1MkZwaW5ndWlucmFkaW8lMjUyRnBpbmd1aW4tcmFkaW8tcHJlc2VudHMtdm9sa3NrcmFudC1yYWRpby0xMi01LTktMjAxNiUyNTJGJTI2aGlkZV9jb3ZlciUzRDElMjIlMjBmcmFtZWJvcmRlciUzRCUyMjAlMjIlM0UlM0MlMkZpZnJhbWUlM0U=
De vierkoppige band Revel in Dimes uit New York maakt een unieke mix van Blues en Rock & Roll, aangevuld met een fijne portie soul. Zangeres Kia Warren is niet alleen een lust voor het oog, maar vooral voor de oren. Aangevuld met drums en gitaar zorgt het geheel voor meer dan de standaard “boot-stompin’, soul-shakin’ rock-‘n’-roll”. Het is een rauwe en ruwe band die je opvreet en weer uitspuugt: vies, lelijk en gevaarlijk.
Laat je verzwelgen door dit Amerikaanse rockbeest, want dat is het moment dat je hun muziek het best ervaart. Je bent gewaarschuwd.
Lees hier het INTERVIEW met Revel in Dimes.
LIVEDATUM 23/10 Poppodium Volt, Sittard
Eindelijk! Er is nieuw werk van het elektronische duo CUT_ ! De single genaamd Tune In Tune Out is een combinatie van donkere alternatieve elektronica en progressieve pop en werd gemixt door Leo Abrahams (die heeft samengewerkt met grote namen zoals Jon Hopkins, Brian Eno & Ed Harcourt). Clash Magazine had eerder deze week de primeur van de single.
LIVEDATA 20/10 Melkweg, Amsterdam 22/10 B-There Festival, Hertogenbosch 10/11 Doornroosje, Nijmegen 12/11 2016 Simplon, Groningen 17/11 Hedon, Zwolle 25/11 Podium de Vorstin, Hilversum 26/11 Rotown, Rotterdam 08/12 Patronaat, Haarlem 15/12 Poppodium Nieuwe Nor, Heerlen
Live Foto Review: New Model Army @ Muziekgieterij, Maastricht
30 september
Foto’s Hub Dauztenberg
New Model Army are an English post-punk/alternative rock band formed in Bradford, West Yorkshire in 1980 by lead singer and main composer Justin Sullivan, bassist Stuart Morrow and drummer Phil Tompkins. Sullivan has been the only continuous member of the band, which has seen numerous line-up changes in its 35 year history. Their music draws on influences across the musical spectrum, from punk and folk to soul, metal and classical. Sullivan’s lyrics, which range from directly political through to spiritual and personal, have always been considered as a key part of the band’s appeal. The band has a loyal, global, multi-generational following often known as ‘The Family’.
Pinguin Radio presenteert (tromgeroffel) The Elementary Penguins! Je leest het goed we zitten in de tourbusiness tegenwoordig. Nou ja, we geven af en toe publicitaire en morele steun aan bands die we een warm hart toedragen. Vorige maand trok July Talk door het land onder het vaandel van Pinguin Radio Presents, deze maand is dat het hoofdstedelijke rock & lol orkest The Elementary Penguins, en niet alleen omdat ze hun naam meehebben 😉
The Elementary Penguins en wij zijn min of meer tegelijk begonnen. Hun debuutsingle (Everybody Knows My Name Especially On The) Dancefloor was een van onze eerste IJsbrekers. Nu wij ons tweede lustrum ingaan, bereidt The Elementary Penguins zich voor op de release van een tweede album. Wat, wanneer en hoe weten we nog niet, wel waarom. Dale, Jan-Paul en Maurits hebben een heleboel nieuwe pijlen op hun boog en popelen om die met ons te delen. Een zo’n pijl hebben ze al afgevuurd, de ijzersterke nieuwe single Wild Fever.
2017 gaat een goed jaar worden voor The Elementary Penguins, maar eerst moet dit jaar waardig worden afgesloten en hoe doe je dat beter dan met een tournee?
Kortom gaat dat zien gaat dat zien: Pinguin Radio presents The Elementary Penguins
LIVEDATA 06/10 Patronaat, Haarlem 07/10 Paard van Troje, Den Haag 08/10 Simplon, Groningen 14/10 Hedon, Zwolle 21/10 De Kroepoekfabriek, Vlaardingen 11/11 Club Ziggo Amsterdams, (Aftershow Kensington) 07/12 Melkweg, Amsterdam
Luister naar Bazz op de buzz met Dale zaterdagavond (01/10) van 19:00 tot 22:00 uur en/of in de herhaling op donderdag vanaf 22:00 uur.
Deze 25 plaatje zijn regelmatig te horen in de tourbus van The Elementary Penguins.
Op 1 oktober viert Pinguin Radio.com haar eerste lustrum. Pinguin Radio is 5 jaar geleden in het leven geroepen als officieus vervolg op de alternatieve popzender Kink FM, die op 1 oktober 2011 ophield te bestaan. Pinguin Radio zendt non-stop alternatieve ‘indie’ pop en rock uit, een formule die al snel succesvol bleek. Pinguin Radio is de best beluisterde online alternative muziekzender van Nederland en staat in de top 3 van populairste alternative-muziekinternetradiostations van Europa.
Om de verjaardag te vieren draaien de medewerkers van Pinguin Radio op zaterdag 1 oktober hun favoriete nummers uit 5 jaar Pinguin Radio.
09:00 – 10:00 uur, Martje Schoemaker (interviews, voorheen Festivalinfo Live)
Wings – Band On The Run
WHITE – Living Fiction
FFS – Johnny Delusional
U.S. Girls – Woman’s Work
The Neighbourhood – Sweather Weather
Villagers – The Waves
Unknown Mortal Orchestra – Multi-Love
Regina Spektor – All The Rowboats
Foxygen – Make It Known
Rag’n’Bone Man – Hard Came The Rain
Future Islands – Seasons (Waiting On You)
Lana Del Rey – Summertime Sadness (Cedric Gervais remix)
Lissie – When I’m Alone
Bahamas – All The Time
San Fermin – Emily
10:00 – 11:00 uur, Ruben Eg (Concerto Radio)
Ryan Adams – Trouble
The Brian Jonestown Massacre – Food For Clouds
Kurt Vile – Snowflakes Are Dancing
Charles Bradley – Where Do We Go From Here
Ray LaMontagne – She’s The One
Black Mountain – Cemetery Breeding
Black Rebel Motorcycle Club – Let The Day Begin
Damien Jurado – Silver Timothy
The Arcs – Stay In My Corner
My Morning Jacket – In Its Infancy (The Waterfall)
Tame Impala – Keep On Lying
The Soft Moon – Feel
PAUW – Visions
Beck – Country Down
Faith No More – Superhero
11:00 – 12:00 uur, Flip van der Enden (muzieksamensteller)
Bahamas – All The Time
Kiev – Be Gone Dull Cage
Action Bronson – Easy Rider
LA Priest – Oino
Moon Hooch – EWI
Jain – Come
The Weepies – No Trouble
Alvvays – Archie, Marry Me
The Lemon Twigs – These Words
Marmozets – Why Do You Hate Me
Meg Myers – Desire
Cults – You Know What I Mean
The Duke Spirit – Surrender
BØRNS – 10,000 Emerald Pools
Ages and Ages – Divisionary (Do The Right Thing)
Bombino – Amidinine
12:00 – 13:00 uur, Wilbert Stuifbergen (Hoofdredactie / marketing & sales)
Matthew E. White – Big Love – jan 2013
The Virginmarys – Just A Ride – feb 2013
Valerie June – You Can’t Be Told – aug 2013
Wolf Alice – She – okt 2013
Nick Cave & The Bad Seeds – Higgs Boson Blues – dec 2013
DMA’S – Feels Like 37 – mrt 2014
Father John Misty – Chateau Lobby #4 (in C for Two Virgins) – dec 2014
MY BABY – Uprising – feb 2015
The Mysterons – Thunderbird 1 – mrt 2015
Rival Sons – Electric Man – mei 2015
zZz – Wild Girl – jul 2015
The Sore Losers – Cherry Cherry – feb 2016
Indian Askin – Really Wanna Tell You – feb 2016
Michael Kiwanuka – Love & Hate – apr 2016
Klangstof – Sleaze – sept 2016
13:00 – 14:00 uur, Arthur Albracht (Frisse Wind)
Dexters – Recover
PAUW – Memories
Beach House – Myth
The Lemon Twigs – These Words
Catfish and the Bottlemen – Kathleen
Miike Snow – Devil’s Work
Father John Misty – Funtimes In Babylon
Rita Zipora – Tik De Box
Blossoms – Blown Rose
Young Dreams – Young Dreams
Andy Shauf – The Magician
The Dodoz – Ghost
Tame Impala – Let It Happen (edit)
Bitter Ruin – Diggers
Erlend Oye – La Prima Estate
Weyes Blood – Seven Words
14:00 – 15:00 uur, Henk Kanning (IAMHNK)
Moon Duo – Sleepwalker
Tame Impala – Elephant
The XX – Angels
The Shins – Simple Song
Mikal Cronin – Change
Arcade Fire – Reflektor
Warpaint – Love Is To Die
The War On Drugs – Red Eyes
Modest Mouse – Lampshades On Fire
Courtney Barnett – Pedestrian At Best
Kurt Vile – Pretty Pimpin’
Bewilder – Forza (It Is)
Kevin Morby – I Have Been To The Mountain
The Kills – Doing It To Death
Palace – Break The Silence
15:00 – 16:00 uur, Gijs Vervliet (muzieksamensteller)
Portugal. The Man – Purple Yellow Red and Blue
Tourist LeMC – Bilan
Yeasayer – Henrietta
The Child of Lov – Give Me
Meg Myers – Heart Heart Head
Wild Nothing – Paradise
Atmosphere – Camera Thief
FKA twigs – Water Me
Arcade Fire – Afterlife
Moderat – Bad Kingdom
Silversun Pickups – Circadian Rhythm (Last Dance)
Bombay Bicycle Club – Carry Me
Astronomy Class – Four Barang In A Tuk-Tuk
TV On The Radio – Happy Idiot
Klangstof – We Are Your Receiver
Santigold – Disparate Youth
16:00 – 17:00 uur, Peter van der Meer (de Graadmeter)
Maccabees – Pelican
dEUS – Quatre Mains
Public Service Broadcasting – Spitfire
Temples – Colours to Life
The Temper Trap – Trembling Hands
Bear in Heaven – Time Between
Foster the People – Pseudologia Fantastica
Kasabian – Stevie
Woodkid – Iron
Foals – Inhaler
Bombay Show Pig – Shackle and Chains
Garbage – Girls Talk ft. Brody Dalle
Blur – There Are Too Many Of Us
Mastodon – Asleep in the Deep
Joyland – Bella the Butcher
17:00 – 18:00 uur, The Daily Indie Radio (Wessel van Hulssen en Ricardo Jupijn)
Alvvays – Archie, Marry Me
Beach House – Myth
Black Honey – Corrine
Cloud Control – Dojo Rising
Courtney Barnett – Pedestrian At Best
Declan McKenna – Isombard
Diiv – Doused
Drenge – Bloodsports
FIDLAR – Cheap Beer
Japandroids – The House That Heaven Built
Peace – Bloodshake
Superfood – You Can Believe
Tame Impala – Elephant
Wavves & Cloud Nothings – How It’s Gonna Do
Wolf Alice – Moaning Lisa Smile
18:00 – 19:00 uur, Never Mind The Hype (Ingmar Griffioen)
Wie de bio van Pink Oculus leest, krabt zich sowieso even achter de oren. Daarin beweert Esperanza Denswil namelijk dat haar zingende en rappende alter ego is vernoemd naar een Malinese tovenares, die dankzij haar ‘exploding elephant foot’-truc ergens rond het jaar 1400 head of entertainment werd in het paleis van de almachtige Mansa Musa. Ook zou er een link zijn met David Copperfield en de in juni gestorven straatvechter Kimbo Slice. Maar wat klopt er eigenlijk van dit niet zo heel geloofwaardige verhaal?
Tekst LiveGuideNL | Sven Bersee Foto Jesaja Hizkia
Om maar met de deur in huis te vallen: waarom heb je je vernoemd naar een Malinese magiër?
“Ehm, nou ja… Eigenlijk bestaat die Pink Oculus-magiër helemaal niet. Dat heb ik gewoon verzonnen. Artiestenbio’s zijn vaak heel informatief, maar doodsaai. Zoals zoveel muzikanten heb ik een heel normaal leven gehad. Ik ben in Rotterdam geboren als kind van Surinaamse ouders, ging netjes naar school… Het is dan veel leuker om gewoon een verhaal te verzinnen.”
Aha… Vandaar dat die bio van jou me een beetje deed denken aan Big Fish en Life of Pi: films waarin iemand zijn levensverhaal vertelt aan de hand van fantasierijke leugens. Dat spreekt jou dus wel aan?
“Life of Pi is te gek! En ik hou inderdaad wel van een beetje ‘fanta’. In de meeste films die ik vaker dan één keer bekijk, gebeuren dingen die helemaal niet kunnen. Zelf vind ik het ook leuk om onmogelijke scenario’s te schetsen.”
Je bent ook actrice. Wat zou je droomrol zijn?
“Die ben ik nu zelf aan het schrijven. Het gaat over een meisje en de wolken. Meer kan ik nu niet zeggen. Het script is nog lang niet af, maar ik ben zeker van plan het te verfilmen. Ik denk aan animatie, want dat is beter als je niet de budgetten van Peter Jackson hebt. Animatie is ook duur, maar daarmee is meer mogelijk dan met een gewone film. Voor mijn script zouden namelijk heel wat dure special effects nodig zijn.”
Je zette me voor dit interview trouwens even in de wachtkamer omdat je aan het schrijven was. Wat zette je toen op papier?
“Ik heb een boekje waarin ik mijn gedachten opschrijf. Ik heb het daarin over mijn leven en kom door het schrijven tot inzichten.”
Kwam je zo ook tot het inzicht dat je Delicious bent, zoals je zingt op je nieuwe EP?
“Dat weet ik al sinds mijn geboorte. Ik kwam als baby eruit en dacht: ey! Ik heb het niet eerder op plaat gezet omdat de wereld er nu pas klaar voor is, haha.”
Zelfverzekerdheid lijkt me een eigenschap die wel bij jou past…
“Dat klopt. Zo voel ik me, dat zien mensen aan mij en dat onthouden ze. Maar ik ben net als iedereen ook wel eens onzeker. Ik ben gewoon een mens.”
Is Pink Oculus het schild dat jij opwerpt tegen onzekerheid?
“Geen schild, want dat is de buitenkant en ik ben niet nep. Pink Oculus is echt een onderdeel van wie ik ben. De zelfverzekerdheid die ik daarmee uitstraal, heb ik wel eerst in mezelf moeten ontdekken. Vroeger was ik dat niet. Door op te treden kwam ik over mijn onzekerheid heen. Maar dan heb ik het over jaren geleden. Tegenwoordig maakt het me echt geen hol meer uit waar ik moet optreden. Ik snap nu wat mijn missie is en wat ik kom brengen.”
Erykah Badu, Mos Def, Wu-Tang Clan en Janet Jackson behoren tot jouw voorbeelden. Hiphop en R&B, rauw en zwoel. Wil je dat ook allebei laten terugkomen in jouw muziek?
“Zeker. Ik vind het mooi om kleine tedere momentjes te creëren, maar vind het ook vet om mensen met suizende oren naar huis te laten gaan. Dat ervaar je live het best. Ik hou ervan om dingen te creëren in de studio, maar ben uiteindelijk echt een podiumartiest. Live zien mensen je echt; ze kunnen je bijna ruiken. In een opname gaat van die beleving altijd wel iets verloren.”
Bij jouw shows gebeurt er ook wel wat. Er zijn genoeg bands die als zoutzakken op het podium staan, maar dat hoeven we van jou niet te verwachten…
“Neh, bij mij niet. Maar dat is voor iedereen anders. Ik ken veel artiesten die de hele show als een boom op één plek staan, maar dat is ook een kunst. Adele danst bijvoorbeeld nooit, maar dat maakt niet uit. Het gaat om het gevoel. Zelf voel ik de muziek en dan begin ik automatisch te bewegen.”
Je hebt Pink Oculus ooit de no-nonsense versie van jezelf genoemd. Suggereer je daarmee dat Esperanza Denswil vol bullshit zit?
“Dat moet je nooit meer zeggen.”
Dat was een grapje…
“Ik weet het, dat van mij ook. Maar ik meen het wel.”
Nu voel ik me alsnog geïntimideerd.
“Hahaha! Maar om er toch serieus op in te gaan: Esperanza is heel erg zachtaardig en lief, soms gewoon té vriendelijk. Ik ben opgevoed met de gedachte dat je beleefd moet zijn en om je medemens moet geven. Dat vind ik ook belangrijk, maar de meeste mensen associëren vriendelijkheid en beleefdheid met zwakte. Daarom staat Pink Oculus als mijn no-nonsense versie achter mij, zodat ik op mijn strepen sta als dat nodig is en alleen doe wat ik zelf belangrijk vind. Het biedt steun op een stukje van mijn leven waarvan ik vind dat ik hulp nodig heb. In plaats van bijvoorbeeld te bidden tot Jezus Christus, richt ik me tot mezelf, tot Pink Oculus.”
LIVEDATA 01/10 Paradiso, Amsterdam (releaseparty) 14/10 Gebr. De Nobel, Leiden 14/10 Boom Chigaco, Amsterdam 22/10 Simplon, Groningen 03/11 De Vorstin, Hilversum 04/11 Grounds, Rotterdam 05/11 REC., Rotterdam 08/11 De Oosterpoort, Groningen* 09/11 013, Tilburg* 10/11 Parkstad Limburg Theaters, Heerlen* 25/11 Manifesto, Hoorn 26/11 De Peppel, Zeist
* Support van Dr. Lonnie Smith & The Jazz Orchestra of the Concertgebouw
Klinkt als: soulvolle heerlijkheid die vanaf dag 1 binnenkomt
Het september-nummer (de 25ste editie) van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.
Zij vieren dit jubileum met Neerlands nieuwe R&B-hoop Pink Oculus op de cover. Verder het allerlaatste interview met Augustines en sappige gesprekjes met Dinosaur Jr, Glass Animals, traumahelikopter en Kanye’s toekomstige running mate Ben Harper.
Ook publiceren we de onmogelijke rider van het fantastische The Grand East, tipt Niels Nieuborg van producerduo Nelson & Djosa de beste albums van het moment en testen we of The Great Communicators net zulke belachelijke Beliebers zijn als dat je zou vermoeden. Vanaf vandaag is LiveGuide 25 op ruim 550 plekken in gans het land te verkrijgen!
De halvefinalisten van de Amsterdamse Popprijs 2016 zijn bekend. De voorrondes in september leverden vijf directe winnaars op: Ann White, Yasmine, Anna-Rose Clayton, Jagd en KRUIDKOEK. Ook kende de jury zeven wildcards toe. Deze gingen naar Phoam, The Little Years, Mademoiselle, KOALA, Flecha Moon & The Confused, Hugo Oak en ANNIKA. Deze bands zijn terug te zien in een van de halve finales op maandag 10 oktober en zondag 16 oktober in Paradiso. Daar spelen ze om een plek in de finale, die plaatsvindt op zaterdag 10 december in Melkweg.
GRAP organiseert de Amsterdamse Popprijs om ambitieuze bands een kans te geven zich te presenteren aan publiek, pers en muziekindustrie. In het eenentwintig jarig bestaan is de Amsterdamse Popprijs uitgegroeid tot een begrip onder muzikanten. Onder de winnaars bevinden zich onder andere Radio Eliza, The Great Communicators, Sarah-Jane, The Silverfaces, Mister and Mississippi, Yori Swart en The Vagary. In het rijtje oud-deelnemers staan onder meer Zitakula, Blupaint, The Dubbeez, TenTemPiés en Darlyn.
De winnende band gaat naar huis met een groot prijzenpakket, dat bestaat uit een clipshoot, een fotoshoot, een waardecheque voor muziekinstrumenten, studiotijd, digitale distributie, coaching en diverse optredens. Daarnaast is de winnaar van de Amsterdamse Popprijs 2016 tevens de Amsterdamse afgevaardigde voor de landelijke bandwedstrijd Sena Performers POPnl Award 2017.
Voor in de agenda
Maandag 10 oktober: The Little Years / Ann White / Mademoiselle / Hugo Oak / KRUIDKOEK / Flecha Moon & The Confused
Paradiso (kleine zaal) / zaal open 19:30 / aanvang 20:00 / entree €9 (exclusief lidmaatschap) / www.grap.net / presentatie door Tamar Tieleman & Radio Mortale dj’s
Zondag 16 oktober: Jagd / Yasmine / Phoam / KOALA / ANNIKA / Anna-Rose Clayton
Paradiso (kleine zaal) / zaal open 13:30 / aanvang 14:00 / entree €9 (exclusief lidmaatschap) / www.grap.net / presentatie door Tamar Tieleman & Radio Mortale dj’s
De Amsterdamse Popprijs
Uit alle inschrijvingen werden dertig bands geselecteerd voor de vijf voorrondes die plaatsvinden in september. De deelnemers kregen ieder twintig minuten om zich te presenteren. Elke voorronde leverde een winnaar op, de overige zeven plaatsen in de halve finale zijn verdeeld door middel van wildcards. Twaalf halvefinalisten strijden uiteindelijk om zes finaleplaatsen. De finale vindt plaats in de Melkweg op zaterdag 10 december.
Op 1 oktober viert Pinguin Radio.com haar eerste lustrum. Pinguin Radio is 5 jaar geleden in het leven geroepen als officieus vervolg op de alternatieve popzender Kink FM, die op 1 oktober 2011 ophield te bestaan. Pinguin Radio zendt non-stop alternatieve “indie” pop en rock uit, een formule die al snel succesvol bleek. Pinguin Radio is de best beluisterde online alternative musiczender van Nederland en staat in de top 3 van populairste alternative-musicinternetradiostations van Europa.
In de loop van haar bestaan heeft Pinguin Radio nauwe banden opgebouwd met het Nederlandse clubcircuit en festivals, dat een deel van de programma’s sponsort en met verwante instanties/publicaties, waaronder The Daily Indie, de Volkskrant, platenzaak Concerto, tijdschrift Heaven en metal -en rocksite Never Mind The Hype, die specialistische programma’s aanleveren.
Pinguin Radio heeft vooralsnog weinig last van afnemende luistercijfers waar ‘reguliere’ radiostations mee te maken hebben. De reden hiervoor is dat Pinguin Radio een hybride is tussen ‘ouderwetse’ radio en streamingsdiensten. De playlist van Pinguin Radio bevat veel nieuwe en recente muziek, maar ook ‘classics’ uit 50 jaar alternatieve pophistorie. In combinatie met het dj-loze, non-stop format (no bullshit, great music) heeft dit de zender populair gemaakt bij ‘muziekfreaks’ en maar ook bij bedrijven en op kantoren als ‘hip’ alternatief voor Sky Radio.
Ligt de gemiddelde luistertijd van een radiostation rond de 1,5 uur per dag, naar Pinguin Radio wordt ongeveer 3 uur per dag geluisterd. Via de ‘social media’ staat Pinguin Radio direct in contact met de luisteraars. En via het eigen jaarlijkse festival Pinguins in Paradiso waar hij de zender al succesvol drie jaar nationale en internationale (nieuwe) bands een podium biedt.
In het weekend en ‘s avonds zijn er wel gepresenteerde programma’s veelal gericht op specifieke doelgroepen, waaronder de 2 Minuten Show waarin (beginnende) Nederlandse bands de kans krijgen op de radio te komen, ‘De Stationschef’ waarin wekelijks een bekende Nederlandse muziekliefhebber aan het woord komt. Ook heeft Pinguin Radio een eigen hitparade, de Graadmeter, die wordt samengesteld met input van de luisteraars.
Pinguin Radio is een particulier initiatief, dat wordt bekostigd uit reclame en sponsor inkomsten en donaties van luisteraars.
Om de verjaardag te vieren draaien de medewerkers van Pinguin Radio op zaterdag 1 oktober hun favoriete nummers uit 5 jaar Pinguin Radio. Maar traditiegetrouw is op de verjaardag ook de luisteraar aan de beurt. Iedereen mag op vrijdag 30 september een verzoekje indienen en die wordt natuurlijk gedraaid. Doe dat via Facebook, Twitter of een e-mailtje naar muzieksamensteller Gijs Vervliet (gijs@pinguinradio.com). We beginnen om 9 uur ‘s ochtends en eindigen (waarschijnlijk) om 19:00 uur. Dit is de playlist:9:00 – 10:00 uur
Queen & David Bowie – Under Pressure (Judith Brinkman)
Magnapop – Lay It Down (Carla van Dijk)
Led Zeppelin – Black Dog (Jos)
The Cadillac Three – Party Like You (Jan Brakenhoff)
Garbage – Girls Talk ft. Brody Dalle (Paul Lindeboom)
Arcade Fire – Intervention (Bert Opperman, Edwin Smidt)
Talking Heads – Once In A Lifetime (Ron Kaczor)
Chris Cornell – Nearly Forgot My Broken Heart (Eric de Jong)
Rollins Band – Low Self Opinion (Peter Steenkamer)
The Sound – Winning (Maurice Custers)
The Stone Roses – I Wanna Be Adored (Job Storm)
Klangstof – We Are Your Receiver (Pim van Hengel)
Admiral Freebee – Ever Present (Menno Tamminga)
Hole – Violet (Anna Solo)
The National – Bloodbuzz Ohio (John Temme)
10:00 – 11:00 uur
Jeff Buckley – Lover, You Should’ve Come Over (Grieto Loots)
Lordi – Hard Rock Hallelujah (Joost Visser)
Arcade Fire – No Cars Go (Joost Kooij)
Tool – Aenima (Marco van Dijk)
Palio SuperSpeed Donkey – Obi-One (Raymond Maas)
Touché Amoré – Palm Dreams (Maarten Drost)
Blue Oyster Cult – Don’t Fear The Reaper (Benno Steentjes, Edgar Rohaan)
Nitzer Ebb – Let Your Body Learn (JP Apcar)
Joy Division – Atmosphere (Erik Blöte)
Helmet – Unsung (Rob Scheffers)
Sigue Sigue Sputnik – Love Missile F1-11 (Martin van der Eijk)
Paw – Hope I Die Tonight (Marcel Meijer)
Scissor Sisters – Take Your Mama Out (Denny Maas)
Sugarcubes – Birthday (John Overbeek)
11:00 – 12:00 uur
Kings of Leon – Celebration (Eri K)
Elliott Smith – Can’t Make A Sound (Joop1302)
Prolapse – Fob.Com (Erik Stam)
Pretty Vicious – Are You Ready For Me (Patrick Steegs)
Blur – Best Days (René Alt130)
Antony and the Johnsons – You Are My Sister (Murielle van Hilten-Majoor)
Wire – A Mutual Friend (Albert Koops)
Ash – Kung Fu (Pascal)
The Presets – A New Sky (Jolanda Golstein-Witt)
Athlete – Tourist (Sander en Juno Kuijer)
Sebadoh – Soul and Fire (Jeremy)
Motörhead – Shine (Kirk Olson)
Fountains Of Wayne – Stacey’s Mom (Peter Janssen)
Sex Pistols – Anarchy In The UK (Mireille Ann)
Spinvis – Smalfilm (Irreverent Rhymes)
12:00 – 13:00 uur
Prince & Sheila E – Erotic City (Wilbert Stuifbergen)
Stranglers – No Mercy (Encyclops)
Frenzal Rhomb – Russel Crowe’s Band (Sander van Zeijst)
Tiamat – Vote For Love (Anne-Claire Verham)
The Posies – Burn & Shine (Peter Krop)
Metallica – Stone Cold Crazy (Egbert Boertien)
The War on Drugs – An Ocean In Between the Waves (Alexander vd Leun)
The Black Keys – Weight Of Love (Richard Meijer)
Motorpsycho – Hey Jane (Arno Mul)
The Rolling Stones – Midnight Rambler (Dimitri Jansma)
Talking Heads – Life During Wartime (Lydia van den Berkt)
13:00 – 14:00 uur
Scram C Baby – Player (Job Storm)
The Muffs – Everywhere I Go (Jim Raaijmakers)
Sunshine Underground – Put You In Your Place (Marcelle Mulder)
Scott Matthew – Love Will Tear Us Apart (Ron van den Broek)
An Pierlé – Birds Love Wires (Willem Schalekamp)
Stereophonics – Dakota (Peter de Ruyter)
Centro-Matic – Patience for the Ride (Erik Klaassen)
Roelie Vuitton – Hypermodern (Daniël de Keizer)
Heaters – Meen Green (Jack Muller)
Sufjan Stevens – Fourth of July (John Monden)
The Smiths – There Is A Light That Never Goes Out (Joan Godyla)
Family – The Weaver’s Answer (Rob Groot)
HAEVN – Bright Lights (Kim Luik, Marianne Govers, Tonny Langeveld)
TV On The Radio – Careful You (Gea Diedel)
14:00 – 15:00 uur
Madrugada – The Kids Are On Highstreet (Marc Vrielang)
Lera Lynn – Shape Shifter (Ingmar Kooman)
Arcade Fire – The Suburbs (SoccerRocker)
Queens of the Stone Age – Regular John (Hans Duits)
Kasabian – Underdog (Moon Pieters)
Placebo – The Bitter End (Jeroen Smidt)
Frank Turner – Recovery (Jeroen Gommers)
Noah and the Whale – 5 Years Time (Vincent Hector, Xander Topma)
Them Crooked Vultures – New Fang (Thijs Schamp)
Thelonious Monster – Body and Soul (Ruud Besseling)
TC Matic – O La La La (Marjan van Oers)
Nada Surf – Hyperspace (Douwe van der Valk)
Neil Young – Like A Hurricane (Yvonne Rodenberg)
Radiohead – Let Down (David van Moppes)
15:00 – 16:00 uur
Valerie June – You Can’t Be Told (Annelie)
The Wombats – Your Body Is A Weapon (Jan Franse)
Thijs Boontjes Dans -en Showorkest – Alleen Naar De Kermis (Lizette)
Highly Suspect – Lydia (Dennis Zitman)
alt-J – Tessellate (Edward Koopmans)
Family – Observations From a Hill (Ger Sondervan)
Meg Myers – Sorry (Jos Amarag)
John Coffey – Oh, Oh, Calamity (Chelsea Syrett)
The Tallest Man On Earth – Love Is All (Sander Wijgerink)
Skid Row – Slave To The Grind (Harrald Vissers)
The Lumineers – Ophelia (Inge de Groote)
Sinéad O’Connor – Still Listening (Henko Landheer)
The Father and the Sun – Dad (Fabian Gunzel)
The Chills – Pink Frost (Evert van Dijk)
Protomartyr – Dope Cloud (Liana van der Heide)
Anthrax – Breathing Lightning (Robert van der Loop)
16:00 – 17:00 uur
Green Day – Jesus Of Suburbia (Marc Schenk)
An Emotional Fish – Celebrate (Paul Molenaar)
John Frusciante – Unreachable (Pieter van der Kruijf)
Dispatch – Bang Bang (Margriet Palm)
Chum – Stepping On Cracks (Cees van Apeldoorn)
Battles – Atlas (Anja Cohen)
Kasabian – Stevie (Michiel Knol)
Suede – Animal Nitrate (Jochen van Benthem)
of Montreal – Hegira Émigré (Jelle Kaufmann)
Fugazi – KYEO (Gerard Poot)
PJ Harvey – The Whores Hustle and the Hustlers Whore (Susan Laarveld Liesting)
The Cure – Fear of Ghosts (Sjeltur Widsick)
Muse – Madness (Sabine Stiebeling)
17:00 – 18:00 uur
Late of the Pier – Heartbeat (Philip de Liagre Böhl)
John Coffey – Romans (Max Beekman)
John Canoe – Start To Move (Thomas Harteveld)
Tröckener Kecks – De Jacht Is Mooier Dan De Vangst (Raimond Nispeling)
The War on Drugs – Eyes to the Wind (Jan Meulendijks)
VIZA – Trans-Siberian Standoff (Rick Janssen)
Mirwais & Madonna – Paradise (Serge Binnendijk)
M83 – Reunion (Bart Oostdam)
Death – Where Do We Go From Here??? (Barry Brievenbus)
The Blue Nile – Easter Parade (John Overbeek)
Boo-Ya T.R.I.B.E. ft. Faith No More – Another Body Murdered (Kick Smeets)
Lamb – Gabriel (Susan Urbanus)
Fat White Family – Bomb Disneyland (Heleen Hoving)
18:00 – 19:00 uur
Air Traffic – Shooting Star (Luka de Fluiter)
Kate Bush – Suspended in Gaffa (Cor Takken)
The Gun Club – She’s Like Heroin To Me (Kees Legerstee)
tUnE-yArDs – Water Fountain (Tom Veldhuizen)
The Who – Young Man Blues (Derk-Jan Nijboer)
Underworld – King Of Snake (Bert Knopper)
Metallica – Anesthesia Pulling Teeth (Lung Tang)
Obnox – Red I (Erick Kruiver)
Faith No More – Epic (Evert van Dijk)
Ben Folds Five – Song For The Dumped (Denny Maas)
Eels – That Look You Give That Guy (Dick van Duijn)
Wovenhand – The Refractory (Peter Vriezema)
Washed Out – Don’t Give Up (Yvonne Rodenberg)
Gorillaz – On Melancholy Hill (Murielle van Hilten-Majoor)
System of a Down – Dreaming (Erica)
