Afgelopen maand bracht Ben Frost zijn EP Treshold Of Faith uit, maar stilzitten doet hij niet. 29 september komt namelijk zijn vijfde studioalbum The Centre Cannot Hold, dat geproduceerd is door Steve Albini. De eclectische Frost wordt muzikaal geïnspireerd door klassiek minimalisme, metal en punk.
Benieuwd hoe dat klinkt? Check dan nu de videoclip voor de single Treshold Of Faith.
LIVEDATA 18/10 ADE, Amsterdam 11/11 Le Guess Who?, Utrecht
The Ninth Wave brengt 22 september haar debuut-EP Reformation uit via Distiller Records. Reformation werd geproduceerd door Dan Austin (Slotface, Bad Breeding) en gemasterd door Met Colton (Blood Orange, Caribou, Arca).
The Ninth Wave is een viertal afkomstig uit Glasgow en bestaat uit Elina Lin (zang, gitaar), Haydn Park (zang, gitaar), Ronan Park (bass, toetsen) en Lewis Tollan (drums). De band is geïnspireerd door de new wave uit de jaren 80 en het gothic popgeluid en weet daarmee een unieke mix tussen licht en donker neer te zetten. De samenzang tussen Elina Lin en Haydn Park, ondersteund door de herkenbare synths en intense gitaarpartijen leveren een dansbare en catchy EP op met een donkere gloed.
De afgelopen twee jaar heeft The Ninth Wave zich opgewerkt tot een van Glasgows spannendste en meest artistieke bands. De band heeft tijdens het opnameproces met Dan Austin in The Distillery Studio in Bath de echte richting gevonden. “Being able to record the tracks in such an amazing studio, with a producer who totally understood what the tracks were meant to be like, that shaped the band. We’re all so much more confident with our sound now. We know what we want it to be. We know how to carry that forward”, aldus Lin.
De eerste single van de EP is het gelijknamige Reformation.
Er zijn rockopera’s, geweldige soundtracks van musicals én van films, maar er begint langzaam ook een stroming te ontstaan van muziek die in theatervorm wordt gegoten. Verhalende albums waar je echt voor moet gaan zitten. Charlie Fink, ex-frontman van Noah and the Whale levert met zijn solodebuutalbum Cover My Tracks een intrigerend stukje muzikaal theater.
Tekst Martje Schoemaker
“Nee, het is niet voor het theater geschreven. Het is echt muziek, liedjes. Precies zoals ik muziek ervaar en ook echt wil maken. Ik heb de liedjes allemaal rondom dit grotere verhaal geschreven. Liedjes horen verhaaltjes te zijn en nog mooier als het album en de liedjes samen één groot verhaal vormen.” Er zit een verschil tussen muziek voor het theater en popmuziek, theatermuziek vraagt vaak een meer actieve luisterhouding, popmuziek ervaar je meer. Nick Cave, Lou Reed, Tom Waits, allemaal muzikale helden van Charlie gingen hem natuurlijk al voor. Maar vergeet ook niet David Bowie en zijn Lazarus, een muzikaal theaterstuk. “Er is zoveel veranderd in ons luistergedrag de afgelopen tien jaar. Zelf ben ik iemand die heel graag naar albums luistert, en daarom vind ik het triest om te zien dat een album langzaam waarde verliest.”
Er zijn meer artiesten die albums maken die echt als album bedoeld zijn. Waar je voor gaat zitten en echt naar luistert. “Het is niet dat je het album aanzet en van begin tot eind stil moet zitten. De liedjes spreken ook voor zich. Maar! Het is wel heel fijn om het hele album te beluisteren, daar zit de kracht.” Het idee om een album te maken en een theatershow te maken waren er tegelijk. Charlie is daarin op zoek gegaan naar wat voor hem de oorsprong is van liedjes schrijven, de kracht (en macht) van de zanger, troubadour. “De rol van de muzikant, als je terug naar het begin gaat, dan zie je dat de muzikant de rol had van verhalen vertellen. Niet alleen het overbrengen van verhalen, maar daarmee ook het dichterbij brengen van gemeenschappen. En bedenk je dan ook hoe raar het eigenlijk is dat muzikanten in de 21e eeuw opeens idolen zijn, sterren, die juist verder weg van de maatschappij staan.”
Hij gaat toeren met de theatershow, maar zal ook in zijn eentje op het podium staan. Terug naar de basis, met alleen een gitaar. Wat je uit de muziek haalt verschilt dus per uitvoering; vanaf vinyl of digitaal, tot zijn solo optreden of het theaterstuk. “Als theaterproductie wil ik echt de ervaring verbreden, alleen wil ik terug naar de ‘bare necessities’ en als je alleen thuis bent, zet de plaat dan op!” Charlie is een van de vele artiesten die weer een album maakt voor het album. Mede door de terugkeer van vinyl gaan mensen weer naar muziek luisteren als een belevenis. “Het is ook wat mensen willen, ze willen ervaren. Net zo goed als dat livemuziek nooit zal uitsterven, we willen connectie maken. Met de muziek, met de artiest, met elkaar.”
De Cover My Tracks-theatershow gaat in première in London, in The Old Vic theater. “Het theater op zich is al een beleving. Het is dan ook een grote eer daar mijn muziek ten gehore te mogen brengen.”
15 september brengt de Schotse rockband Gun haar zevende album Favourite Pleasures uit. In aanloop daar naartoe is er nu de nieuwe single Silent Lovers. Het is een hommage aan David Bowie en z’n werk, verpakt in een toegankelijk en catchy rockliedje.
Wie bij de naam Gun even niets meer te binnen schiet; herinner je je nog de cover van Cameo’s Word Up!?
Feiertag is sinds 2014 het muzikale alter ego van getalenteerd drummer en producer Joris Feiertag.
Vandaag komt de nieuwe video Bunraku van Feiertag uit. De plaat komt uit op Boogie Angst, een label gelieerd aan V2, maar is in tegenstelling tot veel andere releases aldaar geen dance track. Het is een beetje een dromerige indie song met een lekker groovy bassje erin.
Feiertag is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een graag geziene gast op diverse festivals in binnen en buitenland. Zo stond hij onder meer al op Pitch Festival en ADE, en was hij te zien in diverse clubs. Bunraku (feat. David Harks) is afkomstig van de nieuwe EP Introspective, die op 4 augustus verscheen via Jalapeno Records.
David Rawlings – Poor David’s Almanack (Acony)
Op deze plaat spreken we niet meer van Dave Rawlings Machine, maar gewoon van David Rawlings. En al werd de ‘machine’ voor dit derde album dan min of meer ontmanteld, zijn de spelers eigenlijk nagenoeg dezelfde als voorheen. Vanzelfsprekend ontbreken Gillian Welch evenals de inmiddels vertrouwde Willie Watson en Ketch Secor dan ook niet.
Meest opvallend aan Poor David’s Almanack is dat behalve akoestische er ditmaal ook elektrische liedjes te horen zijn zoals Cumberland Gap, een muzikale knipoog naar Neil Young. Van de romantische inslag van voorganger Nashville Obsolete is weinig terug te horen en de tien liedjes van dit album klinken bondiger en opvallend makkelijk in het gehoor. Deels gesmeed op de tijdloosheid van de traditionele Amerikaanse folk muziek en anderzijds weerklinken flarden uit de meer hedendaagse Woodstockperiode.
De ambacht en tijdloosheid hebben de twee stromingen met elkaar gemeen en wanneer deze kenmerken eenheid vormen strelen ze de ziel. Midnight Train, Come On Over My House en Good God A Woman zijn hiervan slechts een paar voorbeelden. Tekst Mania Corné Ooijman
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de videoclip van Garbage – No Horses.
All of Garbage’s profits from sales and streams of No Horses will be donated to the International Committee of the Red Cross through the end of 2018.
De Schots/Amerikaanse band scoorde midden jaren ’90 wereldhits met Only Happy When It Rains en Stupid Girl en schreef in 1999 de titelsong voor de James Bond film The World Is Not Enough. De band won diverse MTV Awards, kreeg Grammy Award nominaties en heeft wereldwijd meer dan 12 miljoen albums verkocht.
Het Australische trio The Babe Rainbow maakt psychedelische rock met een groovy 60’s-randje. O1 september komt het zelfgetitelde debuutalbum uit via Columbia. Het album is geproduceerd door Eric Moore van King Gizzard and the Lizard Wizard en die invloed is duidelijk terug te horen. Beluister hier de single Johnny Says Stay Cool. Het trio verzorgde eerder al het Amerikaanse voorprogramma van Allah-Las en gaat dit najaar op tournee door Amerika en Europa. 22 september staat de band op Indiestadt in Paradiso.
Het langverwachte debuutalbum Take Me Apart van Kelela verschijnt 6 oktober via Warp Records. Het album, met daarop ook de single LMK, laat zich luisteren als een episch portret die een brug slaat tussen klassieke en hedendaagse r&b. Dit najaar is Kelela te zien in Amsterdam.
Voor het nieuwe album Take Me Apart omarmde Kelela een eclectische benadering waarin r&b, hiphop en pop samenkwamen. Het album laat zich niet alleen horen als een intens persoonlijke kroniek, maar is tevens een statement, aldus de zangeres. “Ik ben een donkere vrouw, tweede generatie Ethiopisch-Amerikaans, die opgroeide in een buitenwijk van Washington en luisterde naar r&b, jazz en Björk. Al die elementen zijn op Take Me Apart duidelijk te horen.”
Kelela’s debuut-EP Hallucinogen uit 2015 was een eerste kennismaking met het grote publiek, waarop Kelela haar luisteraars meetrok in een melancholisch dampspoor van een veelbelovende maar tevens gedoemde liefdesverhouding. De EP werd lovend ontvangen door de internationale pers en The New York Times benoemde de single Rewind zelfs tot een van de 25 Songs That Tell Us Where Music Is Going. Evenwijdig aan dit succes werkte Kelela in 2016 en 2017 mee aan diverse releases van onder meer Solange, Danny Brown en Gorillaz. Ook was ze eerder dit jaar te zien als supportact van The XX tijdens hun Europese tournee.
Het debuutalbum Take Me Apart van Kelela verschijnt 6 oktober.
LIVEDATA 02/12 Trix, Antwerpen 13/12 Paradiso Tolhuistuin, Amsterdam
Het langverwachte debuutalbum Scum van de Engelse producer en songwriter Rat Boy is uit. Voor deze mijlpaal in zijn carrière werd Rat Boy al gesampled op het album van Kendrick Lamar, won hij Best New Artist bij de NME Awards en schreef hij muziek voor Aminés film Becoming Aminé samen met Tyler, The Creator.
Op dit debuutalbum verkent Rat Boy, alias van Jordan Cardy, relateerbare thema’s uit de ervaringen van zijn ontgoochelde jeugd in Essex. Het album is een geheel door deze thema’s, maar op muzikaal gebied springt Rat Boy tussen hiphop, punk, indie, gospel, big beat en bossa nova als de Beastie Boys van deze generatie.
De track I’ll Be Waiting heeft Rat Boy geschreven met zijn liveband en deze is op het laatste moment nog aan het album toegevoegd. De track is geïnspireerd door Blur, dat ook meedoet op het album. Twee leden van de band hebben Rat Boy geholpen met opnames van enkele nummers, nadat ze elkaar hadden ontmoet in Studio13 in Londen.
