Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – editie 1 mei 2017

Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de beste albums van het moment samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant.

De kroniek van de nieuwe muziek

Door Robert van Gijssel

De elektronische (pop)muziek maakte het ons de afgelopen weken zeker niet gemakkelijk. Maar wie er de tijd voor nam en er dus wat moeite voor deed, werd beloond met een paar uitzonderlijk goede platen die makkelijk een jaartje meegaan in de cd- of platenspeler. Jazeker: voor wie het horen wilde was april een uitzonderlijk goede en hoogwaardige elektronische muziekmaand.

Een plaat waar in kringen van de meer avant-gardistische dance naar uit werd gekeken, was de titelloze, derde plaat van Arca. Onder dat pseudoniem gaat de Venezolaanse Brit Alejandro Ghersi schuil, een man die de laatste jaren verbluffende en vernieuwende dance uitbracht en dus een veelgevraagd producer werd voor artiesten van Björk tot Kanye West.

Arca maakt vervreemdende elektronische geluidscollages en op zijn nieuwe plaat voert hij ook zijn eigen stem op, bij opnieuw spookachtige, ondoorgrondelijke en vrijwel ritme-loze tracks. Wie de plaat opzet als achtergrondmuziek voor bij de afwas en er dus niet vol in op wenst te gaan, doet Arca tekort. Arca eist de volle aandacht en geeft de oprecht geïnteresseerde luisteraar een prachtige trip door tijd en ruimte, bij soms ontroerend mooie elektronische muziek en die rare, bedwelmende operastem van Ghersi zelf.

De plaat Narkopop van de Duitse producer Wolfgang Voigt alias GAS maakte de muzikale roesreis compleet. Voigt maakte in de jaren negentig sublieme elektronische ambient – oftewel: rustmuziek – en besloot na 17 jaar nog maar eens een vervolg te maken op zijn mijlpaal Pop uit 2000. Narkopopgaat door waar Pop was gestopt en laat de luisteraar kopje onder gaan in een weldadige en geruststellende geluidswereld, waarin de synthesizers soms aanzwellen als een honderdkoppig elektronisch orkest. Avontuurlijk en harmonieus, voor oren die wijd open staan. Want ook Narkopopvereist dat je er in op gaat.

De platen van Arca en GAS, én het album Death Peak van de Britse producer Clark kleurden zo de muziekmaand april. En gaven aan dat in de elektronische muziek, net als in de laatste twee decennia van de vorige eeuw, nog altijd het grote avontuur en experiment wordt gezocht.

Andere uitschieters: Pure Comedy van Father John Misty en Damn van Kendrick Lamar. En de weemoedige eighties- en postpunknostalgie van Wire op Silver/Lead. Luister zelf, vanavond vanaf 20:00 uur naar de maandelijkse Volkskrant-podcast op Pinguin Radio.

Lees hieronder alle cd-reviews van de albums van het moment volgens de redactie van de Volkskrant.

—

Father John Misty – Pure Comedy (Bella Union/PIAS)
Josh Tillman had al tal van platen uitgebracht toen hij twee jaar geleden als Father John Misty met het even grootse als meeslepende album I Love You, Honeybear imponeerde.

Door: Gijsbert Kamer

Een soms van ideeën uit zijn voegen barstende plaat die muzikaal bol stond van de referenties aan de jaren zeventig. Tekstueel pakte Tillman alles al even groots aan. Soms grotesk, dan weer ironisch, maar altijd spitsvondig en origineel.

Van Father John Misty werd sindsdien veel verwacht, en op Pure Comedy maakt hij dat meer dan waar. Vooral tekstueel heeft hij grote sprongen gemaakt. Je schiet regelmatig in de lach van soms droefgeestige tafereeltjes: ‘Bedding Taylor Swift/ Every night inside the Oculus Rift.’
Raymond Carver is niet ver weg, Bob Dylan evenmin. Het 13 minuten durende, tien coupletten tellende Leaving LA roept Dylans Desolation Row in herinnering. Geen refrein, couplet na couplet blijft Father John Misty dicht bij Josh Tillman, herinneringen ophalend aan zijn jeugd. Vol zelfspot (‘That’s what they all need/ Another white guy in 2017/ who takes himself so goddam seriously’), maar ook aandoenlijk als hij vertelt over de impact van een liedje van Fleetwood Mac op de 7-jarige Tillman.

Er valt genoeg moois te citeren, maar het lijkt alsof de muziek toch een beetje de grandeur van I Love You, Honeybear mist. Zijn stem klinkt nog altijd ergens tussen die van Elton John en Harry Nilsson, en de orkestrale arrangementen zijn mooi verzorgd. Maar melodisch zijn bijvoorbeeld Birdie en A Bigger Paper Bag net wat te vlak.
Daar staan uitzonderlijk goede nummers als Leaving LA en het titelnummer tegenover. Pure Comedy is een buitengewoon goede plaat maar komt muzikaal toch net tekort voor een vijfde ster.

Andrew Combs – Canyons of my Mind (Loose Music/Bertus)
‘Where are all the pretty places? Where did they go?’, vraagt Andrew Combs zich af in Dirty Rain, een droevig prachtliedje over de manier waarop we de planeet om zeep helpen. Het beeld van kinderen die alleen nog in de vieze regen kunnen spelen, laat je niet zomaar los.

Door: Menno Pot

Het is een van de vele momenten van grote schoonheid op Canyons of my Mind, het derde album van de geboren Texaan die vanuit Nashville opereert. Geen plaat om vrolijk van te worden, maar oei, wat een pracht, wat een fijne melancholieke zangstem en wat een smaakvolle strijkarrangementen.

Combs wordt vaak tot de country gerekend. In een liedje als Rose Coloured Blues of Silk Flowers hoor je ook wel dat hij bewonderaar is van Kris Kristofferson, maar eigenlijk maakt hij ambachtelijke, warmbloedige pop, waarin je nu eens een vleugje Conor Oberst hoort (Sleepwalker) en dan weer Harry Nilsson of zelfs Elton John (Lauralee).

Altijd bitterzoet, altijd stemmig, behalve misschien in het coda van Heart of Wonder, waarin pianogehamer en een overstuurde elektrische gitaar in botsing komen met een gillende saxofoon, alsof Combs zeggen wil: country? Mooi niet, ik laat me niet beperken. 18 mei komt Andrew Combs naar Ekko, Utrecht.

Future Islands – The Far Field (4AD/Beggars)
Future Islands is zo’n indieband (van het synthesizertype, in dit geval) die met elk album meer mensen aan zich verplicht: steeds iets beter uitgewerkt, die new wave-achtige sound.

Door: Menno Pot

The Far Field is album nummer vijf van het trio uit Baltimore. Niet eerder bevatte een Future Islands-plaat zo veel gevoelsmatige hits. Een driving album, vinden ze zelf, en daar zit iets in: de liedjes marcheren stevig door, ongemerkt zit je ritmisch mee te knikken op de stuwbassen in Aladdin, Ran of Through The Roses.

Dé Future Islands-troef is opnieuw de intense voordracht van die eigenaardige frontman, Sam Herring, zo’n jongen van wie je vermoedt dat hij op het randje van waanzin balanceert. Miljoenen tv-kijkers wisten in 2014 niet wat ze zagen toen ze hem bij David Letterman zagen zingen, wanhoop in de ogen.
Dat gevoel roept hij op The Far Field ook een paar keer op: ‘The fear that keeps me going is the same fear that brings me to my knees.’ Laten we lief voor hem zijn tijdens Lowlands.

Wire – Silver/Lead (Pink Flag/Konkurrent)
Colin Newman en Graham Lewis vormen met enige tussenpozen al meer dan veertig jaar het hart van Wire, een van de allerbeste Britse postpunkbands. Hun geluid grijpt de laatste jaren steeds meer terug naar dat van hun begintijd op legendarisch geworden albums als Pink Flag (1977) en 154 (1979).

Door: Gijsbert Kamer

Droog klaterende drums, melodisch sobere, vervlochten gitaarpartijen en melancholiek zoemende synths geven ook op het nieuwe album Silver/Lead weer de ideale bedding voor de zang van Newman (licht) en Lewis (donker).

Maar het lijkt wel alsof Wire de laatste tijd meer zin heeft in het maken van melodisch sterke liedjes. Silver/Lead bevat het grootste arsenaal aan compacte popsongs sinds Send (2003). Altijd herkenbaar en vreemd genoeg geen seconde gedateerd klinkend is Silver/Lead een hoogtepunt in hun oeuvre.

Kendrick Lamar – Damn. (Top Dawg/Universal)
Lang aangekondigd, vorige week vrijdag verwacht en uiteindelijk vanochtend om half zeven toch verschenen: DAMN, het nieuwe album van Kendrick Lamar.

Door: Gijsbert Kamer

Als we de plaat met ‘restjes’ Untitled Unmastered niet meerekenen dan is DAMN. (alle titels zijn geschreven in kapitalen en eindigen met een punt) de opvolger van het twee jaar geleden verschenen, alom bejubelde, To Pimp A Butterfly.
Dat was een muzikaal verbluffende plaat waarop de uit Los Angeles afkomstige rapper muzikaal aansluiting zocht en vond bij de hedendaagse jazz.
Die weg heeft hij op DAMN. verlaten, zo blijkt bij een eerste kennismaking met de plaat. Sinds vorige week wisten we dat Rihanna en U2 gastbijdragen leverden aan het album en om met die nummers te beginnen: ze zijn ijzersterk.

LOYALTY. is een pakkend popduet van Lamar en Rihanna, een van de diverse hitgevoelige nummers op het album, dat in zijn geheel veel toegankelijker lijkt dan To Pimp A Butterfly. Tekstueel niet het sterkste nummer: de vraag ‘tell me who you are loyal to?’ is niet zo interessant, Rihanna’s antwoord ‘It’s so hard to be humble’ evenmin.

Maar het is een catchy song, en qua sfeer totaal anders dan XXX, het nummer waaraan U2 hun credits verleenden. Nee, geen rockgitaren van The Edge, we horen alleen Bono even zingen. Een mooi moment, dat wel. Zijn regel: ‘This country is to be a sound of drum and bass, you close your eyes to look around’ krijgt van Lamar de volgende repliek: ‘Hail Mary, Jesus and Joseph/The American flag is wrapped and dragged with explosions.’
Een curieus, zeer intrigerend nummer dat een collage van meerdere liedjes lijkt te zijn. Halverwege wordt een stevige rap van Lamar onderbroken door een stemmige piano, drums en valt Bono in.

DRAKE-ACHTIG
Het nummer volgt op LOVE., waarin Lamar zich samen met rapper/zanger Zacari van zijn meest commerciële kant laat horen. Een Drake-achtig glijnummer dat voortborduurt op de sfeer die in LUST., een van de prijsnummers, is gezet.
Dit nummer, gemaakt met jazzband BadBadNotGood kent vooral dankzij de fraaie falsetzang een Prince-achtige sfeer.

DAMN. doet regelmatig denken aan Prince die een jaar geleden overleed. Net als Prince, die in zijn hoogtijdagen ieder album een andere sfeer gaf, breekt Lamar op zijn nieuwe plaat volledig met de complexe jazz-constructies van To Pimp A Butterfly.
Meteen al in het openingsnummer BLOOD. zet hij de luisteraar op het verkeerde been. Een easty listening-strijkje en Lamar die vertelt over de hulp die hij een blinde vrouw op straat wilde bieden.

Bam, dat loopt slecht af, alsof Lamar ons alvast wil waarschuwen dat niets is wat het lijkt, de komende vijftig minuten. En dat hij niet gaat voldoen aan wat er van hem verwacht wordt.

Natuurlijk, Lamar maakt zich zoals zovelen grote zorgen over de toekomst: ‘We all woke up, tune to the daily news/lookin’ for confirmation, hopin the election wasn’t true.’ Maar DAMN. is veel minder een sociaal/politiek statement dan To Pimp A Butterfly.
De muziek is op het eerste gehoor transparanter. Zo’n heel eenvoudig maar wonderschoon gitaarmotiefje als dat van Steve Lacy in PRIDE. is mooi gevonden. Sterk klinken ook de eenduidige, maar dansbare nummers als DNA. en het vorige week verschenen HUMBLE.

‘It was always me versus the world/ Until I found out it was me versus me’, rapt hij in het slotstuk DUCKWORTH. (zijn volledige naam is Kendrick Lamar Duckworth). Dan drukt hij de ‘fast-rewind’ terugspoelknop in en zijn we weer terug bij het begin.

Of DAMN. net als To Pimp A Butterfly zich bij iedere beluistering meer als een meesterwerk openbaart, valt nog niet vast te stellen. Maar een geweldige plaat is het op z’n minst.

Sam Outlaw – Tenderheart (Six Shooter Records/Bertus)
Sam Outlaw, zanger van zogeheten ‘neo-traditionalistische country’, heeft het countryhart op de goede plaats, en bovendien een formidabele zangstem. Outlaw, afkomstig uit LA, zingt met een serene zuiverheid die soms doet denken aan de vocale pracht van James Taylor.

Door: Robert van Gijssel

Met kleine, tokkelende gevoelsliedjes als Bougainvillea, I Think – dat echt klinkt als een hommage aan Taylor – of de door een mariachi-orkest ingekleurde ballade Everyone’s Looking For Home zingt hij het kippenvel in je nek.

Het album Tenderheart wordt gaandeweg steeds beter. Diamond Ring is een schaamteloos romantische, traag slepende rootsrocker over drank en liefde, die weigert een countrycliché te worden, omdat Outlaw ook hier zo puur en beheerst en dus met precies de goede emotionele lading zingt.

Outlaws eerste plaat, Angeleno, uit 2015, was mooi, opvolger Tenderheart is nog beter. Ook omdat de plaat zo weldadig en warm is geproduceerd. 20 juli staat hij in Paradiso, Amsterdam.

Arca – Arca (XL Recordings/Beggars)
Het is uitgesloten dat de derde, titelloze plaat van Arca je koud laat. Of je vindt het prachtig, of je ergert je kapot.

Door: Robert van Gijssel

De Brits-Venezolaanse geluidskunstenaar Alejandro Ghersi zoekt de grenzen op van het muzikale incasseringsvermogen, en dat is lovenswaardig. Arca is de koploper van de avant-gardistische Britse elektronische muziek, en die status leverde hem al producersklussen op voor Björk en Kanye West.

Op zijn soloplaten gaat geen experiment Arca te ver. Op zijn nieuwe album verrast hij vooral met zijn eigen zangstem, in een angstaanjagend vervormde opera-stand. Hij prevelt onsamenhangende Spaanse teksten bij op het eerste gehoor vrij vormeloos brommende laptopgeluiden en aanzwellende en weer wegstervende synthesizergolven. Iets als een melodie of ritme is ver te zoeken, maar als een muziekstuk ineens toch wat structuur krijgt, zoals de track Desafío, dan ontstijgt Arca ook het aardse bij sacrale elektronische kerkmuziek uit een angstdroom. Had hij de lat lager moeten leggen, zodat we zijn muzikale visie beter hadden kunnen volgen? Nee natuurlijk. Arca maakt autonome muziekkunst, en die dwingt in elk geval tot luisteren.

Clark – Death Peak (Warp/ V2)
Bij Chris Clark is de erfenis van de jarennegentigdance in goede handen. Op de zeer toegankelijke plaat Death Peak horen we de grote inspiratoren van de Brit; van The Black Dog tot Orbital en Ken Ishii.

Door: Robert van Gijssel

Deze grootheden maakten elektronische muziek die niet zozeer was bedoeld om op te dansen, maar vooral om naar te luisteren. En dat genre werd destijds aangeduid met de belediging ‘intelligent dance music’.

Clark kietelt het techno-intellect met waanzinnig mooie collages als Peak Magnetic, waarin de mogelijkheden van een enkele, eenvoudige melodielijn worden verkend en de luisteraar kopjeonder gaat in een bad van verkoelende analoge synths en een in de verte dreunend ritme, als nachtelijk verkeer in Tokio. Clark geeft zijn stijlvolle en doordachte techno een eigentijds haakje in de track Hoova, waarin verknipte en weer samengeplakte engelenstemmen de sfeer bepalen, een beetje zoals in de hippe laptopdance van Holly Herndon.
Slinger deze prachtplaat op de draaitafel als het overwerkte hoofd op vakantie moet. En laat alles los bij de vluchtige kinderkoren in de droomtrack Catastrophe Anthem.

GAS – Narkopop (Kompakt/News)
De Duitser Wolfgang Voigt was een van de spilfiguren van de weldoordachte elektronische muziek van de jaren negentig. In Keulen opende hij begin jaren negentig een platenzaak genaamd Delirium en een paar jaar later begon hij het platenlabel Kompakt. Dat is nog altijd een van de belangrijkste Europese dancelabels en de thuisbasis voor onder anderen de Nederlandse danceband Weval.

Door: Robert van Gijssel

De indrukwekkendste elektronische muziek maakte Voigt onder de naam Gas. De plaat Pop uit 2000 was een mijlpaal van de moderne ambient, en dus een album vol rustig voortkabbelende ruis en synthgeluiden met hier en daar een niet al te interrumperende beat. Voigt bleef trouw aan de ambient, bijvoorbeeld met de meditatieve natuurgeluidenplaat Rückverzauberung 10 uit 2015, die werd onthaald als een verademing in een overspannen dancecultuur.

De ambient, opgekomen in de jaren zeventig, werd de laatste jaren ineens weer groot dankzij monumentale platen van Biosphere, William Basinski en ambient-peetvader Brian Eno. En dus acht Voigt nu de tijd rijp zijn alter ego Gas weer tot leven te wekken met de plaat Narkopop, de opvolger van Pop.

Narkopop gaat ook echt door waar Pop gestopt was. De traag verglijdende muziekstukken, getiteld Narkopop 1 tot en met Narkopop 10, dwingen de luisteraar allereerst tot een pas op de plaats en dus volle luisterovergave. De ambient van Gas is niet minimaal, zoals bijvoorbeeld de feilloos geplaatste maar zeer sporadische noten in Eno’s laatste werk te noemen zijn, maar eerder maximaal. Voigt laat donkere golven organisch synthesizer- en tapegeluid aanzwellen en weer wegsterven, als een soort getijdenmuziek van eb en vloed.

Die golven lijken voortgebracht door een vol orkest, met trillende elektronische strijkers en diepe cellolagen, waarbij het gehoor steeds op zoek gaat naar nog onontdekte melodieën in boven- of ondertonen. Af en toe komt weer die dreunende, trage vierkwartsmaat voorbij: de hartslag onder Voigts muziek. En in het hart van de plaat zelf, bij de stukken Narkopop 5 en Narkopop 6, wordt de beat zelfs de bovenliggende factor en dus een dwingende maatgever.

Daarna wordt Narkopop werkelijk adembenemend. De textuur van Voigts rustmuziek wordt steeds voller en warmer, en tegen het einde van de plaat dreigt de emmer zelfs over te lopen. Maar in het laatste, bijna 20 minuten durende Narkopop 10 herstelt Voigt de orde, bij een ontstellend mooi en monotoon pulserend muziekstuk, waarin de pompende, holle bassdrum en een iets verende baslijn de in narcose verkerende luisteraar langzaam laten overgaan naar een dagdroom van onaards mooie techno. Wat een magistrale geluidstrip en dus wéér een onvergetelijke onthaastingsplaat. De wereld heeft hem hard nodig.

Luister hieronder de vorige editie!
Volkskrant Radio – 6 maart 2017

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

===> Lees hier alle recencies van:

Drake – More Life, Kim Janssen – Cousins, Spoon – Hot Thoughts, The Homesick – Youth Hunt, The Charm The Fury – The Sick, Dumb & Happy, ADULT. – Detroit House Guests, The Shins – Heartworms, Nouveau Vélo – Reflections en Blaudzun – Jupiter Part II.

Interview Mister and Mississippi: “You win some, you lose some”

Na het geslaagde titelloze debuut dat met een Edison werd bekroond, slaagde Mister and Mississippi er moeiteloos in om ook met de opvolger, We Only Part To Meet Again, potten te breken. De ingetogen, breekbare folk had plaats gemaakt voor meer bombast dankzij de toevoeging van zowel blazers als strijkers.
Voor Mirage, album nummer drie, werd gekozen om samen met een producer die al eens bij Bombay achter de knoppen zat en zich indertijd bezighield met C-mon & Kypski, in zee te gaan. Nog meer kabaal dus en daarom een logische keuze zou je denken. Dat dit allesbehalve vanzelfsprekend is blijkt uit het gesprek dat wij onlangs met Danny, Tom en Samgar hadden.

Tekst Jeroen Bakker

“Na die tweede plaat was het echt de vraag wat we nu wilden gaan doen. Je bent vier jaar bij elkaar als band en dan is het goed om te evalueren. Er was eindelijk een moment om even bij te komen van de enorme rollercoaster waarin wij zijn terechtgekomen sinds het uitbrengen van de eerste plaat. We zijn een weekendje naar de Veluwe gegaan en hebben gesproken over het al dan niet gaan werken aan een derde album en hoe dat dan moest klinken. We waren geïnspireerd door Carrie & Lowell, het album van Sufjan Stevens. Een verzameling zeer persoonlijke en intense folkliedjes over de pijnlijke herinneringen aan het leven van zijn moeder en het verdriet van haar dood. We hebben een paar liedjes geschreven maar toen we thuiskomen waren we er niet echt tevreden over. Dit was voor het eerst dat we niet bepaald blij waren met wat we aan het doen waren. Het was te klein”, legt gitarist Danny van Tiggele uit.”Misschien had het te maken met de tijdsgeest van toen. Wij zijn meegegaan in een tijd waarin mooie folkliedjes gewaardeerd en populair werden en nu was het voor onszelf gewoon genoeg geweest. Het bleek tijd te zijn voor iets nieuws”, vult Samgar Jacobs hem aan.

In plaats van het moeten ‘ploegen’ om sfeer te creëren bleek er nu meer behoefte aan een energieke benadering. Het bleek Tom Broshuis te zijn, de andere gitarist, die de oplossing aanreikte. Met de drumcomputer van Jacobs vertrok hij naar Groenlo en kwam terug met enkele demo’s en basisideeën, of kort samengevat: een nieuw geluid waar de andere bandleden unaniem positief op reageerden. In dat geluid zijn invloeden uit de 80’s te herkennen, de tijd van electro-pop en new wave, soundtracks van films als Blade Runner. Daarnaast bleken Disintegration, een album van The Cure en The Queen Is Dead van The Smiths van invloed.

Soundscapes maakten plaats voor grooves, beats, meer gitaren en een rauw randje.

“Wij wisten na het beluisteren van de demo’s dat we nu meer vanuit drums en bas wilden werken. Op basis daarvan ga je kijken wie de meest geschikte producer is voor die klus. Wij zijn uitgekomen bij de producer van C-mon & Kypski.” C-mon is Simon Akkermans, dj en producent, indertijd succesvol met zijn mix van hiphop, elektronica en allerlei grensoverschrijdende muzieksoorten.

Het vuur was weer terug. Een rigoreuze verandering van het geluid bleek noodzakelijk om alle neuzen weer dezelfde kant op te krijgen. Terwijl heel Nederland in augustus en september genoot van de heerlijke zomertemperaturen werd in de EpicRainbowUnicornStudio te Utrecht, gevestigd in Kytopia aan de Oude Gracht, keihard gewerkt aan Mirage. De kunstenaarsvrijplaats, ooit opgericht door Colin Benders, is een grote creatieve broedplaats waar muzikanten met elkaar in contact komen, elkaars spullen bewonderen en gebruiken, tips uitwisselen en elkaar inspireren. “Wij wisten dat we nu meer vanuit bas en drums gingen opnemen. Nog niet eerder was dit zo belangrijk op een plaat. Soundscapes maakten plaats voor grooves, beats, meer gitaren en een rauw randje. Vooral aan het drumgeluid is veel aandacht besteed. Ik drumde voorheen eigenlijk alleen dat wat het liedje nodig had maar deze keer ging het veel meer om beats dus dit was een enorme uitdaging. Ik heb daarover veel overleg gehad met Simon”, aldus Jacobs.

“We hebben al nieuw materiaal live gespeeld tijdens onze twee shows in Duitsland waar we het voorpogramma van Warpaint mochten verzorgen, iets wat op basis van de voorgaande albums nooit mogelijk was geweest. Best gewaagd natuurlijk om meteen maar iets nieuws te laten horen maar we moesten het wel doen. Men reageerde zo enthousiast dat het bijna leek alsof het publiek speciaal voor ons kwam. Het voelde heel natuurlijk met dit nieuwe geluid op het podium. Wij verwachten er veel van en zijn enorm trots. Veel andere bands hebben meer tijd nodig om die switch te kunnen maken.
Het belooft hoedanook een mooi jaar te worden. In mei zullen we veel optredens doen en ook weer terugkeren in Duitsland. Leuk om na al die theatershows nu weer met alle spullen in het busje rond te rijden naar de clubs en festivals. Deze muziek is daar uitermate geschikt voor al zijn we er ons van bewust dat onze fans van het eerste uur toch echt even zullen moeten wennen aan Mirage maar dat is logisch.‘You win some, you lose some’, weet je.”

“Wij zijn allemaal heel blij dat we als band een nieuw vuur hebben gecreëerd en dat we daarmee ook een band kunnen blijven. Dat we weer aan de slag kunnen en hier als het ware, langere tijd op kunnen teren. Het voelt als een opleving, een nieuw begin klinkt wat zwaar misschien. Ik denk dat we hiermee ook een nieuw publiek kunnen bereiken. Ik hoorde iemand zeggen dat onze muziek nu zelfs op een feestje gedraaid kan worden.”

LIVEDATA 05/05 Bevrijdingsfestival, Zutphen 11/05 OT301, Amsterdam 12/05 Vera, Groningen 13/05 Metropool, Hengelo 14/05 Paard, Den Haag

Live Foto Review: Pumarosa @ Paradiso Noord

Live Foto Review: Pumarosa @ Paradiso Noord
28 april 2017
Foto’s Willem Schalekamp

Pumarosa kun je kennen van twee eerdere optredens in Paradiso op het London Calling Festival in 2015 en 2016. Ze groeiden van de kleine naar de grote zaal, stonden op Lowlands en gaan het nu op eigen houtje doen in Paradiso Noord. Hun dansbare muziek bevat elementen als echoënde gitaren en drums en broeierige zang – als: Sugar Cubes meets Primal Scream. Een regenachtige zondagmiddag, maar wel eentje met bescheiden zonnestraaltjes tussen de wolken door. Luister maar eens naar een van de indiehits van 2016 ‘Priestess’.

Pumarosa @ Tolhuistuin

Win debuutalbum Figures van IJslandse band Vök

De muziek van de jonge IJslandse band Vök laat zich het best omschrijven als intense en dromerige elektro-pop. Merkbaar beïnvloed door acts als The Weekend, The XX en The Knife creëert Vök een hypnotiserende mix van fluisterende melodieën.
Als vervolg op de veelgeprezen eerste EP’s is op vrijdag 28 april het debuutalbum Figures verschenen via Nettwerk Records. Luister hieronder naar de singles Show Me of Breaking Bones.

Figures is voor het grootste gedeelte geschreven in de knusse studio van zangeres Margrét Rán in het trendy IJslandse Reykjavik. Het album is door Brett Cox opgenomen en geproduceerd in de thuisstudio van drummer Eina Stef. In deze intieme en persoonlijke setting wist Cox de gedetailleerde klanken moeiteloos te vangen in prachtig opgebouwde popliedjes en weemoedige elektronica. Het album ademt voor de volle honderd procent de authentieke IJslandse sound met melodieuze vocalen en echoënde gitaren.

LP Figures van Vök Winnen

Mail ons de naam van een andere IJslandse groep of solist. Doe dit naar prijsvraag@pinguinradio.com en geniet binnenkort van intense en dromerige elektro-pop van Vök.

Marcus Miller naar Paradiso, Paard en 013

Met twee Grammy’s, negentien soloalbums en een waslijst aan studiosessies met artiesten als Eric Clapton, Grover Washington Jr, Chaka Kan en Snoop Dogg valt Marcus Miller gerust een van de meest prominente bassisten van deze tijd te noemen. Zijn nieuwste album komt pas begin 2018 uit maar vanavond geeft de bassist alvast een exclusief voorproefje van wat je te wachten staat.

Miller behoort al jaren tot de internationale muziektop. Zijn naam wordt meer dan 500 keer genoemd in albumcredits in een wijde selectie van artiesten en genres. Niet alleen de personen hierboven, maar ook op de platen van Donald Fagen, Al Jarreau, Paul Simon, Mariah Carey en Billy Idol prijkt zijn naam. Als basgitarist, wel te verstaan. Daar gelaten dat hij ook keyboard en (bas)klarinet speelt, is hij namelijk ook componist en producer. Hij droeg bij aan werk van jazzlegende Miles Davis, zoals te horen op het album Tutu en ook Frank Sinatra, Elton John en LL Cool J hebben met hem in een studio gezeten. Een flinke rij namen, die aangeven met wat voor muzikant we hier te maken hebben.

Op zijn meest recente soloalbum ‘Afrodeezia’ werkte Miller samen met wederom een enorme variëteit aan artiesten waarvan o.a. Lalah Hathaway, Robert Glasper, Keb’ Mo’ en Chuck D slechts enkele voorbeelden zijn. Geinspireerd door zijn rol als woordvoerder van UNESCO’S ‘Slave Route Project’ reisde hij door West-Afrika, Zuid-Amerika en de Caraïben met als gevolg een plaat waarbij naast de welbekende jazz en fusion invloeden ook overduidelijk niet-Westerse invloeden hoorbaar zijn.

Begin 2018 staat er een nieuw album gepland en speciaal voor dit optreden zal Miller voor de eerste keer live enkele nummers ten gehore brengen.

LIVEDATA 23/10 Paradiso, Amsterdam 24/10 Paard, Den Haag 13/11 TivoliVredenburg, Utrecht 14/11 013, Tilburg 15/11 Doornroosje, Nijmegen

Britse postpunkband LIFE kondigt album aan

In Your Hands is de eerste single en voorloper van het debuutalbum Popular Music, dat op 26 mei verschijnt. De band, bestaande uit vier opgeschoten jongens uit Hull, was eerder dit jaar al te zien op SXSW in Austin, Texas USA, speelt in mei op The Great Escape (UK) en komt op 19 mei naar Nederland voor een optreden tijdens Indiestad in Cinetol, Amsterdam.

Het debuut werd geproduceerd door Ian Downling, in het bezit van een Grammy en bekend van zijn werk met o.a. The Kooks, Bombay Bicycle Club, The Temper Trap, maar ook Adele en Rufus Wainwright. Op het album staat hun woonplaats Hull en de problematiek aldaar centraal en daar wordt in 27 minuten door elf songs heen gescheurd.

Mez (frontman) zegt hier het volgende over: “The whole record sounds like panic and anxiety. It’s the sound of bricking it about what might happen next week, about what you can weigh through on the self checkout to get your beans cheaper. It’s a record made up of the psyche of everyone who knows they’re being fucked but can’t work out what to do about it!”

De eerste single heet In Your Hands en valt op door de venijnige zang van Mez Green, die het geheel een punk-attitude meegeeft.

LIVEDATUM 19/05 Indiestad @ Cinetol, Amsterdam

You Don’t Get It van Harlea op -1 in de Graadmeter!

Na de IJsbreker Miss Me doet Harlea het nu weer waanzinnig in de Graadmeter met You Don’t Get It. Zware gitaren stutten een song waarin de dame duidelijk maakt wat haar verdwenen vriendje allemaal mist. En geloof ons, je wilt haar niet als vijand hebben. Bij de introductie van Miss Me schreven we dat we helaas geen persoonlijk gegevens konden verstrekken, want niet te vinden. Het gordijn van mystiek staat nu op een kier. We weten nog niet of Harlea haar echte naam is of een artiestennaam. Een achternaam weten we ook niet. Wel is nu duidelijk dat ze 24 is en geboren is Birmingham. Op haar 16e verhuisde Harlea naar Londen voor een klus als model. Dat liep zo lekker dat ze haar school nooit heeft afgemaakt. Misschien is dat wel de reden dat ze zo zuinig is met persoonlijke info, ze wil niet op haar uiterlijk worden beoordeeld of dat haar verschijning afleidt van de muziek. Op basis van twee hard rockende singles kunnen we vaststellen dat Harlea wel wat meer is dan just another pretty face.

Pinguin Radio presenteert LiveGuide Radio #4

Pinguin Radio en LiveGuide werken al een tijd samen, maar nu is het tijd voor de volgende stap. Voortaan zal op iedere eerste maandag van de maand – de dag dat nieuwe krant verschijnt (tien keer per jaar) van acht tot negen uur ‘s avonds LiveGuide Radio te horen zijn!

De mei-editie van de gratis concert- en festivalkrant LiveGuide is vanaf deze week overal in het land verkrijgbaar. Luister hier de podcast en hoor alle acts voorbijkomen die in de nieuwste editie van het blad staan, dat zich richt op de tofste acts die de Nederlandse zalen en festivals komen bestormen.

Op de voorkant van LiveGuide #31 zien we Yelli en Yung Mauro. De rappers vormen samen met DJ Hyperlink het Amsterdamse hiphoptrio Yung Internet. Zij blinken uit in het verzinnen van nieuwe woorden, het klappen van jonko’s en het compleet gaande maken van nachtelijke festivalshows, maar blijken stiekem ook zo serieus met hun vak bezig dat ze onlangs de natuur opzochten om daar op schrijverskamp te gaan.

LiveGuide gaat ook in gesprek met Ron Gallo, die door te mediteren eindelijk rust in zijn krullenbol heeft gevonden en na jarenlang ploeteren voor het eerst voet op Europese bodem gaat zetten. “Ik heb het idee dat ik naar een andere wereld ga”, zegt hij daarover. Verder delen de goochems van Lookapony hun rider, schiet Dua Lipa’s grootste groupie na haar show in TivoliVredenburg zwaar in de verdediging en gooit John Dwyer van Thee Oh Sees doodleuk na drie minuten de telefoon in de haak. Tot slot zijn er glansrollen voor Orange Skyline en Jesca Hoop en blijkt Midas niet de grootste John Mayer-fan te zijn.

Het gratis krantje valt af te halen op meer dan 550 punten in heel Nederland. Bijvoorbeeld bij de meeste popzalen, maar ook bij koffiezaakjes, universiteitsbibliotheken en platenzaken. LiveGuide is ook online te lezen via www.liveguide.nl.

Playlist LiveGuide Radio #4

Lookapony – Forty Four
Ron Gallo – Don’t Mind the Lion
Dua Lipa – Thinking ‘Bout You
Freddie Gibbs – Crushed Glass
Jesca Hoop – Pegasi
Kendrick Lamar – FEAR.
Kendrick Lamar – LOVE. (FEAT. ZACARI.)
Midas – TV On Demand
Moon Duo – White Rose
Thee Oh Sees – Fortress
Your Old Droog – Bangladesh (feat. Heems)
Yung Internet – Van M’n Leven Niet
Orange Skyline – Enemy

Stationschef 256: Orange Skyline / Niels van der Wielen

Maandag 1 mei worden de deelnemers bekend gemaakt van de Popronde 2017*, een uiterst spannend moment voor de honderden bands en solisten die zich hebben ingeschreven. Dat was het twee jaar geleden ook voor Orange Skyline. De band hoorde echter tot de gelukkigen en plukt nu de vruchten van een succesvolle Popronde. In het kielzog daarvan stond Orange Skyline op ruim veertig festivals, werden ze geadopteerd door de collega’s van 3FM, maakten ze indruk tijdens Noorderslag en weten ze nu zelfs hoe de hitparade ruikt. Toch maakt Orange Skyline geen hapklare brokpop. Hun sound kent invloeden zo uiteenlopend als obscure Amerikaanse garage rock tot en met stadionvriendelijke Britpop. Wat het Groningse kwartet boven het Nederlandse maaiveld doet uitsteken, behalve een zak vol sterke songs en een ongemeen energieke ritmesectie is de magie tussen Stefan (zang) en Niels van der Wielen (gitaar). Bands met broers, als dat maar goed gaat!

Wie de popgeschiedenis een beetje kent weet dat bands met broers vaak voortijdig breken. Denk aan Oasis met de gebroeders Gallagher, die elkaar alleen nog maar via de pers spreken of aan de broertjes Davies van The Kinks, die elkaar regelmatig naar het leven stonden. Op de bühne. Vooralsnog is het louter broederliefde op het podium bij Orange Skyline, maar dat kan dus zo omslaan. Gelukkig is er geen reden voor een familievete. Het album Things That I Hide loopt lekker en de band heeft zijn handen vol aan optredens.

Onze Bazz sprak met Niels over bands, broers en andere zaken van belang. Je kunt het interview horen op zaterdag (29/4) avond tussen 19.00 en 21.00 uur. Of in de herhaling donderdag 4 mei a.s. vanaf 22.00 uur.

Orange Skyline live: 5 mei Bevrijdingsfestival, Drenthe. 13-14 mei Mama’s Pride, Geleen. 18 mei Vera, Groningen. 19 mei Paradiso, Amsterdam, 20 mei Tivoli, De Helling.

* De bekendmaking van de selectie van Popronde 2017 is maandag 1 mei a.s. tussen 22.00 en 24.00 op wp.pinguinradio.com.

De Top 25 van Orange Skyline

1. Iggy Pop & The Stooges – Search & Destroy
2. Beatles – In My Life
3. Radiohead – Exit Music (For A Film)
4. Frank Ocean – Pink Matter
5. Velvet Underground – Heroin
6. Kanye West – POWER
7. Stone Roses – I Am The Resurrection
8. The Doors – The End
9. Nirvana – Lithium
10. Foxygen – We Are The 21st Ambassadors Of Peace & Magic
11. Oasis – Live Forever
12. Pixies – Gouge Away
13. Arctic Monkeys – Cornerstone
14. Nico – These Days
15. Trentemøller – The Mole (Remix Chimes)
16. Arcade Fire – Deep Blue
17. The National – Pink Rabbits
18. Kendrick Lamar – Alright
19. LCD Soundsystem – All My Friends
20. Pulp – Underwear
21. Frank Zappa – Bobby Brown
22. Patrick Watson – Man Under The Sea
23. Drake – Shot For Me
24. John Lennon Plastic Ono Band – God
25. The Ronettes – Be My Baby

Live Foto Review: Koningsdag @ Haarlem

Live Foto Review: Koningsdag @ Haarlem
28 april 2017
Foto’s: Sharon & Maureen

Patronaat en Røring presenteerden tijdens Koningsdag weer een live podium met een mega line-up op de Nieuwe Groenmarkt. De toegang was gratis!

Op het programma stonden:

The Cool Quest
Na een spetterend optreden in Patronaat afgelopen november is The Cool Quest terug met zijn dansbare funk en pop! De nieuwe EP ‘Pulsar’ klinkt fris en volwassen; de sax is verruild voor een gitaar, maar de jazzy toetsen en goede dosis synths voelen als vertrouwd. De Zwolse band speelde al meer dan 140 shows en dit is pas het begin, als het aan hen ligt!

Nuno Dos Santos & Sjamsoedin
Speciaal voor Koningsdag bundelen Sjamsoedin (eerder bekend van Nobody Beats The Drum en Boemklatsch) en Nuno Dos Santos hun krachten voor een eclectische back 2 back DJ-set. De perfecte afsluiter van een feestelijke dag.

Jo Goes Hunting
Jimmi Jo Hueting is de ster van Jo Goes Hunting. De zingende drummer en alleskunner verweeft samen met zijn band een analoge synth-sound met harmonieuze indiepop. De laatste single ‘Confusion’ haalde 3voor12 en Pinguin Radio riep de hit uit tot ‘IJsbreker’.

OIJ
Al klaar om te dansen? OIJ warmt de avond op met spannende electropop. Met zijn veelbesproken liveshow was OIJ al te zien op alle grote festivals, waaronder Amsterdam Dance Event, om vervolgens lovende recensies te ontvangen.

Palmsy
Palmsy is een van de grote Haarlemse talenten die op punt van doorbreken staat! De dansbare indie rock van het gezelschap viel goed in de smaak tijdens de Popronde, en sindsdien is de band in een stroomversnelling geraakt. Bereid je voor op een mooi feestje!

Fata Boom
FATA BOOM is de ongeboren hiphop liefdesbaby van een Nederlandse indie producer en een jonge zangeres, die elkaar vonden bij de 3FM Awards 2016. FATA BOOM is een grungy hiphop-act beïnvloed door M.I.A., Die Antwoord, Missy Elliot, Grimes. Probeer maar eens stil te staan op deze muziek!

Rody Delorean & Friends
Haarlemmers Rody Delorean, Kaascous en Insayno vertegenwoordigen de lokale hiphop scene en staan samen op de planken.

De dag werd geopend door Rob Acda Award-finalist Pastinaak & de Vergeten Groenten, met hun Nederlandstalige liedjes, over echte mensen, omdat achter ieder ‘gewoon’ mens een bijzonder verhaal schuil gaat!