Interview Life: “Onze muziek is puur escapisme”

LIFEJa, zo gaat dat met jonge bandjes uit Engeland. Die komen weleens te laat op een afspraak. We hebben om 15.30 uur afgesproken in de Cinetol in Amsterdam en drie kwartier later zijn de mannen gearriveerd. Blijven plakken in de coffeeshop? Knetterstoned? Niets van dat. Gewoon, wat vertraging met de ferry. Alle begrip voor natuurlijk.

Tekst Pieter Visscher

 

Bedolven onder verontschuldigingen, lopen we gedwee richting kleedkamer. Er wordt een met pils gevulde koelkast opengerukt en het is direct gezellig. De vier mannen van Life zijn wereldgozers. Letterlijk en figuurlijk. Hun debuut Popular Music is onlangs verschenen en puilt uit van de catchy punkrocksongs, met het titelnummer als een van de beste songs van de laatste jaren. Jawel.

Het album wordt inmiddels goed gedraaid op de Engelse zenders. Met name BBC 6 is onder de indruk en niet voor niets. “Het is wat ongewoon voor een Engelse indieband dat we zo veel airplay krijgen op de Engelse radio”, vertelt zanger en voornaamste woordvoerder van de vier, Mez Green. De band bestaat voorts uit bassist Loz Etheridge,  drummer Stewart Baxter en gitarist Mick Sanders. Laatstgenoemde heeft even geen antwoord op de vraag hoe de muziek van Life het best te omschrijven valt. “Sorry, man. I just woke up”, lacht-ie. Mez Green neemt het maar even over: “Heel energiek. En met veel woede, vanwege de huidige toestand in de wereld. Desondanks maken we zeker geen intimiderende muziek. Het is veelal tongue-in-cheek. Het laatste wat we willen, is preken. Al met al zou je onze muziek puur escapisme kunnen noemen.”

Genadeloos

Het titelnummer van het debuut van Life, Popular Music, is een van de meest opwindende en sterkste songs die de laatste jaren zijn verschenen. Het wijkt muzikaal duidelijk af van de andere nummers op het krachtige album. Volgens Green evenwel is er geen andere werkwijze aan voorafgegaan. “De titelsong is heel natuurlijk ontstaan, net als de rest van de plaat. We maken ongecompliceerde, meedogenloze muziek, waarmee je jezelf kunt bevrijden uit de dagelijkse sleur. De song Popular Music gaat over uitgaan; jezelf verliezen in de muziek die je hoort. Net als de rest van de nummers is Popular Music opgehangen aan één woord, één thema. We schrijven eerst teksten en bouwen als band gezamenlijk de muziek eromheen. Soms ontstaat een song door simpelweg een opmerking in de pub.”

De mannen van Life vinden zichzelf vrij genadeloos tijdens het schrijfproces. “Veel ideeën belanden vaak acuut in de vuilnisbak. We voelen ontzettend snel aan wanneer een song goed is en van de rest nemen we acuut afscheid.”

De band liet zich voor debuut Popular Music inspireren door gevestigde namen als The Clash, Dead Kennedys en The Fall, maar ook door de nog wat minderbekende Amerikaanse postpunkformatie Protomartyr. “Van hun laatste plaat skip je geen enkele song”, verzekert Green. Zonder te willen pochen: “Dat album (The Agent Intellect – PV) inspireerde ons om een plaat af te leveren met ook alleen maar unskippable tracks. Onze grootste uitdaging is om punk weer actueel te maken.”

Hull

Gitarist Mick, die even daarvoor de slaap nog uit zijn ogen wreef, huppelt inmiddels richting koelkast om wat verse pils op tafel te zetten. De mannen van Life genieten van het vele toeren en proberen bovendien interviewsessies zo aangenaam mogelijk aan te kleden. Gelijk hebben ze, hoewel het kwartet geen seconde de indruk wekt een broertje dood te hebben aan vraaggesprekken. Integendeel. Nou oké, één dissonant.

Ze zijn to the point, jong, stoer en trots. Ook op hun stad Hull, een havenstad met zo’n 250.000 inwoners, die voornamelijk leeft van de industrie. “Niet mooi genoeg om er een rek ansichtkaarten mee vol te krijgen, maar dit jaar wel winnaar van de prestigieuze prijs UK City Of Culture”, lacht Mez Green – hieronder crowdsurfend over zijn publiek.

LIFE_Mez_Fruit_0316 “Er is ontzettend veel creativiteit in de stad. We zijn een hidden secret wat dat betreft. Denk niet alleen aan muziek en poëzie, maar ook aan hoogstaande graffiti. We zijn trots op elkaar. Er is geen haat in Hull. We hebben ook een geweldige popzaal in de stad, The New Adelphi Club. Bands gunnen elkaar dat ze daar mogen spelen. Hull is een charmante stad, met een bescheiden bevolking. Niemand die indruk probeert te maken op een ander. Wat je wel ziet in bijvoorbeeld Londen”, geeft Green de Engelse hoofdstad even een veeg uit de pan.

 

Identiteit

“De muziekscene in Hull is enorm groeiend. Ook de urbankant. Een artiest uit Hull om in de gaten te houden is Serial Chiller”, vervolgt Green, die duidelijk op zijn praatstoel zit. “Vroeger had je in Hull louter bandjes die Oasis en andere 90’s-bands coverden, nu zie je eigenlijk alleen maar bands met een eigen identiteit. Er zijn in de zomer veel festivals in de stad; er is in korte tijd een enorme scene ontstaan in Hull. Daar zijn we hartstikke trots op. We schieten elkaar geheel belangeloos te hulp. Bandjes die elkaar op weg helpen in Hull, zie je sowieso heel veel.” Dat terwijl het knallende debuut Popular Music van Life toch voornamelijk op eigen benen tot stand is gekomen.

“Het is een plaat met teksten die handelen over het alledaagse leven. Politieke onderwerpen gaan we bijvoorbeeld zeker niet uit de weg. Sommige teksten zijn abstract, andere zijn beatnik of gonzo. Geregeld vol met woede. Soms zijn ze observerend en soms hoopgevend. Het is zaak de teksten vooral niet te letterlijk te nemen. Veel is dus tongue-in-cheek.”

Stemmen

Zeker, de huidige situatie op onze verdwaasde planeet, komt aan de orde op Popular Music. Loz Etheridge: “Daar kun je domweg niet aan voorbijgaan. Neem een Brexit. Maar je zult ons nooit depressief horen hoor. Maar we moedigen de jeugd aan om te stemmen bijvoorbeeld. Have a voice! Ons album is zonder meer inspirerend voor de jeugd.”

Die youngsters weten de weg naar de concertzalen waar Life staat geprogrammeerd net zo makkelijk te vinden als oudere fans. Etheridge: “Dat zien we graag. Spelen vinden we namelijk heerlijk. Daar worden we echt heel gelukkig van. Je kunt ook niet in een band zitten zonder plezier te hebben in liveoptredens. We rijden zonder problemen door drie of vier landen heen om een opreden af te werken van een halfuur. Oké, wanneer je dat analyseert, is het ronduit gestoord. Maar toch, we genieten er écht van.”

 

 

 

 

Win Tickets voor VODUN op 25 juni in Rotown te Rotterdam

VodunDe Britse rockformatie VODUN herbergt een heerlijke mengelmoes van invloeden, wat garant staat voor een herkenbare doch bevreemdende luisterervaring. De band rondom zangeres Oya (Chantal Brown) beheerst zowel de verslavende groove van funk als de slagkracht van hardrock en metal, op dezelfde onbevangen manier als bijvoorbeeld Faith No More, Fishbone en Living Colour.

Door dat beukende tumult van VODUN sijpelt een unieke smoel. Ten eerste die briljante zangeres, die naast een dijk van een stem beschikt over een bijzondere uitstraling. Brown zong eerder bij cultband Chrome Hoof (ken je ze nog?), dus een groentje kun je haar niet noemen.

VODUN is niet alleen behoorlijk entertainend, ze communiceren iets diepers met het publiek in hun muziek: hypnotiserende tribale drums, psychedelica, plus symboliek van occulte en Afrofuturisme. Kortom, een band als dit wil je ten lijve ondergaan.

LIVEDATUM 25/06 Rotown, Rotterdam

Tickets Winnen?

Wat is de naam (band+titel) van onze IJsbreker? Mail je antwoord naar prijsvraag@pinguinradio.com en dan heb jij straks 2 hypnotiserende, psychedelica tickets! Groovy!!!

Timber Timbre op 14 juli naar de Muziekgieterij te Maastricht

Timber TimbreTimber Timbre is het pseudoniem van Taylor Kirk, songwriter uit Toronto. Kirk maakt bluesy folk, ingetogen, timide en zonder al te veel franje. De schoonheid van zijn muziek zit voornamelijk in de dreigende sfeer die er constant hangt, een soort vervreemde spanning.

Kippenvelmuziek, mysterieus, bloedmooi. Live wordt er zo nu en dan een schepje bovenop gedaan, ook dankzij de toevoeging van extra muzikanten en wat bombastische effecten. Laat je opjagen door de spooky muziek van Timber Timbre en duik daarna nog even het donkere bos in om de rillingen nog eens goed op je te laten inwerken.

LIVEDATUM 10/07 Openluchttheater Rivierenhof, Antwerpen (B) 14/07 Muziekgieterij, Maastricht

Moby levert pittig statement af

Moby & The Void Pacific ChoirMoby heeft zijn nieuwe album More Fast Songs About The Apocalypse afgeleverd. Het album werd aangekondigd middels een mysterieus persbericht van John Miller, de naam die Donald Trump in de 80’s gebruikte om de media te woord te staan.

 

In plaats van te betalen voor het album, wil Moby liever dat mensen geld doneren aan een aantal liefdadigheidsorganisaties.

Met enkele snelle nummers over de apocalyps doet More Fast Songs About The Apocalypse precies wat de titel impliceert. Gebruik de songs om wereldleiders virtueel door elkaar te schudden en om te schreeuwen. Moby heeft met  More Fast Songs About The Apocalypse een pittig statement afgeleverd, hoewel hij dat in het verleden wel vaker flikte.

 

Nieuw album Foo Fighters verschijnt op 15 september

Foo Fighters“Het moest de grootst klinkende Foo Fighters plaat ooit worden. Een reusachtige rockplaat maar dan wel met Greg Kurstin’s gevoel voor melodie en arrangement… Alsof Motörhead een interpretatie geeft van Sgt. Pepper… of zoiets.” Aldus Dave Grohl over zijn doelstelling die werkelijkheid werd op Foo Fighters’ negende epos, het toepasselijk getitelde Concrete and Gold, dat op 15 september wereldwijd zal worden uitgebracht op Roswell Records/RCA Records.

Zoals nieuwe single Run dromerig en broeierig begint, om vervolgens los te barsten in een zwaar dreunend, triomfantelijk refrein, zo staan op Concrete and Gold een paar van de meest heavy Foo Fighters riffs ooit naast weelderige harmonieën die het resultaat zijn van de eerste samenwerking tussen de band en producer Greg Kurtin (Adele, Sia, P!nk). Een onwaarschijnlijke combi, inderdaad, die voortkwam uit een aantal gedeelde muzikale obsessies en toevallige ontmoetingen.

Een jaar of vier terug hoorde Grohl Again and Again van Kurstin’s band The Bird & The Bee op de radio tijdens een autorit. “Ik vond het waanzinnig… Zoveel verfijnder dan alles wat ik had gehoord! Ik was er meteen door gefascineerd.”

Een maand of wat later was het contact gelegd dankzij Grohl’s onophoudelijke referenties aan “die gast van The Bird & The Bee”, alias Greg Kurstin. De twee raakten bevriend, niet in de laatste plaats omdat ze van veel dezelfde muziek hielden, en Grohl kwam erachter dat zijn nieuwe favoriete band eigenlijk stilstond omdat Kurstin zoveel werk had als producer.

Terwijl Foo Fighters Sonic Highways opnam en uitbracht, wat botten brak en stadions en arena’s uitverkocht met een van de bestverkochte tours van 2015, en vervolgens nog met extraatje de St. Cecilia EP op de proppen kwam, werd Kurstin een van de populairste producers ter wereld. Altijd klaar voor een uitdaging, besloot Grohl Kurstin te vragen voor het volgende Foo Fighters-album. “Ik dacht: laten we Greg vragen om de plaat te produceren. Omdat hij nog nooit een rockplaat heeft gedaan en wij nog nooit met een popproducer hebben gewerkt.”

Darrel Thorp (Beck, Radiohead) werd ingelijfd als engineer en als mixer. Dit gezelschap maakte een blauwdruk van het nieuwe album: “Alsof Motörhead een interpretatie geeft van Sgt. Pepper… of zoiets.” Zonder er ruchtbaarheid aan te geven werden de gerenommeerde EastWest Studios in Hollywood betrokken om dit gemengde huwelijk te consumeren. Of zoals Grohl het omschrijft: “Onze herrie samen met Greg’s slimme hoofd en alles wat hij maar kon bedenken aan prachtarrangementen en composities.”

Vele maanden, sounds en verhalen (daarvan later zeker meer) en heel veel gitaren later, rondde Amerika’s laatste grote stadionrockband zijn meest ambitieuze album ooit af. De releasedatum van Concrete and Gold is gepland op 15 september. Op 1 juni is single Run verschenen, begeleid door een als vanouds ijzersterke videoclip.

Releasedatum gepland, single gekozen, dus: tijd voor de volgende uitdaging! Op 7 oktober zal Foo Fighters de hoofdact zijn op de CAL JAM 17 in Glen Helen Regional Park in San Bernardino, Californië. Het ultieme tuinfeest voor meer dan 50.000 man, zo omschrijft Grohl dit festival, dat wordt georganiseerd in de stijl van het legendarische California Jam festival uit 1974. Naast headliner Foo Fighters treden op: Queens of the Stone Age, Cage The Elephant, Liam Gallagher, The Kills, Royal Blood, Japandroids, Wolf Alice, Bob Mould, The Struts, Bully, Circa Waves, Babes in Toyland, Adia Victoria, Fireball Ministry, The Obsessed, Pinky Pinky, Starcrawler, White Reaper… Naast 12 uur rock and roll good times, biedt Cal Jam 17 een camping, kermisattracties, een waterpark, een mobiele opnamestudio & heel veel meer.

Tijdens Cal Jam 17 speelt Foo Fighters voor het eerst het materiaal van “Concrete and Gold” in al zijn glorie. Voor het zover is doet de band de grootste zomerfestivals in Europa aan (juni en juli).

LIVEDATA 30/06 Roskilde, Denemarken (DK) 02/07 Rock Werchter, Werchter (BE) (Sold Out) 03/07 AccorHotels Arena, Parijs(FR) (Sold Out)  06/07 España Mad Cool Festival, Madrid (ES) (Sold Out) 07/07 Nos Alive Festival, Lissabon (PT) (S0ld Out) 10/09 Lollapalooza, Berlijn (DE)

Nieuw album Nick Mulvey verschijnt 8 september

Nick Mulvey is pleased to announce details of his second album, Wake Up Now. It is released on the 8th September 2017 through Fiction Records/Caroline International. In conjunction with its announcement, a second track from the record, Myela, is streaming now.

Nick MulveyAt a time of great uncertainty, it helps to surround yourself with those things you trust, and so marks the timely return of the reliably brilliant Nick Mulvey. His standout debut album, First Mind, in 2015 was the introduction of an artist who shirked the conventional and side-stepped the expected. It was a record of opposing shades, all leftfield rhythms, and harnessing an exquisitely natural guitarist doing extraordinary things, painting unique colours across a very moreish collection of songs. It was quite peerless, and translated to the stage alongside a fine collection of talented players that formed his band.

Nick’s return with the first fruits of his new album sessions has brought with it his own outlook on a world that can’t decide which direction it’s going, or quite what to do with itself. We’re all hastily trying to find our spot within these times, and Nick is no exception, but if clarity is part-resolved by a call to arms, perhaps it’s time to make that call. Unconditional, the first new music from Mulvey in over two years, is a multi-layered, groove-based tune that doesn’t stray too far from First Mind, but far enough to sound fresh, unique and exciting.

Unconditional is one of a number of standout songs from the sprawling Wake Up Now, an album rooted in the conscience and all that it stands for. It’s also a record that harbours great community, welcoming a host of new and multi-talented musicians with a flourishing skillset. That sense of community was drilled home by Brian Eno in a few pre-recording meet-ups between the two, who implored Nick to open himself up more and consider sharing the weight-load. The idea of opening himself up more has filtered into Nick’s lyrics too, once swathed in metaphor upon metaphor, they’re now at the heart of this record’s identity. Clarity. Humanity.

Production duties here are handed to Ethan Johns at Real World Studios who recorded Nick and his band live and at their most raw to reinforce that key community spirit, and whose eventual finished tapes Nick then took up to London and presented to First Mind producer Dan Carey who meticulously sewed in the electronic elements. Standout tracks are almost as crucial as the sum of Wake Up Now’s parts, and the seismic Mountain To Move (with the album title at the heart of the song’s refrain) and We Are Never Apart implore repeat plays.

it’s a much more relaxed Nick Mulvey that delivers Wake Up Now. Comfortable within his own skin, for want of a less travelled term. The community he’s built around himself all sit on the same page together, letting the music and conversation at the heart of this record flow naturally and at ease with the world around them.

It’s the work of a special British talent ready for the next phase, whatever that phase will be. Join him.

Tracklisting Wake Up Now

  1. Unconditional
  2. Transform Your Game
  3. It Ain’t Over
  4. Myela
  5. We Are Never Apart
  6. Remembering
  7. Mountains To Move
  8. When The Body Is Gone
  9. Lullaby
  10. In Your Hands
  11. Infinite Trees.

LIVEDATA 23/06 Down The Rabbit Hole Festival, Beuningen 31/08 Paradiso Noord, Amsterdam (sold out) 01/09 Hedon, Zwolle 02/09 Into The Great Wide Open

 

Derde uitzending Club Caroline vanavond om 20:00 uur

Pinguin Radio en indielabel Caroline Benelux slaan de handen in elkaar en lanceren gezamenlijk Club Caroline! Elke dinsdag van 20.00 – 21.00 uur hoor je de nieuwste indie tracks en de grootste alternatieve hits van muzieklabel Caroline Benelux.

We nemen je een uur lang mee langs onze nieuwste releases, onze artiesten vertellen zelf over hun muziek en je hoort onze eigen favoriete tracks. Van Tame Impala tot Childish Gambino en van Bear’s Den tot Glass Animals. Je hoort het op Club Caroline.

Club Caroline

Major Music, Indiependent Spirit!

Caroline Benelux is een muzieklabel dat zich grotendeels richt op indie en alternatieve muziek. Het jonge enthousiaste Benelux team is onderdeel van Caroline International dat kantoren heeft over de hele wereld. Caroline is een revival van het in 1973 opgerichte Caroline Label, dat oorspronkelijk door Richard Branson werd opgericht om platen uit te brengen binnen zijn eigen muzikale passie: alternatieve prog-rock. Het huidige label richt zich op alles wat goed en credible is in de wereld van de indie muziek: St. Vincent, Bear’s Den, Tame Impala, Childish Gambino, Nick Mulvey, Thurston Moore, The Amazons en Nederlandse bands als Orange Skyline, PAUW, De Staat, Chef’Special & many more.

Elke dinsdagavond tussen 20:00 en 21:00 uur presenteert het team van Caroline een uur van de beste nieuwe muziek uit haar roster op Pinguin Radio. De presentatie van de uitzending is in bekwame handen van de meesterlijke DJ Philo Boss.

Playlist 20 juni:

  1. Childish Gambino – Rebone
  2. The Amazons – In  My  Mind
  3. Dan Croll – One Of Us
  4. Flo Morrisey – Look At What The Light Did Now
  5. Nathaniel Rateliff – S.O.B.
  6. Equal Idiots – Put My Head In The Ground
  7. Oh Wonder – Ultralife
  8. Valerie June – Got Soul
  9. Chef’Special – Amigo
  10. Orange Skyline – Sound & Fury
  11. Sylan Esso – Die Young
  12. Nick Mulvey – Unconditional
  13. Marika Hackman – My Lover Cindy

Een uitgebreidere versie van Club Caroline kun je ook terugvinden op Spotify

Indringende muziekdocu The Naked Sweat Drips

The Naked Sweat DripsDe documentaire Kristians Prelude gaat 27 juni in première in EYE Amsterdam. Deze muziekdocumentaire
over gitarist Kristian Strik van The Naked Sweat Drips werd gemaakt door de andere gitarist
van dezelfde formatie, Winand Derks van de Ven. “Vorig jaar werd bij Kristian voor de tweede keer een hersentumor
geconstateerd”, vertelt Stefan Kollee van The Naked Sweat Drips. “Over het gevecht en de rol van muziek en vriendschap daarin, maakte Winand Kristians Prelude.”

De film is een coproductie van de Nederlandse Filmacademie en AVRO/TROS.

The Naked Sweat Drips combineert sinds 2010 intense psychedelische klanken met psychopathische teksten, gebracht met een dubbele gitaarattack, schreeuwend Hammondorgel en aangrijpende zang. De oorspronkelijk Boxmeerse band bestaat uit Winand Derks van de Ven (gitaar), Luc Jeuken (toetsen), Stefan Kollee (zang), Kristian Strik (gitaar), Rick Veldkamp (bas) en Jimmi Vos (drums).

Dit zestal maakt psychogrunge die doet denken aan het maniakale van Nick Cave, de groove van Queens of the Stone Age en het schizofrene van Pink Floyd, gespeeld met branie en tomeloze energie.

In januari bracht The Naked Sweat Drips debuutalbum Psycho Sister uit via Butler Records

 

Pinguin Radio presenteert Muzine.nl Radio #20

MuzineMuzine.nl is verplichte kost voor music minded mensen zoals wij. De site volgt de nationale en internationale indie-scene op de voet, toont respect voor de oudjes, maar verslaat vooral het hier en nu. Muzine.nl biedt een constante stroom kwaliteitsposts; album en concertrecensies, interviews, overzichtsartikelen, columns, you name it they’ve got it.

Daarom hebben Pinguin Radio en Muzine.nl de handen ineen geslagen. Elke dinsdagavond van 19:00 tot 20:00 uur hoor je een uur lang pop, rock, indie & aanverwanten samengesteld door de redactie van Muzine.nl, de site voor mensen die van muziek houden.

Playlist Muzine.nl Radio #20 – 20 juni 2017

  1. WHITE – Fight The Feeling
  2. Soulwax – Any Minute Now
  3. Royal Blood – I Only Lie When I Love You
  4. Ride – Lannoy Point
  5. Warpaint – New Song
  6. The Cure – Love Song
  7. Muse – Dig Down
  8. Raglans – Who Knows
  9. Morrissey & Marshall – Cold November Sunrise
  10. Queens of the Stone Age – The Way You Used to Do
  11. Oscar and the Wolf – Breathing
  12. Lorde – Green Light
  13. Manchester Orchestra – The Gold
  14. Arcade Fire – Everything Now
  15. Foo Fighters – Run
  16. Hey Violet – Brand New Moves

Album van de Dag: Jason Isbell and the 400 Unit – The Nashville Sound

jason isbellJason Isbell and the 400 Unit – The Nashville Sound (Southeastern)

Na de twee bijzonder succesvolle soloalbums Southeastern (2013) en Something More Than Free (2015) krijgt zijn begeleidingsband The 400 Unit nu weer de volle credits: The Nashville Sound is een product van Jason Isbell and the 400 Unit. En dat hoor je, Isbells zesde album nadat hij tien jaar geleden Drive-By Truckers verliet, is gevarieerder en steviger dan de voorganger. Wederom opgenomen in Nashville, Tennessee, is The Nashville Sound het zoveelste geslaagde hoofdstuk in de carrière van de zanger en gitarist uit Greenhill, Alabama, dicht bij Muscle Shoals. Want Jason Isbell weet momenteel als geen ander de meer introspectieve sound van Ryan Adams te combineren met die van de grote singer-songwriters uit de seventies. Opener Last Of My Kind – inderdaad – is direct al zo’n weemoedig toplied dat is opgetrokken uit akoestische gitaar en fraaie accenten op elektrische piano en pedalsteel. De variatie zit hem erin dat Isbell getuige Cumberland Gap en Anxiety ook weer stevig kan rootsrocken. De warme sound van vaste producer Dave Cobb maakt echter vooral van de royaal aanwezige ballads en countrysoulnummers ware juweeltjes, zodat Jason Isbell met The Nashville Sound een volgende parel aan zijn snoer rijgt. Isbell heeft zich zolangzamerhand ontegenzeggelijk ontwikkeld tot de singer-songwriter van het huidige tijdsgewricht; nobody tops Jason Isbell. Tekst Mania | Wiebren Rijkeboer