Albums Archieven - Page 36 of 84

Lenny Kravitz – Raise Vibration (BMG)

De titel van het nieuwe album van Lenny Kravitz spreekt voor zich: Raise Vibration. De Amerikaanse muzikant pleit voor meer verbinding tussen mensen, om zo gezamenlijk op een hoger niveau te komen. “We moeten bedachtzamer, spiritueler en meer liefdevol en open zijn”, legt hij uit. “Niet langer denken in grenzen, in kaders en in denkbeeldige vormen van scheiding.”

Deze boodschap van eenheid komt op het nieuwe album duidelijk terug in nummers als We Can Get It All Together, Here To Love en de titeltrack Raise Vibration. Het laatstgenoemde nummer, waarin Kravitz zijn inspirerende oproep krachtig laat horen, doet sterk denken aan Let Love Rule, de single waarmee hij in 1989 zijn carrière begon.

In Johnny Cash, een van de meest persoonlijke nummers die Kravitz ooit gemaakt heeft, beschrijft hij het overlijden van zijn moeder aan kanker. Toen hij dit tragische nieuws hoorde bevond hij zich in het huis van producer Rick Rubin en werd hij getroost door Johnny Cash en June Carter, die daar toen ook aanwezig waren. “In het liedje vraag ik iemand om me vast te houden zoals Johnny Cash en in mijn oor te fluisteren zoals June Carter deed.”

Een ander hoogtepunt van Raise Vibration is Low, een funky albumtrack met (in 2001 opgenomen) backing vocals van Michael Jackson. Zoals we van Kravitz gewend zijn heeft de veelzijdige muzikant ook op Raise Vibration vrijwel alle instrumenten zelf ingespeeld. Het is bijzonder om te zien dat Kravitz, bijna dertig jaar na Let Love Rule, zijn persoonlijke boodschap om mensen dichter bij elkaar te brengen nog even bevlogen brengt als in het begin van zijn carrière. Tekst Mania | Godfried Nevels

Nieuwe muziek van Lenny Kravitz hoor je natuurlijk op Pinguin Pop.

Interpol – Marauder (Matador / Beggars)

Nieuwe producer en dan is het altijd maar weer afwachten wat dat doet met het geluid van een band. Interpol trok voor Marauder landgenoot Dave Fridmann aan, die een enkeling mogelijk kent van zijn werk voor onder meer Mogwai, The Flaming Lips en MGMT. Wie een wat avontuurlijker geluid verwacht met die wetenschap komt evenwel bedrogen uit.

Gelukkig doet de New Yorkse band nog gewoon waar ze goed in is, op het zesde album sinds 2002, toen de muziekwereld verblijd werd met het onverslijtbare Turn On The Bright Lights. Ook op de tussenliggende vier albums hebben de Amerikanen geen steken laten vallen. Je kunt blindvaren op een bepaalde klasse wanneer Interpol een langspeler uitbrengt.

Marauder is niet het beste wat de band heeft gecomponeerd. Het is geen meesterwerk, een kwalificatie waar de heren een paar keer aanspraak op mochten maken. De grootste kracht van Interpol is misschien wel dat er nooit sprake is van een bepaalde degelijkheid. Die bovendien ook nooit op de loer ligt. Verzekerde kwaliteit derhalve.

Voor een bepaald gedeelte is die toe te schrijven aan het charismatische stemgeluid van Paul Banks, terwijl Marauder geen zwakke composities kent. Tekstueel is Banks geregeld op z’n persoonlijkst. Kapotte relaties komen voorbij. De schatplichtigheid aan Joy Division is in de loop der jaren wat minder prominent aanwezig, hoewel Curtis cum suis nog altijd na-echoën. The Rover, met dat verslavende bas- en drumritme en het meeslepende NYSMAW (now you see me at work) zijn klassiekers in wording. Pieter Visscher

LIVEDATA 27/11 TivoliVredenburg, Utrecht 28/11 Vorst National, Brussel (BE)

Tash Sultana – Flow State (Lonely Lands / Sony)

De Australische muzikante Tash Sultana bouwde de afgelopen jaren aan een imposante live-reputatie, door in haar eentje, met hulp van flink wat techniek, een vol geluid met vooral betoverend mooi gitaarwerk neer te zetten. Niemand twijfelt inmiddels meer aan de kwaliteiten van Tash Sultana op het podium, maar lukt het haar ook op de plaat?

Flow State is het volwaardige debuut van de muzikante uit Melbourne en bevat meer songs met een kop en een staart dan we van haar gewend zijn. Tash Sultana kon in de studio wat langer sleutelen aan haar geluid en heeft het flink volgestopt met door haar bespeelde instrumenten. Ook op Flow State horen we bijzonder fraaie gitaarlijnen met hier en daar een exotisch ritme, maar Tash Sultana klinkt dit keer ook verrassend soulvol en sluit met haar debuut net zo makkelijk aan bij de hedendaagse pop en R&B.

De magie van haar unieke optredens ontbreekt hier en daar wat door de keuze voor wat lichtvoetigere en hitgevoeligere songs, maar ook op Flow State hoor je het talent van Tash Sultana. Zeker in de wat langere tracks schiet het uiteindelijk toch weer alle kanten op en is met name het gitaarwerk van de Australische van hoog niveau. Al met al een geslaagd debuut van deze eigenzinnige muzikante. Tekst Mania | Erwin Zijleman

LIVEDATUM 06/07 Ziggo Dome, Amsterdam

The Kooks – Let’s Go Sunshine (Lonely Cat / V2)

Met hun vijfde album keren The Kooks terug naar waar ze mee begonnen; onvervalste Britse gitaarpop. Het doet meteen denken aan Inside In/Inside Out (hun debuutalbum), wat te danken is aan het herkenbare stemgeluid van Luke, maar ook dankzij het vele gebruik van de akoestische gitaar én catchy refreintjes.

Dat The Kooks inmiddels wat volwassener zijn is op hun vijfde ook zeker te horen, wat niet wegneemt dat invloeden van Blur en Oasis erg goed te horen zijn. De vijfde van The Kooks is dan ook verre van origineel, maar dat mag de pret niet drukken.

Deze plaat kan moeiteloos een gezellig avondje voorzien van de perfecte soundtrack met als hoogtepunt Four Leaf Clover, wat zorgt voor een instant blij gevoel. Bijzonder op dit album is vooral het nummer Honey Bee wat door de vader van zanger Luke geschreven is, ondanks dat hij overleed toen Luke nog een kind was, is hij toch te horen in deze opname. Tekst Mania | Remco Moonen

LIVEDATUM 29/03/2019 AFAS Live, Amsterdam

IDLES – Joy as an Act of Resistance (Partisan / PIAS)

Punkband IDLES vormde zich in 2012 in Bristol. Hun debuutalbum liet 5 jaar op zich wachten en zag vorig jaar het daglicht in de vorm van Brutalism. IDLES brengt vooral recht in je gezicht punkrock met teksten die vooral vanuit zanger Joe Talbot’s ervaringen putten en waarschijnlijk even sarcastisch als humoristisch opgevat kunnen worden.

Na twee keer luisteren betrapte ik me erop al mee te gaan zingen. Toonvast hoef je daarvoor niet te zijn, dat is Joe ook zelden, maar dat is nou net wat de sound van IDLES, een moderne Sex Pistols wellicht, zo tekent. Afkomstig van deze plaat is ook de hit Danny Nedelko, wat een onmisbare track is op ieder alternatief feestje.

Liefhebbers van Iceage, Shame, Preoccupations en Ought moeten deze plaat op zijn minst een kans geven! IDLES is één van de spannendste gitaarbandjes die Engeland de voorbije jaren heeft voortgebracht. Deze status mogen ze met deze plaat nog wel een tijdje vasthouden. Tekst Mania | Remco Moonen

LIVEDATA 01/11 Botanique, Brussel (BE) 02/11 De Zwerver, Leffinge (BE) 04/11 Melkweg, Amsterdam (Sold Out) 06/11 Vera, Groningen

Big Red Machine – Big Red Machine (Jagjaguwar / Konkurrent)

Samenwerkingsverbanden tussen bands of artiesten zijn er met regelmaat. Soms een succes, vaker een flop. Denk in dat laatste geval onder meer aan SuperHeavy, Lou Reed & Metallica en Afroki. Maar als je Justin Vernon (beter bekend als Bon Iver) aan geluidsarchitect Aaron Dessner van The National koppelt, doet dat ongetwijfeld vele muziekliefhebbers goed. En terecht, zo blijkt.

Net als in 2009, toen Vernon en Dessner al eerder samenwerkten door een nummer te fabriceren voor het schitterende benefietalbum Dark Was The Night. Titel van die track? Big Red Machine. Eerder dit jaar bracht het tweetal onder datzelfde Big Red Machine al een kwartet nummers uit, die te streamen waren op www.p-e-o-p-l-e.com, een initiatief van Vernon en de gebroeders Dessner met als doel om jonge kunstenaars en musici een platform te geven.

Op de zelfgetitelde plaat Big Red Machine opent het ietwat onrustige Deep Green, even later opgevolgd met het tragere en kalmere broertje Forest Green, fraai met knisperende drums, zachte elektronica, bliepjes en een vreedzaam gitaarlijntje die tezamen prettig voortkabbelen naast de kenmerkende stem van Vernon.

In het midden van het album krijgen we Hymnostic voor de kiezen, direct te duiden als werk van Vernon. De track is hymne-achtig, met zijn gepatenteerde falsetstem die aan autotune onderhevig is. De plaat wordt afgesloten met I Won’t Run From It. Met opbeurende folk-gitaren, koortjes en blazers is het alsof we naar een oud werkje van Bon Iver luisteren. Prachtig. Dit zeer luisterrijke geheel is er wat mij betreft eentje voor de eindlijstjes. Tekst Mania | Jelle Teitsma

Candi Staton – Unstoppable (Beracah / Bertus Distirbutie)

Je zou het niet direct zeggen als je haar bevlogen nieuwe plaat beluisterd, maar soul- en gospelzangeres Candi Staton werd eerder dit jaar 78. Ruim vijftig jaar na haar eerste single is ze nog steeds Unstoppable, zoals ze haar dertigste album toepasselijk heeft genoemd.

Die titel komt uit het openingsnummer Confidence. “I walk like it, I talk like it, I act like it. I’ve got confidence”, zingt ze. “I’m a woman, I’m unstoppable.” Een heerlijk zompige funktrack die direct duidelijk maakt dat Staton ook muzikaal nog niets aan kracht heeft ingeboet.

Staton werkte opnieuw samen met producer Mark Nevers en kreeg verder hulp van haar zoons en oudgedienden Marcus en Marcel Williams. Samen zetten ze een geluid neer dat stevig is geworteld in de southern soul, maar tegelijk ook eigentijds klinkt. Naast zes eigen nummers telt Unstoppable ook overtuigende covers van onder meer People Have The Power (Patti Smith) en (What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love And Understanding (Nick Lowe).

Uptempo tracks worden afgewisseld met prachtige ballads als Love Is You, en liedjes over de liefde met politiek geladen nummers als genoemde covers en het sterke Revolution Of Change. Petje af voor deze indrukwekkende plaat. Tekst Mania | Marco van Ravenhorst

Liefhebbers luisteren ongetwijfeld naar Pinguin Grooves!

The Lemon Twigs – Go To School (4AD / Beggars)

De D’Addario broertjes debuteerden onder de naam The Lemon Twigs twee jaar geleden met het glam rock album Do Hollywood, maar draaien al veel langer mee in de muziek business. Zo vinden we ze onder andere terug op de soundtrack van The Little Mermaid, want als kindsterretjes waren ze vooral te vinden in de musicalwereld.

Enigszins verrassend keren ze daar op Go To School naar terug, aangezien we hier een compleet verhaal voorgeschoteld krijgen over een chimpansee die als mens wordt opgevoed door zijn ouders, die hier vertolkt worden door hun echte moeder, Susan Hall, die eerder al met Moon Martin en Neil Young zong, en niemand minder dan Todd Rundgren.

Uiteraard krijgt het onschuldig beginnende epos snel een donkere kant, als het verhaal vooral blijkt te gaan over anders zijn op school en de ellende die dat met zich meebrengt. De nummers zitten vol met uit de musicalwereld komende tempowisselingen en refreintjes, maar wel gebracht door harde gitaren en met een punk inslag die haaks staat op het Broadway gevoel. Een pretentieus project, wat echter glansrijk de hoge lat bereikt. Tekst Mania | Jurgen Vreugdenhil

White Denim – Performance (City Slang / Konkurrent)

White Denim uit Texas begon twaalf jaar geleden als een dolle driekoppige indiepopband met een been in rock, tweeënhalf in de blues, anderhalf in de country, en dan nog een halve in zowel de jazz als de psychedelica. De band maakte razendsnel naam en faam en werd een graag geziene liveband.

Vanaf het knotsgekke langspeeldebuut Workout Holiday uit 2008 sijpelden alleen maar meer invloeden de ongeremde muziek binnen. Inmiddels zijn ze aanbeland bij hun achtste album Performance op City Slang (Broken Social Scene, Nada Surf, Lambchop). Over de nogal zinloze mensenlijke zoektocht naar authenticiteit – fijn dat dit weer eens wordt aangekaart.

Vrees echter niet voor al te veel pretenties, White Denim maakt immers het soort indierock met een flinke dosis zelfrelativering waarop het naar hun eigen zeggen ‘gewoonweg prettig drinken, dansen en vechten is.’ Dat klopt, getuige bijvoorbeeld de puntgave singles als It Might Get Dark en Fine Slime. Wie de groep nog niet kende: goede instapplaat. Horen is geloven. Tekst Mania | Max Majorana

LIVEDATA 31/08 Into The Great Wide Open, Vlieland 08/11 Muziekgieterij, Maastricht 10/11 Paradiso, Amsterdam 11/11 Doornroosje, Nijmegen 17/11 Trix, Antwerpen (BE)

Mark Lanegan & Duke Garwood – With Animals (Heavenly Recordings)

Deze twee heren, beide behept met een voorliefde voor duistere muziek, kunnen het kennelijk goed samen vinden. Garwood speelde mee op platen van Lanegan, speelde in zijn tourband en vijf jaar geleden brachten ze samen het desolate Black Pudding uit. With Animals is het logische vervolg daarop.

Ook hier draagt Lanegan, met zijn karakteristieke doorrookte stem, ingehouden songs voor met een bluesy feel, tegen de spaarzame instrumentatie van Garwood. Waar dat op Black Pudding meestal een kale gitaar was, is dat hier soms een beat of een loop (Save Me, My Shadow Life), een vervormde gitaar (Feast To Famine, L.A. Blue) of een pedal steel (Ghost Stories).

Het resultaat is een verzameling indringende songs, die klinken alsof ze in het holst van de nacht zijn opgenomen. Dat gezegd hebbende sluit de plaat prachtig af met Desert Song, over een zonsopgang in Joshua Tree. Als het spreekwoordelijke licht na het donker. Tekst Mania | Louk Vanderschuren