Porridge Radio – Don’t Wanna Dance

The Queen is dead, long live the queen! Porridge radio is bezig aan een afscheidstournee. De aanstaande EP zal de laatste die onder de naam Porridge Radio verschijnt.

Er lijken geen muzikale meningsverschillen ten grondslag te liggen aan de split. Waarschijnlijk zijn ze na 10 jaar gewoon op elkaar uitgekeken en toe aan een nieuwe uitdagingen. Dat de band nooit echt is doorgebroken zal ook een rol spelen net als het feit dat frontvrouw Dana Margolin de rest feitelijk niet nodig heeft. Zij is het gezicht en de stem van Porridge Radio. Het ligt dan ook voor de hand dat ze solo verder gaat. Afscheidssingle Don’t Wanna Dance heeft alles wat de band (en Dana) zo bijzonder -en voor sommigen zo irritant- maakt: een met je armen in de lucht meezwaai melodie en een van emotie overslaande leadvocal.

Helaas staat ons land (nog) niet op het schema van de afscheidstournee.

Lambrini Girls – Who Let The Dogs Out

Lambrini Girls – Who Let The Dogs Out (City Slang)

De buurvrouw (Esther) loopt binnen terwijl het debuutalbum van Lambrini Girls in de cd-speler zit. “En, wat ga je er over schrijven, Pieter?” “Nou ik begin dan waarschijnlijk met: buurvrouw Esther meteen enthousiast.” Lachend verlaat Esther de woning. Ze gaat een taart bakken.

Who Let The Dogs Out heeft als subtitel: Party music for gay angry sluts. De waarschuwingssticker met Explicit Lyrics ontbreekt evenwel. Veel te woke voor de formatie uit Brighton, die er tekstueel geen gras over laat groeien. Vooral het patriarchaat krijgt het zwaar te verduren. Goed zo!

Hoe meer vrouwen die mondiaal aan de touwtjes trekken, hoe beter immers. Want wat maken al die hooggeplaatste mennekes er wereldwijd toch een ongekende puinhoop van. Machtswellust en onvervalst amateurisme gaan hand in hand.

Who Let The Dogs Out betekent een album lang feestelijke (post)punk, waarin de boodschappen weinig aan duidelijkheid overlaten. Iggy Pop is fan. Zangeres-gitarist Phoebe Lunny trekt voortdurend fel van leer met haar heerlijke Britse accent. Muzikaal zijn de raakvlakken met die andere punkband met zangeres, Amyl and the Sniffers, talrijk. Ze toerden ook met elkaar. Courtney Love, Shellac en Nirvana zijn invloeden op een plaat die uitpuilt van de tirades. Even op adem komen is er niet bij. Het is allemaal in your face. Zeg nou zelf: “Diet drinks taste like absolute fucking shit / Give me full fat, you fucking bastards.” Amen! Pieter Visscher

Marathon – From The Better

Nieuwe Marathon single From The Better is weer een overtuigend staaltje noiserock (v/h postpunk): sterk van opbouw, overtuigend gezongen met als klap op de vuurpijl een proteïnerijke gitaarsolo.

De opvolger van de -1 Graadmeter hit Out Of Depth komt van het in april te verschijnen debuutalbum van de Amsterdammers. De releaseparty van Fading Image, zoals de plaat heet, vindt plaats op 12 april in Bitterzoet. Dat is al lang en breed uitverkocht. Het zou dus logisch zijn als het hele feest wordt verplaatst naar een grotere gelegenheid, de Tolhuistuin bijvoorbeeld, of beter nog naar de grote zaal van Paradiso!

 

Sports Team – Bang Bang Bang

Bang Bang Bang begint -heel toepasselijk als een soundtrack van een spaghettiwestern.

De nieuwe single van Sports Team gaat namelijk over de Amerikaanse wapencultuur, iets waar de Britten tijdens een recente tour door de VS dagelijkse mee werden geconfronteerd. Zelfs de alleraardigste mensen zijn verslingerd aan guns en dus potentieel gevaarlijk. Kortom rare jongens die Amerikanen. Bang Bang Bang is de derde single van het evenzovele album van de voormalige studenten uit Cambridge, Boy These Days (28/2)

Doves – Cold Dreaming

Er staat Doves in de credits, maar te horen is het niet. Cold Dreaming lijkt wel van een andere band!

Dat komt omdat niet zoals gebruikelijk Jimi Goodwin de leadvocals voor zijn rekening neemt, maar de twee andere Doves, Jez en Andy Williams. De reden daarvoor kan zijn dat Goodwin niet mee op tournee gaat – hij zit mentaal even klem- en de broers ook iets ‘eigens’ ten gehore willen brengen. Zonder te willen beweren dat Goodwin niet gemist zal worden, maakt Cold Dreaming wel duidelijk dat de Williamsjes zelf ook wel iets in hun mars hebben. De nieuwe single is een mysterieus, avontuurlijk bijna funky uitstapje. Heel anders dus dan de Elbow light (heavy?) sound waar de band normaal op leunt.  Een goede ontwikkeling.

bdrmm – Infinity Peaking

Het hier niet onbekende Mogwai heeft een eigen label, Rock Action en een van hun acts is het hier evenmin onbekende bdrmm.

De band uit Hull heeft de opname van hun nieuwe album voltooid en is nu bezig met het uitbrengen van singles. De release van Microtonic mag niet onopgemerkt voorbij gaan. Eind vorig jaar verscheen John On The Ceiling, nu is er Infinity Peaking. De nieuwste single laat net als de voorganger horen dat elektronica een steeds belangrijker plaats inneemt in de sound van bdrmm. Dat  geeft hun shoegaze een neo-symfonische bijklank. bdrmm blijft zich dus ontwikkelen en zo hoort het ook.

Microtonic komt 28 februari. 30 en 31 maart staat de band in respectievelijk Botanique in Brussel en De Melkweg in Amsterdam. 

Lambrini Girls – Love

Lambrini Girls kunnen de originaliteitsprijs voor de titel van hun debuut album vergeten. Who Let The Dogs Out was al bezet zullen we maar zeggen. 

Maar daar staan een paar geweldige songtitels tegenover, Big Dick Energy, Cuntology 101 en Filthy Rich Nepo Baby bijvoorbeeld. Love is dan weer een beetje saai, maar wel een van de beste zo niet het beste nummer van het album. We horen Phoebe en Lily de bekende grote bek opzetten, maar ook een doortimmerd rockende song, die instrumentaal minstens zo interessant is als wat de dames vocaal te berde brengen. Hun boodschap is dat liefde meestal niet meer is dan een complot om iemand onder de duim te houden. True love is nothing more than the wrong hill to die on, praatzingen ze. Gelukkig geloven ze nog wel in vriend(innen)schap.

Throwing Muses – Summer of Love

Een stem uit het verleden! Throwing Muses stamt uit de tijd dat bands als R.EM, Pixies en Buffalo Tom de Amerikaanse indie-trom roerden, de jaren 80/90 toen indie nog ‘alternative’ heette.

Echt beroemd is de band van Kirstin Hersh nooit geworden, maar wel groot genoeg om anno nu te kunnen voortborduren op de toen behaalde successen. Throwing Muses is ook nooit echt gestopt. Wel heeft de band wat witjes laten vallen, maar nu is er na 5 jaar toch weer een nieuw album op komst, hun 11e. Eerste single Summer Of Love is een geslaagde smaakmaker. Hersh die altijd al zong met wat ruis op haar stem klinkt nu helemaal alsof ze na het poetsen spoelt met whiskey, maar dat past prima bij een smeulende rocker als Summer of Love. Het nieuwe Throwing Muses album heet Midnight Concessions en staat voor 14 maart.

zzzahara – In Your Head

Onze eerste date met zzzahara is een fuzzy gitaarliedje in het momenteel zeer gangbare dreampop idioom.

Zahara Jamie uit L.A. schreef In Your Head met Alex Craig, voormalig gitarist van Ducktails, die tegenwoordig aardig aan de weg timmert als producer (Jelani Aryeh o.a.). Craig bedacht en speelt de potente gitaarriff waaraan In Your Head is opgehangen. De single staat op het nieuwe album van zzzahara die (niet hoorbare) Mexicaanse en Filipijnse roots heeft. Dat album, haar 4e al heet Spiral Your Way Out en is gewoon uit.

Σtella – Adagio

Met het draaien van Adagio van Σtella nemen alvast een voorschot op de lente. De nieuwe single van de Griekse zangeres is een happy/sad liedje dat doet verlangen naar de eerste warme zonnestralen van het jaar.

Stella Chronopoulou zingt in het Engels zodat we kunnen horen waar ze het over heeft; paradijselijke liefde. Adagio is Italiaans voor gemakkelijk. In de muziek staat de term voor rustig of langzaam. Langzaam is het percussie rijke Adagio niet, wel rustgevend als een warm en welkom mediterraan briesje. Op 4 april komt Σtella‘s nieuwe album uit met daarop ook twee Griekstalige liedjes en een 27 minuten durende meditatie over liefde en verlangen.