J.S. Ondara – Tales of America (Verve Forecast / Universal Music

De vorige generaties zouden deze stem waarschijnlijk een “nachtegaaltje” noemen, een pareltje. Hoe dan ook, de stem van J.S. Ondara doet zeer positief verbazen. Wat een ontdekking en 2019 is nog maar net begonnen. Een sensatie dan maar, waar je niet aan voorbij kunt gaan.

J.S. Ondara is geboren in Nairobi, Kenia. Zijn familie behoorde niet bij de gegoede klasse: het dagelijks krijgen van een maaltijd en het hebben van een dak boven je hoofd was al heel wat. J.S. schreef graag liedtekstjes op de basisschool en toen hij via een klasgenoot hoorde van en over Bob Dylan, wist hij het zeker: singer/songwriter in Amerika was het ultieme doel.

Hoe hij ooit bij z’n tante in Minneapolis is terecht gekomen vertelt het verhaal niet. Wel dat hij zichzelf leerde gitaar te spelen, want een instrument ontbrak nog in de visie van Ondara. Een jonge man die weet wat hij wil. Via optredens in plaatselijk clubs, de lokale radio werd Ondara ontdekt en kreeg hij een platencontract.

De komende tijd on tour in het voorprogramma van Lindsey Buckingham. Tales Of America bevat elf verhalen van wonderschone klasse. Niet raar kijken als Buckingham in het voorprogramma van J.S. Ondara gaat optreden. Sprookjes bestaan nog, Tales of America. Tekst Mania | Wim Velderman

LIVEDATUM 20 april Motel Mozaique Festival, Rotterdam

Yola – Walk Through Fire (Easy Eye Sound / Warner Music)

Op het mooiste kruispunt van de popmuziek, die tussen Country en Soul, gelegen ergens in de driehoek Memphis-Nashville-Muscle Shoals, waren de geesten van Percy Sledge, James Carr en Elvis Presley anno “From Elvis In Memphis” nog flink rond.

Yola Carter, ooit zangeres van Phantom Limb, ontmoette er Dan Auerbach die op zijn beurt legendes als Bobby Wood, Charlie McCoy en grootmeester Dan Penn meenam. Gezamenlijk zetten zij zich aan het werk om Yola’s solodebuut te maken. De Engelse zangeres kende genoeg ellende in haar leven om een hoop pijn van zich af te kunnen zingen.

Een gewelddadige relatie, dakloos zijn, en een afgebrand huis vormen de inspiratie voor een album dat varieert van het georkestreerde grote gebaar van Faraway Look, tot aan het heerlijk voortkabbelende Ride Out In The Country. De eenzame pedal steel tegenover de soulvolle blazers, de achtergrond twang van Vince Gill (in Keep Me Here) tegenover de diepe, rauwe blues van Yola’s enorme stemgeluid, in alles komt hier het beste van twee werelden tezamen.

Auerbach weet in zijn productie altijd een fraaie vintage feel neer te leggen, die naadloos past bij het tijdloze materiaal. Aan alle gebroken harten, dolende zielen en eenzame zwervers, wanhoop niet meer, The Queen Of Countrysoul has arrived…. Tekst Mania | Jurgen Vreugdenhil

Bonobo – fabric presents (fabric)

Ruim twee jaar geleden bracht Simon Green, beter bekend als Bonobo, zijn zesde album uit. Migration was, net als doorbraakalbum North Borders uit 2013, doorspekt met melancholieke downtempo elektronica, aangevuld met exotische geluiden en zang.

Op Fabric Presents Bonobo presenteert de Britse multi-instrumentalist maar liefst 22 tracks. Fabric is een befaamde nachtclub in London, waar duizenden bezoekers zich wekelijks muzikaal laten meenemen door noemenswaardige artiesten als Joris Voorn, Marcel Dettmann, Dave Clarke en Ben Klock. Green werd gevraagd om uit naam van de uitgaansgelegenheid een plaat te creëren, passend bij hun sfeer en muzikale uitstraling.

Op deze zevende langspeler komt een breed scala aan zowel instrumenten als stijlen voorbij. Zoals we mogen verwachten van kunstenaar Green. Ambient, triphop, house, techno. Dansbaar, hypnotiserend, zweverig, organisch. Vol samenwerkingen, remixen en nieuw materiaal van de meester zelf. Een ode aan de elektronische muziek, een kleine 75 minuten lang. Tekst Mania | Jelle Teitsma

Gary Clark Jr. – This Land (Warner Bros. Records)

Indertijd werd deze Texaan – Gary Clark Jr. – onthaald als de nieuwe Jimi Hendrix, vanwege zijn fabelachtige gitaarspel en zijn wortels in de bluesrock. Op het podium was de blues inderdaad bij hem in goede handen (luister maar naar Live, uit 2014), maar op zijn studio-platen ligt dat genuanceerder.

Op Blak And Blu (2013), The Story Of Sonny Boy Slim (2015) en ook hier put hij veel breder uit de Amerikaanse muziek, met bijbehorend engagement. This Land, de titel van deze plaat, verwijst natuurlijk naar de legendarische song van Woody Guthrie; Clark maakt zich duidelijk druk over de situatie in zijn vaderland.

De gelijknamige openingssong laat een mengsel van rock, hiphop en reggae horen. Zo gaat het de hele plaat door, een lappendeken van stijlen, steviger en gevarieerder ook dan The Story Of Sonny Boy Slim. Met altijd weer dat gierende gitaarwerk en Clark die niet bang is om op zijn tijd falset te zingen.

Kwaaie rock (What About Us), ongecompliceerde rock (Gotta Get Into Something), reggae (Feeling Like A Million), swingende soul (Feed The Babies, When I’m Gone, Guitar Man), soulballads (I Got My Eyes On You, Pearl Cadillac), hiphop (Got To Get Up) en de blues natuurlijk (The Governor, Dirty Dishes Blues).

Gary Clark Jr is misschien niet de nieuwe Jimi Hendrix, maar hij zet wel de traditie van artiesten als Hendrix, Prince, Sly Stone en Living Colour voort, met een open muzikale blik en een kritische kijk op de maatschappij. En, minstens zo belangrijk: met een berg ijzersterke songs. Tekst Mania | Louk Vanderschuren

LIVEDATA
15 juni Holland International Blues Festival, Grolloo
21 juni De Roma, Antwerpen (BE)

Boy Harsher – Careful (Nude Club/Konkurrent)

Het is sterk de vraag of dit jaar een spannender en uitdagender plaat gaat verschijnen dan Careful van Boy Harsher. Het elektronische duo uit Massachusetts heeft alles in huis om de dancewereld op z’n kop te zetten.

Want de eclectische mix van coldwave, EBM, electronic, spoken word, dark, minimal, goth, new wave en noise, zoals ze zichzelf categoriseren, is net zo betoverend als dansbaar. Neem het verrukkelijke Come Closer, dat meer dan knipoogt naar Giorgio Moroder en bovendien refereert aan de avant-gardistische Anne Clarke. Het is een vloervuller waar je maar geen genoeg van krijgt.

De kracht van het duo is dat ze niet echt in een hokje zijn te plaatsen, mocht je dat al willen. Dat recalcitrante kenden we al van debuutalbum Yr Body Is Nothing, dat drie jaar terug verscheen. Careful is dynamischer en een duidelijke sprong voorwaarts. Meer variatie en energieker. Nog wat onheilspellender ook. Daarvoor zijn Jae Matthews en Augustus Muller beiden verantwoordelijk. Muller is het muzikale brein en Matthews dromerige, sensuele stem doet de rest. De zuigende, gruizige beat van opener Keep Drivinghaalt het beste in Matthews naar boven. Het is een van de drie niet dansbare nummers op Careful. Het zorgt voor een prettige balans.

Vanavond is Boy Harsher te zien in een uitverkochte Melkweg. Het duo is in staat een sensatie te worden op Lowlands, zou ik aan de organisatie van het festival willen meegeven. Pieter Visscher

LIVEDATA 22/02 Melkweg, Amsterdam 09/03 Botanique/Rotonde, Brussel

RY X – Unfurl (Infectious)

Ry Cuming beleefde als Ry X een vruchtbaar 2018. Volle zalen, festivaltenten die werden betoverend en een uitverkocht huis in een sfeervol Carré in Amsterdam. Zijn muziek is lastig in een hokje te plaatsen. Laten we dat vooral niet doen.

Cuming is in ieder geval van alle markten thuis. Hij maakte onderdeel uit van zowel Howling als The Acid. Elektronica, folk, techno, deephouse. Diverse stromingen komen in beide samenwerkingen aan bod. Maar stiekem is Cumings op z’n best als singer-songwriter Ry X, die op Unfurl – zijn tweede langspeler – wederom onder je huid kruipt.

Somber, melancholisch, soms hoopvol. En verrassend, zoals tijdens het bezwerende, breekbare Untold, waar een Burial-achtige drop het nummer op fraaie wijze omlijst. Mooi is het toverwoord op Unfurl. Het hart smelt. Dromen. Wegdromen. Zweven. Maar ook zachtjes heen en weer bewegen, als op een track als YaYaYa het fijnbesnaarde refrein wordt ingezet. Verder regeert een akoestisch gitaar. En een hemelse falset. Eentje voor de late uurtjes. Tekst Mania | Jelle Teitsma

LIVEDATA
27 februari Cirque Royal, Brussel (BE)
01 maart Paradiso, Amsterdam (Sold Out)
02 maart Paradiso, Amsterdam

Screamin’ Rebel Angels – Heel Grinder (Hey-Lo Records)

Nondeju!! Dat is het enige dat ik nog kan uitbrengen nadat ik compleet ondersteboven ben geragt door de Screamin’ Rebel Angels uit Brooklyn, New York.

Ik had het na het bekijken van de albumhoes van hun nieuwe, vijfde, album kunnen weten. De roodharige schoonheid Laura Palmer zit me dan gelijk al heel brutaal aan te kijken, gekleed in zwart leer. En brutaal is ze en vooral wild en rauw!
Dat is aan haar zang zeer zeker te horen want ze gromt, grauwt en schreeuwt er flink op los en blijft daarnaast ook nog onverstoorbaar haar (staande) bas pijnigen. Laura wordt bijgestaan door gitarist Brian Hack, die de ene harde en swingende gitaarsolo op ons los laat en drummer Josh Bailey, die stoïcijns door blijft rammen.

De band ragt er meteen rauw tegenaan in een cover van Little Richard’s Oh! My Soul. De rauwe, brutale strot van Laura valt hier gelijk op naast de vele korte schurende gitaarsoli die Brian uit zijn gitaar knalt. Deze band is even rauw en wild als The Cramps. Garage rock & roll dus! Ze gaan gewoon verder met het al even rauw klinkende Baby Gets Down, dat qua wildheid en rauwheid doet denken aan zowel “Long Tall Sally” als “I’m Down” van The Beatles. Onbehouwen, en daardoor erg lekkere garage rhythm & blues waarin Laura het weer uitschreeuwt.

En het tempo wordt gewoon nog even wat opgeschroefd in de stomende garagerocker Heel Grinder. Laura sneert, gromt en brult terwijl ze haar bas vol gas blijft pijnigen. Gitarist Brian is hier in een Link Wray topvorm. Je gelooft het nooit maar het tempo gaat nog meer omhoog in Hands Off. Het is dat ik het weet maar deze cover van het Jay McShann nummer is bijna onherkenbaar in dit stomende nummer waarin Laura zich de blaren op haar vingers “slapt” en Brian de ene na de andere vurige rockabilly gitaarsolo op ons afvuurt.

Daarna wordt het gas ietsjes losgelaten voor een luchtige boppende mix van country en rockabilly in I Believe met de twanggitaar van Brian in de hoofdrol. Ook Brassy Brown is een luchtig swingend rockabilly nummer waarin ook het (zeer) oude Beatles geluid terug te horen is.
En dan gaan we aan een soulballad en wel een cover van het Bobby Marchan nummer Something On Your Mind. Hierin bewijzen Laura en haar mannen dat zij ook zeer gevoelig, en dus soulvol, kunnen klinken. Het gaspedaal gaat weer helemaal naar beneden voor de gemeen pompende garage boogie Sweet Petunia waarin Laura haar Farfisa orgeltje tevoorschijn heeft gehaald en het vocaal eens flink op een galmen zet. Een zeer wilde boogie!
Gevolgd door de warme, bluesy mamboWhereYou At met hard priemend gitaarwerk. In Snake klinkt de band als een opgevoerde versie van The Stray Cats, vermengd met de rauwheid van The Cramps. Ook Iris klinkt behoorlijk rauw. Een pompend en dreigend rockabilly nummer met een X-achtige punky attitude. In de vet fuzzende, funky, garagerocker The Devil Whispered To Meprobeert Laura al schreeuwend de duivel bij haar weg te houden.

Dan is het alweer tijd voor de afsluiter van het album, Racing Death. Een hoekig beukende garagerocker, die door de zang van Laura aan de oude Blondie doet denken.
Hou je van wild, rauw en swingend, dan kan je gewoon niet om The Screamin’ Rebel Angels heen. Kopen dat album!!!! Tekst BluesMagazine.nl | Peter Marinus

Gemma Ray – Psychogeology (Bronzerat)

De Britse singer-songwriter Gemma Ray maakt al tien jaar platen en heeft inmiddels een respectabel stapeltje op haar naam staan.

Het zijn platen die in Nederland niet heel veel aandacht hebben getrokken en dat is jammer. Gemma Ray maakt immers al een aantal platen lang mooie donkere popmuziek met een hang naar het verleden. Dat doet de Britse muzikante ook weer op haar nieuwe plaat Psychogeology.

De nieuwe songs van Gemma Ray citeren hier en daar uit de girlpop van Phil Spector en sluiten hiernaast aan bij de pop-noir. Het knappe van Gemma Ray is dat ze donkere klanken vol invloeden uit het verleden combineert met honingzoete popliedjes die de zon laten schijnen.

Op Psychogeology sleept ze er nog wat meer invloeden bij dan we van haar gewend zijn en doen ook spaghettiwesterns en psychedelica hun intrede. Het levert muziek op die je noot voor noot wilt ontdekken, maar het is ook muziek die je heerlijk laat dromen over de mooie zomerdagen die komen gaan. Tekst Mania | Erwin Zijleman

LIVEDATUM 18 februari TivoliVredenburg, Utrecht

Methyl Ethel – Triage (4AD / Beggars)

Indiemuziek uit Australië. Vaak een gouden combinatie. Denk recentelijk aan Ball Park Music. En aan gerenommeerde namen als Tame Impala, Empire Of The Sun, Vance Joy en Flume. Methyl Ethel timmert wat dat betreft ook aardig aan de weg.

Flarden van nummers op het debuut Oh Inhuman Spectacle uit 2016 doen denken aan indiegoden als Animal Collective, MGMT en Deerhunter. Zo’n track als Twilight Driving bijvoorbeeld. Heerlijk.

Everything Is Forgotten is een jaar later de moeilijke, doch knappe tweede. L’Heure des Sorcières, No. 28 en – vooral – Ubu stuwen de plaat omhoog. Frontman Jake Webb, een man inderdaad, schroeft het niveau op Traige verder op.

Opener Ruiner legt de lat hoog. Een rijk en vol geluid. Synths. Pure pop. Scream Whole heeft erna een Metronomy-achtig basloopje. Real Tight is, net over de helft, ongrijpbaar. De intense leadzang. De zweverige instrumentatie. No Fighting sluit de boel op intense wijze af. Fan van vaandeldragers als Tame Impala en MGMT? Intekenen maar! Tekst Mania | Jelle Teitsma

LIVEDATA
28 mei Botanique, Brussel (BE)
29 mei Paradiso, Amsterdam

Concertverslag: Mother’s Finest

Concertverslag:

MOTHER’S FINEST
HEERLEN LIMBURGZAAL – 31-01-2019

Wie kent niet funkrocknummers zoals Mickey’s Monkey, Baby Love of Piece Of The Rock van Mother’s Finest? Het debuutalbum van deze funk/rock, gospel en R&B-band verscheen in 1972, maar hun eerste succesje heeft de band in 1976 met de single Fire. Mother’s Finest doorbraak kwam pas echt met het nummer Baby Love en nu, 42 jaar later, is de band weer op tournee.
Mother’s Finest herbergt nog steeds de oorspronkelijke bandleden Joyce “Baby Jean” Kennedy (zang), Glenn “Doc” Murdock (zang), Jerry “Wiz” Seay (basgitaar) en Gary “Moses Mo” Moore (leadgitaar), en vooral laatstgenoemde zorgt voor het nodige vuurwerk door zelfs met zijn tong een aantal gitaarsolo’s te spelen…

Het concert begint met het nummer Funk A While, gevolgd door het wat bekendere Burning Love, een Dennis Linde cover, van het album Another Mother Further. De band gaat meteen los met funky ritmes, dreunende basriffs en vooral soul en gospelachtige vocalen van respectievelijk Baby Jean en Doc.
Het geluid is helaas vooral in het begin niet optimaal, en de zang van Doc is helaas ook niet meer zo “opzienbarend”, vooral tijdens het zeer funky Mickey’s Monkey laat hij toch wat te veel “steekjes” vallen.. Het middenstuk van deze set, beginnend met Cling To The Cross en als “slot” Love Changes, zakt eigenlijk een beetje in elkaar en kan het publiek niet echt bekoren. Maar gelukkig treedt dan “brulboei” Baby Jean weer in het spotlight met Power en is het publiek er weer helemaal bij. Natuurlijk ontbreken de “grote” hits Baby Love en Piece of The Rock niet; zij vormen het slotstuk van de reguliere set.

Als toegiften krijgt het publiek dan nog het ijzersterke The Wall (dit lijkt wel haast een metal song) en het swingende, soulachtige Give it Up, waarbij het publiek gevraagd wordt om mee te brullen en dat is natuurlijk pure nostalgie, oftewel zo “seventies”!
Jammer dat Mother’s Finest het fantastische Nigizz Can’t Sing Rock ’N Roll en Fire niet op de setlist hebben gezet, want die nummers hadden het optreden toch wat meer cachet gegeven; dit in tegenstelling tot zwakkere songs zoals I Believe en What Kind Of Fool. Al met al een wisselvallig optreden met hoofdrollen voor gitarist Moses Mo (vooral in het begin…) en Baby Jean Kennedy; givc it up, give it up, give it up, give it up…..

Geschreven door:
Martien Koolen

Concertverslag:

MOTHER’S FINEST HEERLEN LIMBURGZAAL – 31-01-2019

MOTHER’S FINEST
HEERLEN LIMBURGZAAL – 31-01-2019