Category: Recensies

King Gizzard & The Lizard Wizard – Deadstick

Het is toch al weer bijna een half jaar geleden dat we iets vernomen van Australische toverballenband King Gizzard & The Lizard Wizard. Hoog tijd voor iets nieuws dus.

Nieuwe single Deadstick laat horen dat de band weer een nieuwe richting is opgeslagen; die van de soul. Nou ja een soort soul, de variant die eind jaren zestig werd geïntroduceerd door bands als Chicago (Transit Authority), Blood, Sweat & Tears en Electric Flag ofwel rockbands met blazers. Het rijkelijk gevulde Deadstick swingt als een op hol geslagen trein. Band en blazers lijken elkaar te hebben uitgedaagd: wie het eerste bij het eind is krijgt een kopje paddothee. Het is net geen uitputtingsslag geworden. Deadstick is de term voor wanneer een propellervliegtuig er midvlucht mee ophoudt en een crash onvermijdelijk lijkt.

Deadstick komt op album nr 27 van King Gizzard & The Lizard Wizard, Phantom Island, een restjesplaat gevuld met tien tracks die afvielen voor het Flight b741 album.

Pulp – Spike Island

24 jaar lang niks en dan wordt er plots een nieuwe doorstart aangekondigd van Pulp, de band van Jarvis Cocker.

De eerste nieuwe muziek in dus bijna een kwart eeuw is single Spike Island, een klassieke Pulp song. Alleen de bramen op Cocker’s stembanden verraden dat het nummer nieuw is en niet een opgepoetste oldie. Pulp was al goed bezig voordat de Britpop losbarstte en alles wat Brits en muzikaal was in zijn kielzog meesleepte. Maar de oorspronkelijke invloeden van Cocker & co waren niet de Engelse bands uit de sixties (m.u.v. The Kinks) maar Bowie en Roxy Music. En dat zijn ze nog steeds. Spike Island is een eiland in Ierland dat berucht is vanwege zijn gevangenis. Daarin werden in de 19e eeuw veroordeelden opgesloten voordat ze werden verbannen naar Tasmanië. Cocker gebruikt de reputatie van het eiland als metafoor in een song over de vergankelijkheid van (zijn) roem. Het nieuwe Pulp album gaat More heten en komt uit op 6 juni. Producer was Jim Ford, die we kennen van onder heel veel meer Arctic Monkeys.

Bon Iver – There’s A Rhythm

Bon Iver doet al jaren goede zaken met eigen geschreven en gezongen songs in het indie-folk idioom. Maar wat de band voor velen uniek maakt, de falsetstem van aanjager Justin Vernon houdt anderen op afstand.

Beide kampen zullen smullen van There’s A Rhythm. Fans omdat het weer een mooie weemoedige ballad is, aarzelaars omdat Vernon het nummer -op een enkele eruptie na-  zingt met zijn ‘gewone’ stem. En die mag er zijn. De bewerkte drums en elektrische piano zijn lekker retro. De gospelsfeer van There’s A Rhythm zal goed vallen bij liefhebbers van Americana. Zo is er voor iedereen wel iets te beleven aan deze track van het nieuwe Bon Iver album, SABLE, fABLE dat nu uit is.

Live Foto Review: Sylvie Kreusch @ Patronaat

Live Foto Review: Sylvie Kreusch @ Patronaat, Haarlem
17 april 2025
Foto’s Peter van Heun

De Gentse Sylvie Kreusch is één van meest indrukwekkende upcoming artiesten van dit moment. Haar baanbrekende muziek en visuals maakten – net als haar brutale en expressieve teksten – al veel indruk in de muziek-, film- en modewereld.

Sylvie begon haar carrière met art rockers Soldier’s Heart en Warhaus, het solo-project van Balthazar’s Maaten Devoldere. In 2021 verscheen haar debuutalbum ‘Montbray’ en opvolger ‘Comic Trip’ kwam in november 2024 uit. Op het album maakt ze korte metten met haar status als Belgisch ‘spook van de nacht’ en ruilt ze haar rode lokken in voor een blonde look. Inspiratie vond ze in oude stripboeken op de zolder van haar oma. Deze kleurrijke, fantastische verhalen waren voor een jonge Sylvie de poort naar een magische plek, ver weg van de werkelijkheid.

Perfume Genius – Glory

Perfume Genius – Glory (Matador Records/Beggars)

Een groot gedeelte van Glory, de zesde langspeler van Perfume Genius, is geschreven gedurende de lockdowns tijdens de covidpandemie en dat proef je wel in een aantal van de nummers op dit prachtige album.

Mike Hadreas (zijn echte naam) uit Seattle voelt zich overduidelijk geïsoleerd. Hij verhaalt erover in de rockende openingstrack It’s A Mirror. Hij zit vast in zijn eigen kwellende denkpatronen. Hij weet dondersgoed dat er iets aantrekkelijkers is. Iets wat zelfs enorm bevredigend kan zijn. Maar hij weet niet zeker of hij er wel bij kan. “We zijn nu vijf jaar verwijderd van het begin van die collectieve claustrofobie, toen velen van ons gedwongen werden ongemakkelijk dicht bij hun eigen psyche te komen”, liet hij optekenen door The Guardian.

Vaste producer Blake Mills en zijn toetsenist/co-schrijver Alan Wyffels zijn opnieuw van de partij op het album, dat van voor tot achter steengoed in elkaar zit. Mooi ook dat duet met de prachtige Aldous Harding: No Front Teeth. We horen een Harding die zoetgevooisder klinkt dan ooit, terwijl Hadreas wat sterker op Cat Stevens lijkt dan dat hij sowieso al doet. Het rockt, het is schitterend.

Glory is een plaat die gaat over het loslaten van schaamte, het omarmen van allerhande angsten en de zoektocht naar vervolgstappen in het leven. Het is het fraaiste album dat Perfume Genius tot nu toe afleverde en dat zich per draaibeurt steeds wat sterker in je brein nestelt. 5 november komt het circus naar Nederland, voor een show in het Amsterdamse Paradiso. Pieter Visscher

Heavy Lungs – Mr Famous

Wij dachten zo langzamerhand wel klaar te zijn met postpunk in het algemeen en postpunk met praatzang in het bijzonder. Maar we hebben dus buiten Heavy Lungs gerekend.

De band uit Bristol heeft met Mr Famous een bijzonder aanstekelijke single afgeleverd. De flair van de vocalist, de ongebreidelde energie van de ritmesectie, de anarchistische gitaren; het is vaker gedaan maar zelden beter. In de tekst neemt zanger Danny Nedelko (ja die) met een flinke lading zout alvast een voorschot op zijn aanstaande roem. Heavy Lungs verdient het om net zo populair te worden als IDLES en Fontanes DC. Album 2, Caviar is nu uit.

Leyla Ebrahimi – YOU CAN KEEP THE FIRE

Zeggen dat de opvolger van oud IJsbreker planet you forgot me van Leyla Ebrahimi niet tegenvalt is een understatement.

YOU CAN KEEP THE FIRE is een van de betere songs van het nog prille popjaar 2025. Dat Leyla kan zingen wisten we al, dat ze de kunst van het componeren verstaat weten we nu ook zeker. YOU CAN KEEP THE FIRE is een bevlogen met urgentie gezongen en scherpe gitaren omlijste rocksong. Je hoeft er niet aan te twijfelen dat de boodschap binnenkomt bij de geadresseerde ex. Ook hier lijkt Leyla niet niet op Lola Young, maar dan met een dikke Amerikaanse sound. En de aantekening dat Layla al even bezig was voordat Lola doorbrak. Ondanks redelijk succes op de streamingsdiensten van haar vorige single heeft de muziekpers miss Ebrahmi nog niet ontdekt. Info over haar is dus nog steeds schaars om niet te zeggen non existent, maar lang zal dat niet meer duren. 

Ruth Radelet, Nat Walker, Adam Miller – The Veil

De naam Ruth Radelet zal je waarschijnlijk niet zoveel zeggen, maar als we je vertellen dat ze uit Chromatics komt gaat er waarschijnlijk wel een lichtje branden.

Ook Nat Walker en Adam Miller zijn ex Chromatics. Waarom die band gestopt is weten we niet. Muzikale meningsverschillen zullen het niet zijn geweest. The Veil heeft niet alleen dezelfde stem, maar ook de zelfde sfeer en aankleding als de songs van Chromatics: kalme atmosferische fluisterpop.

Er is hier iets vreemds aan de hand. Ruth, Nat en Adam vertegenwoordigen driekwart van de oude band. Johnny Jewel is nu in zijn uppie. Waarschijnlijk was hij eigenaar van de bandnaam. Daarom moest het muitende trio een nieuwe naam verzinnen, maar blijkbaar ontbrak de inspiratie. Ruth Radelet, Nat Walker & Adam Miller klinkt voor geen meter.  Radelet, Walker & Miller was al beter geweest. Maar misschien is het een tussenoplossing en zijn ze bezig met vredesonderhandelingen en wilden ze Jewel gewoon even laten horen dat ze ook zonder hem kunnen. Dat is dus gelukt.  Begraaf nu maar snel de strijdbijl en ga weer lekker met zijn vieren muziek maken als Chromatics.

Cool Sounds – Just A Dream

Cool Sounds is een goed gekozen bandnaam, want wat Just A Dream net iets meer maakt dan een lekker lui liedje zijn de coole geluidjes die overal opduiken.

Te horen zijn o.a een clavinet, een accordeon en een xylofoon. Allemaal elektrisch. Plus ‘gewone’ instrumenten als bas, gitaar, drums en een pedal steel gitaar. De eigenaar van deze imposante verzameling instrumenten is Dennis Lacy uit Melbourne. De bandnaam Cool Sounds verwijst niet alleen naar een uitgebreid en ongebruikelijk instrumentarium, maar ook naar Lacey’s experimenteerlust. Cool Sounds heeft al vijf albums uit. Allemaal in een ander genre, variërend van Tame Impala-achtige indie-dance tot opvallend authentieke kroeg country. Just A Dream is zoals de titel al aangeeft dromerige pop wat iets anders is dan dreampop. 

Love Spells – Reach Out And Kiss Me

Recht toe rechtaan liefdesliedjes zijn een zeldzaamheid in de indie. Ook boven Reach Out And Kiss Me hangt een donkere wolk, de verlammende angst voor een teleurstelling.

Love Spells is het pseudoniem van Sir Taegen C’aion Harris, een naam die op zich al klinkt als een alias. Of zoals we schreven bij een vorige single; een figuur uit Westeros. De songs van Love Spells zijn warm en moody en doordrongen van een diep gevoel van vergankelijkheid. Niet echt duister, maar verre van vrolijk. Prachtig gemaakt ook met met zijn mistige instrumentatie en Sir’s androgyne zang. Zo’n gevoelige kunstenaar als Love Spells zal het niet makkelijk hebben in zijn thuisstaat Texas waar mannetjesputters die dienst uit maken. Hij moet dan ook maar snel eens deze kant op komen.