Category: Recensies

The Heavy Heavy – Because You’re Mine

Voor het zelfde geld had The Heavy Heavy ook The Sixties Music Preservation Society kunnen heten. De Britse band heeft zich namelijk als taak gesteld om de muziek van de jaren zestig levend te houden.

Dat doen ze niet door covers op te nemen van door hen bewonderde bands als The Beatles en The Mama’s & The Mama’s, maar door met songs te komen die klinken alsof ze stammen uit de periode 1964- 1970. Het fascimileren legt de band geen windeieren. De belangstelling voor hun geslaagde pastiches is groot en internationaal. Was vorige single Happiness een paar streepjes te zoet voor ons gebit, het ‘Sonny & Cher go garagerock’, Because You’re Mine is wel weer spekkie voor ons indie-bekkie zeker in deze tijd waarin de zon zich regelmatig laat zien. In september komt album II uit van The Heavy Heavy onder de titel, One Of A Kind.

Cavolo Nero – Agar

Cavolo Nero (de zwarte ruiter) is een band uit Utrecht die vindt dat er wel wat meer geswingd mag worden op deez’ aard.

Dat doel bereikt men met een mix van inheemse muzieksoorten uit het Midden-Oosten, de Caraïben en de V.S. Dat lijken in ieder geval de belangrijkste bronstreken voor kruidige nieuwe single Agar. Ook is de band niet vies van een beetje psychedelica. Dat maakt hun muziek een directe aanrader voor fans van o.a. Altin Gün, Jungle By Night, Yin Yin en Nusantara Beat. Er bestaat dus een groeiende en bloeiende Global Fusion scene in ‘Ollanda en Cavolo Nero is daar actief lid van.

Yannis & The Yaw – Rain Can’t Reach Us

Het verhaal is bekend. Foals frontman Yannis Philipakkis sluit muzikaal verbond met legendarische Afro-beat drummer Tony Allen. Voordat het project goed en wel op gang is, komt de 79 jarige Nigeriaanse drummer onverwachts te overlijden.

Yannis besluit de half voltooide songs alsnog af te maken voor release op EP later dit jaar. Rain Can’t Reach Us is de derde en met afstand beste vooruitgestuurde single van Yannis & The Yaw. En wel hierom.  Rain Can’t Reach Us is een vrij volmaakte fusie van de ambitieuze indie van Foals en de inventieve Afro-beat die Allen samen met Fela Kuti hielp ontwikkelen.  De ‘Paris, London, Lagos’ EP verschijnt op 30 augustus.

Concert: 10 september in Paradiso.

meija – HEAVEN

De in L.A. gelegerde Jamie Sierota alias meija maakt -volgens eigen zeggen- met synths doordrenkte indiepop.

Meija heeft zelfinzicht, want we hadden zijn nieuwe single HEAVEN en ook zijn oudere werk niet beter kunnen omschrijven dan als met synths doordrenkte indiepop. Om toch iets meer van een indruk te geven, kan je er woorden als eigenzinnig en bewogen aan toevoegen. Het is in ieder geval niet erg vrijblijvend wat meija maakt. Het is dan ook passend dat op vorige single POSSUM de ons welbekende Mark E. Everett van Eels te gast is. HEAVEN is bedoeld voor meija‘s nieuwe, twee album There Is Always Something dat oktober moet gaan uitkomen.

Fit – Cash

Het is nog veuls te vroeg om te kunnen zeggen dat in Utrecht een nieuwe Urban Dance Squad is opgestaan, maar helemaal uitsluiten mogen we het ook niet.

Bedoelde band heet Fit en kwam tot wasdom op de Herman Brood Academie. Dat betekent dat de mannen kunnen spelen en dat ook al een tijdje doen. De vergelijking met UDS dringt zich op omdat Fit uit de zelfde smeltkroes put als de befaamde raprockpioniers. In debuutsingle Crash horen we invloeden uit de hip hop, ska en verschillende soorten rock, waaronder punk en shoegaze. Ga ze zien tijdens de Popronde later dit jaar of beter nog z.s.m!

Holysloot – Carousel

De V.S. heeft Chicago en Boston. Wij hebben Holysloot.

Holysloot, misschien herinner je je het nog wel, is gerezen uit de as van het te vroeg gesneuvelde JAGD. Die band was van de postpunk toen dat nog geen ding was. Holysloot tapte aanvankelijk uit een ander vaatje, dat van de jangle pop, maar keert op nieuwe single Carousel terug op het oude sound-bed. Gebleven is de melodieuze, gedubbelde zang, maar anders is de rol van de gitaar, die is heavier dan op voorgaande songs en heeft ook gezelschap gekregen van toetsen. De kwaliteit heeft er niet onder geleden, integendeel. Carousel laat horen dat Holysloot een band is in beweging en dat zijn vaak de beste.

Kynsy – Stereo Games

Het is niet alleen maar punk en postpunk wat de klok slaat in de Ierse hoofdstad Dublin. Er wordt ook nog gewoon gerockt. Nou ja gewoon. Kynsy is veel maar zeker niet doorsnee.

In haar bio noemt ze namen als Igyy Pop, St Vincent en Julian Casablancas. Als je haar songs hoort met voorop nieuwe single Stereo Games hoor je dat dat noch vergezocht noch te hoog gegrepen is. Ciara Lindsey heeft een vlotte pen, een fijne stem en haar gitaar op de juiste plek. Haar sound is een beetje 90’s wat haar ook nog een eigentijds maakt. Stereo Games is Kynsy‘s eerste single voor Nice Swan Records, een label dat ze deelt met bands als English Teacher, Sprints en Pip Blom. Ergo het zal zeker niet bij deze eerste kennismaking met Ciara ‘Kynsy‘ Lindsay blijven.

Goldie Boutilier – The Angel And The Saint

De Canadese Kirstin Boutilier had een jaar of zes behoorlijk wat succes als Goldilox. Onder die naam maakte ze flitsende synti-popsongs met veelzeggende titels als Sex Paranoia, Complimentary Drinks en Touch Where It Hurts.

Een paar jaar terug zette ze een punt achter haar carrière als pop-pinup en vertrok naar Parijs. Daar vond ze zichzelf opnieuw uit als Goldie Boutilier, vertolkster van vernuftige popsongs op countryrockbasis, nummers met wederom veelbelovende titels als Cowboy Gangster Politician, White Limo Stuck In The Snow en het recente The Angel And The Saint. Daarin zingt Goldie dat ze weliswaar een engel is, maar beslist geen heilige. Goldie’s stem en ook wel stijl heeft wel wat weg van Stevie Nicks. Ook The Angel And The Saint had van Stevie kunnen zijn als die wat meer vampy en minder witchy was geweest.  

Nick Cave & The Bad Seeds – Long Dark Night

Nick Cave doet alleen nog maar aan ballads tegenwoordig. Niet onlogisch als je iets van zijn achtergrond weet.

Helaas zijn niet al zijn nieuwe composities van het niveau van zeg ‘Into My Arms’, maar Long Dark Night komt een heel eind in de goede richting. Net als op vorige singles van het Wild God album zijn er een koor en orkest, maar die blijven dit keer goeddeels op de achtergrond zodat de schijnwerper volledig gericht is op Cave en zijn indringende tekst, die is geïnspireerd door het gedicht ‘Donkere nacht van de ziel’ van de 16e eeuwse Spaanse monnik en mysticus Johannes van het Kruis. Maar uiteindelijk, zegt Cave ‘is het gewoon een mooi countryliedje’.

Wild God : 30 augustus. Concerten 26 (uitverkocht) en 27 september in de Ziggo Dome.

Nice Biscuit – The Star

Rain van Nice Biscuit had van King Gizzard kunnen zijn, als die band twee zangeressen had gehad. Met The Star gaat Nice Biscuit zijn eigen gang.

Die loopt weliswaar ook door een psychedelisch landschap en Nice Biscuit klinkt nog steeds onder invloed, maar dus niet meer van hun beroemde landgenoten. The Star is eigentijdse hippie-rock met naast zwoele damessamenzang ook veel ruimte voor de instrumentalisten. Tegen het einde dreigt er zelfs een drumsolo, maar die wordt tijdig afgewend door eerder genoemde zangeressen. Live zou dat wel eens heel ander kunnen aflopen. Het nieuwe, twee album van de psychonauten uit Brisbane staat voor 4 oktober en gaat SOS heten.