Paradiso Archieven - Page 23 of 41

Eels – The Deconstruction

Een tokkelende akoestische gitaar. Een fladderende vioolpartij. Een gortdroge snaredrum. En dan die feilloze kopstem van Mark Oliver Everett, alias ‘E’ om het helemaal af te maken. The Deconstruction, het titelnummer van het nieuwe album van Eels brengt de luisteraar binnen luttele secondes weer in vervoering.

Het is die geweldige ‘mood’ die Eels heet. Want Eels is meer dan muziek luisteren; Eels is een gevoel. Al twaalf albums lang. Heel af en toe zijn die albums goed, maar veel vaker fantastisch. Ook dit wapenfeit voegt zich met gemak bij de laatste categorie.

Het tweede nummer – IJsbreker bij Pinguin Radio – Bone Dry bijvoorbeeld, combineert een Suzy Q-achtige drumpartij met een filmscore-sfeertje. Bij Eels weet je dat de muziek nooit verveelt. Dat componist E altijd een eigenzinnig (‘Shooby-dooby-dooby’, ‘Sha-lala’) van liedjes schrijven heeft. U begrijpt: de verslaving aan dit album begonnen. Het instrumentale niemendalletje The Quandary is vervolgens een opmaat naar het intieme Premonition (voorgevoel) dat handelt over hoop.

Daarna gaat het van de sfeervolle samples die Rusty Pipes omarmen, naar de klassieke touch van The Epiphany en de gegarandeerde singlekandidaat Today Is The Day. En dan zijn we nog niet eens op de helft. Sfeervolle instrumentaaltjes (Coming Back, The Unanswerable), een verslavende, zeer dansbare Propellerheads-achtige track (You Are The Shining Light) en een stel lieve pianotracks (Archie Goodnight en There I Said It) leiden meesterlijk naar de finale voordracht In Our Cathedral. Oef. Wát een plaat. Tekst Mania | Dennis Dekker

LIVEDATA 18+19/06 TivoliVredenburg, Utrecht (Sold Out) 20/06 TivoliVredenburg, Utrecht 21/06 Paradiso, Amsterdam (Sold Out) 08/07 Rock Werchter, Werchter (BE)

ISLAND – Feels Like Air

Na twee succesvolle EP’s (Girl, 2015 en A PLace You Like, 2017), komt ISLAND met hun langverwachte debuutplaat. Op Feels Like Air laten de Londenaren horen waarom ze in Engeland hoge verwachtingen hebben van dit viertal. Beïnvloed door bands als The War On Drugs, Fleetwood Mac én Kings Of Leon zetten de heren zichzelf op de kaart met een prachtig debuut.

Er wordt afgetrapt met Ride, een mooi nummer waarbij frontman Rollo Doherty zichzelf meteen in de spotlights zet. Met zijn hese stem vol rauwe emotie excelleert hij gedurende het hele album, gevoed door het aangename gitaarspel van Jack Raeder. Try en The Day I Die zijn twee pareltjes, waarbij laatstgenoemd nummer dwars door je ziel snijdt.

Tel daarbij Something Perfect, Horizon én We Can Go Anywhere bij op, en je hebt een handvol nummers die dit debuut naar een ongekende hoogte laten stijgen. Met Feels Like Air en Lilyflower sluit de band hun album af, een album dat welhaast de definitieve doorbraak moet gaat worden voor ISLAND.

Veelzijdige indierock met een potentie waar je U tegen zegt: Feels Like Air is een prachtplaat geworden, die het aantal fans alleen maar zal laten groeien. Ze hebben er na het beluisteren van deze schijf met ondergetekende in elk geval één bij. Tekst Muzine.nl | Roel Schillings

LIVEDATA 19/04 Motel Mozaique, Rotterdam 24/04 Paradiso, Amsterdam 25/04 TivoliVredenburg, Utrecht 26/04 Café Café, Hasselt (BE)

Nieuw album Kamasi Washington ‘Heaven & Earth’ verschijnt 22 juni

“The world that my mind lives in, lives in my mind.” This idea inspired me to make this album Heaven & Earth. The reality we experience is a mere creation of our consciousness, but our consciousness creates this reality based on those very same experiences. We are simultaneously the creators of our personal universe and creations of our personal universe. The Earth side of this album represents the world as I see it outwardly, the world that I am a part of. The Heaven side of this album represents the world as I see it inwardly, the world that is a part of me. Who I am and the choices I make lie somewhere in between.” – Kamasi Washington

Groundbreaking artist Kamasi Washington’s highly anticipated second album Heaven & Earth is set for release June 22 via Young Turks. Two songs from the double album debut today, listen to Earth’s Fists of Fury and Heaven’s The Space Travelers Lullaby.

The long-awaited follow up to Washington’s debut The Epic, Heaven & Earth is comprised of two halves, which find Washington confronting quotidian realities with cosmic themes. A further investigation of Washington’s world building ideas, the new album explores his reckoning with current global chaos and his vision for the future.

Heaven & Earth, over two and a half hours of music, will be available on double deluxe CD and a four piece vinyl housed in bespoke double gatefold sleeve, in addition to all digital services.

TRACK LISTING

I. EARTH
1. Fists of Fury
2. Can You Hear Him
3. Hubtones
4. Connections
5. Tiffakonkae
6. The Invincible Youth
7. Testify
8. One ofOne

II. HEAVEN
9. The Space Travelers Lullaby
10. Vi Lua Vi Sol
11. Street Fighter Mas
12. Song for the Fallen
13. Journey
14. The Psalmist
15. Show Us the Way
16. Will You Sing

LIVEDATA 28/05 Doornroosje, Nijmegen 29/05 Paard, Den-Haag 01/06 Paradiso, Amsterdam

Live Foto Review: Claw Boys Claw @ Muziekgieterij, Maastricht

Live Foto Review: Claw Boys Claw @ Muziekgieterij, Maastricht
Voorprogramma Le Garage
7 april 2018
Foto’s Hub Dautzenberg

Claw Boys Claw werd in 1983 opgericht en bracht sindsdien twaalf albums uit, waarvan twee sinds ze in 2007 weer bij elkaar kwamen. Frontman Peter te Bos is nog steeds de rebel uit de beginjaren. Samen met gitarist John Cameron vormt hij al ruim dertig jaar de kern van de band.

In 2008 brachten ze hun veelgeprezen album Pajama Day uit, gevolgd door Hammer in 2013. En recent is het nieuwe album It’s Not Me, The Horse Is Not Me – part 1 verschenen!

12/04 TivoliVredenburg, Utrecht (Sold Out) 13/04 Burgerweeshuis, Deventer (Sold Out) 26/04 Vera, Groningen (Sold Out) 28/04 Paradiso, Amsterdam (Sold Out)

Le Garage

Claw Boys Claw

Sunflower Bean: “Inspiratie en energie als het ware vanzelf.”

Met afstand kan I Was A Fool nu al gerekend worden tot de meest coole en sexy singles van 2018. Het is afkomstig van het onlangs verschenen Twentytwo In Blue, het tweede album van het New Yorkse trio Sunflower Bean.

Tekst Jeroen Bakker

De titel is niet alleen een verwijzing naar de leeftijd van de bandleden, ze zijn alle drie 22 jaar, maar vormt tevens de periode tussen het debuutalbum uit 2016 en de releasedatum van de opvolger. Twee jaar en twee maanden geleden werd namelijk Human Ceremony uitgebracht waarmee het drietal kon rekenen op uitstekende kritieken in de diverse media. Tot dan toe speelde de muzikale carrière zich voornamelijk af in hun thuishaven maar dit voorjaar zijn de eerste shows van de Europese tour al op voorhand dik uitverkocht. De verleiding van I Was A Fool lijkt onweerstaanbaar en wordt langzamerhand opgepikt door diverse radiostations in Europa. Woensdagavond 11 april is de band in Paradiso. Kort voor aanvang van het optreden in Birmingham spreken wij met zangeres/bassiste Julia Cumming en gitarist/zanger Nik Kivlen.

”We hebben altijd de intentie gehad om het beste uit onszelf te halen maar dat het zo’n succes zou worden hadden we nooit durven dromen”, aldus Kivlen. “We hadden op de middelbare school al in diverse andere bandjes gespeeld voordat we bij elkaar kwamen en waren ons bewust van de vreemde verhoudingen die je met elkaar als muzikant in een band kunt hebben.” Kivlen probeert de veranderingen van de band te omschrijven aangezien de drie zich sinds enige tijd fulltime met Sunflower Bean bezighouden. “We hebben al eerder in Europa gespeeld maar nog niet eerder wisten wij op eigen kracht de zalen uit te verkopen.”

Het psychedelische indierocktrio uit Brooklyn heeft er hard voor moeten knokken en werd heel even zelfs de hardstwerkende act van New York City genoemd. “Dat was tussen 2014 en 2015 toen we werkelijk overal waar een podium te vinden was speelden. De shows bleken aan te slaan en het speekwoordelijke vuurtje verspreidde zich razendsnel.”

Voor de mensen van het gerenommeerde platenlabel Fat Possum bleken de stuwende drums, dromerige gitaarlijntjes en zangpartijen van Kivlen en Cumming reden genoeg om de band een contract aan te bieden. Inmiddels is de overstap gemaakt naar Lucky Number, het label waar Twentytwo In Blue vorige maand verscheen. Als support-act van bands als Wolf Alice, The Pixies, Vaccines en Best Coast heeft Sunflower Bean al de nodige vlieguren achter de rug.

“De verhoudingen binnen de band zijn altijd zo goed gebleven omdat we vanaf het prille begin allemaal hetzelfde doel nastreefden”, aldus Julia. “We wilden ons volledig kunnen overgeven aan het maken van muziek en bezig kunnen zijn met de band. Uiteraard speelt wederzijds respect daarbij een belangrijke rol en moet je elkaar ook op creatief gebied de nodige vrijheid gunnen. Er is binnen onze muziek ruimte voor experimenten maar we proberen daarentegen wel dichtbij onszelf te blijven. Vooral de optredens zijn voor ons het ultieme moment om ons te kunnen uiten en ons als band te kunnen profileren. Wanneer we bij elkaar zijn komen inspiratie en energie als het ware vanzelf bij elkaar. We weten welke richting we op willen maar als we samen spelen komen er allerlei invloeden bij en ontstaan er steeds weer nieuwe dingen. Alleen muziek maken is leuk maar om samen iets te creëren, iets te delen en daar ook nog succesvol mee zijn is nog veel leuker.”

Hoewel de band niet wil spreken van ‘een protestplaat’ lijkt een bedankje aan de Amerikaanse president op zijn plaats. “Ja, de verkiezingsuitslag is zeker bepalend geweest voor de totstandkoming van deze plaat”, lacht Kivlen. Tracks als Burn It en vooral ook Crisis Fest zijn wat dat betreft veelzeggend “Veel Amerikanen lijken zich langzamerhand te realiseren wat er nu aan de hand is wat de gevolgen zijn. Ik kan mij niet voorstellen dat je in deze merkwaardige tijden als muzikant niet beïnvloed raakt door de gebeurtenissen om ons heen.”

Kivlen heeft zich in diverse interviews uitgesproken over de huidige situatie en spreekt daarin over ‘a shit show’ wanneer het over de vreemde capriolen van de president gaat. Desondanks bevat het album wel degelijk een hoopvol en positief geluid. “Protest is er zeker en vooral als ik bedenk hoe men tegen onze generatie aankijkt. We worden dikwijls als lui en ongemotiveerd gekenmerkt maar ik zie juist heel veel leeftijdsgenoten om mij heen die heel goed weten waar zij mee bezig zijn en keihard werken om hun doel te bereiken. Hoewel men druk bezig is om verdeeldheid te zaaien zie ik juist een sterke solidariteit onder de jongeren groeien. Die spirit hoor je ook terug in onze muziek.”

In een interview van enkele jaren geleden beweerde Julia dat de Rock ’N Roll veel mensen hielp om te overleven. Ze blijkt zich het citaat nog goed te kunnen herinneren: “Ik denk dat het nu nog sterker is dan ooit. De Rock ’N Roll geeft energie, kracht en biedt de mogelijkheid te zijn wie je werkelijk bent. ‘Rock ’N Roll feeds you’ en is juist nu van levensbelang. Het helpt je in tijden als deze overeind te blijven.”

LIVEDATA 10/04 Trix, Antwerpen (BE) 11/04 Paradiso, Amsterdam

Nieuw-Zeelander Marlon Williams – Liefde en loutering

Nieuw-Zeelander Marlon Williams (27) viel begin 2016 op met zijn wonderschone titelloze debuutalbum. Filmische, theatrale country- en folksongs, gezongen door een man met engelachtige stem. Afgelopen februari is de nieuwe plaat Make Way For Love uitgekomen. Een plaat over een verloren muze. Een plaat die hij moest maken.

Tekst Popmagazine Heaven | Sandy Abrahams

Marlon Williams is een charmante man. Aantrekkelijk nonchalant, alsof hij zo uit een jaren vijftig film komt lopen. Zijn donkere brillantinehaar rockabilly naar achter gekamd. Theatrale en fluwelige zangstem. Roy Orbinson met een vleugje Elvis. Hij groeide op in Lyttelton, Nieuw-Zeeland, een kleine havenstad vlak bij Christchurch. Zijn ouders, beiden afstammend van de Maori’s, brachten hun liefde voor muziek over op de jonge Marlon. Bij zijn kunstzinnige moeder hoorde hij vooral klassieke muziek, zijn vader had een meer diverse smaak. “Mijn vader was een Maori-punk en speelde vroeger in een punkband. Hij draaide ook veel country en rock ‘n’ roll. We schreven en zongen vaak samen.” Ze zijn trots op hem. “Mijn moeder is wel kritischer dan mijn vader. Ze let nogal op de details en wil geregeld weten wat ik bedoel met mijn teksten. Dat is soms wat pijnlijk. Vooral als het zinnen zijn over seks. Dat is wel het laatste waarover je het wilt hebben met je ouders.”

Williams studeerde korte tijd Russische taal en literatuur, stapte over op een studie Maori-geschiedenis, en overwoog toen dat ook niets werd een carrière als operazanger. Tijdens de zanglessen was hij een buitenbeentje. “Het kwam vaak voor dat ik met een kater in de les zat en nog rook naar sigaretten en drank. Niet echt de juiste instelling voor een klassiek geschoolde zanger. Ik leerde er wel veel. Ik ontdekte hoe ver ik kon gaan met mijn stem, wat mijn bereik is. Daardoor durfde ik veel meer.”

Opera werd het uiteindelijk niet. Williams koos voor het geluid van grote Amerikaanse crooners als Jim Reeves, Marty Robbins en Roy Orbison. “Ik houd van de openheid waarmee ze zingen, die hoor je niet meer zo vaak. Zonder schaamte je emoties tonen. Dat vind ik mooi.”

SOCIAAL
Williams werd de frontman van countryfolkband The Unfaithful Ways en vormde in 2013 een duo met Delaney Davidson waarmee hij de bluegrass ontdekte. Toen hij alleen verder ging, was dat wel even wennen, maar het maakte alles ook eenvoudiger. Hij kon zelf beslissen wat hij wilde, zijn eigen weg kiezen. Het toenemende succes zag hij niet aankomen. “Het is ontzettend druk. Ik kom net uit Parijs. Daar heb ik tien interviews per dag gedaan. Soms wist ik al wat de volgende vraag zou zijn. Iedereen wilde hetzelfde weten.”

Hij is blij met alle aandacht, begrijp hem niet verkeerd, maar voor iemand die niet heel sociaal is, is het soms even doorbijten. “Ik moet me zo nu en dan afsluiten voor alle drukte. Dan lees ik wat, speel een spelletje of kijk een film. Mensen willen van alles van je en het is de kunst ze tevreden te houden zonder dat ze alle energie bij je weghalen. Gelukkig word ik daar steeds beter in.”

LIEFDESVERDRIET
Het is op zijn minst opmerkelijk wanneer een singer-songwriter niet staat te springen als hij weer eens wat moet schrijven. Toch geldt dat voor Williams. Hij heeft er weinig mee en het voelt als een opluchting als er eentje af is. “Ik houd vooral van al geschreven liedjes. Het hele schrijfproces voelt oncomfortabel, misschien doordat ik mijn gevoelens graag een beetje ontvlucht. I don’t like thinking of matters of the heart too much.”

Op zijn eerste album kwam hij daar nog mee weg. Niet hijzelf worstelde met liefde, verlies of eenzaamheid, het waren vooral verhalen van anderen. Bedacht of waar gebeurd – dat liet hij in het midden.

Hoe anders was dat bij Make Way For Love, zijn nieuwe. “Ik moest gewoon schrijven. Ik had muziek maken zo hard nodig. Het was therapie voor me en ik weet niet wat er was gebeurd als ik dit niet had kunnen doen.”

De noodzaak te schrijven kwam door de breuk met zijn geliefde Aldous (Hannah) Harding. Net als hij artiest en veelbelovend. Zij een tikje excentriek, hij vooral erg onder de indruk van haar. Ze drukte met haar aanwezigheid een artistiek stempel op zijn debuut en met haar afwezigheid op Make Way For Love. Elk nummer ademt Aldous. “Ik miste haar. Er was niemand met wie ik zo veel praatte als met haar. Over muziek, kunst, het leven. Je loopt een lange tijd samen op en houdt elkaars hand vast. Dat was opeens weg. Ik had het graag voorkomen, maar tegelijkertijd was het ook goed dingen zelf te doen, de kracht te vinden in mijn eigen manier van werken.”

Harding is nog wel te horen, in het duet Nobody Gets What They Want Anymore. Twee stemmen die prachtig in elkaar overvloeien, melancholiek en teder. “Voor mij was het heel logisch dat zij meezong, maar moeilijk was het wel. We namen het apart van elkaar op. Dat kon doordat we elkaar altijd goed aanvoelden en het dus niet nodig was echt samen te zijn. Een zwaar proces dat uiteindelijk ook louterend bleek.”

Neigde zijn vorige plaat voornamelijk naar de donkere kant van country en folk, de opvolger klinkt weidser en theatraler. “Ik was toe aan andere dingen ontdekken. Mensen plaatsen mijn muziek graag in een hokje. Dat communiceert gemakkelijker, maar als maker levert het me niets op. Het beperkt je als je steeds stilstaat bij de vraag of de muziek nog wel in je genre past. Dat doe ik dus niet meer.”

Het gaat ruim een jaar na de liefdesbreuk behoorlijk goed met Marlon Williams. Make Way For Love krijgt, nog niet eens uitgekomen, al veel aandacht en de internationale tournee is geboekt. “Misschien is de breuk met Aldous iets waar ik nooit helemaal overheen kom. Ze is echt heel speciaal. Gelukkig vond ik een goede manier om ermee om te gaan. Namelijk dit album. Daar ben ik blij mee.” En, besluit hij berustend: “There’s pride in the letting go.”

LIVEDATA 11/04 AB Club, Brussel, 13/04 Paradiso, Amsterdam (Sold Out) 28/04 Ekko, Utrecht (Sold Out)

—

Nieuwe nummers niet missen?
Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 34,99 voor slechts € 22,50! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement

Tickets voor New Yorkse trio Sunflower Bean op 11 april in Paradiso

Het New Yorkse indierocktrio Sunflower Bean brengt op 23 maart hun tweede studioalbum Twentytwo in Blue uit. Deze titel verwijst zowel naar hun leeftijd – Julia Cumming, Jacob Faber en Nick Kivlen zijn op die datum allemaal 22 jaar oud – als naar de periode van 2 jaar en 2 maanden die tussen deze langspeler en het debuut Human Ceremony uit 2016 zit.

Op het 11 tracks tellende Twentytwo in Blue laat het drietal nog steeds heerlijke gitaar pop/rock liedjes horen met een ietwat retro ondertoon. Deze herkenbare ‘Sunflower Beans sound’ vormt nog altijd de basis, maar het laat tegelijk de progressieve ontwikkeling van de band horen, zowel qua geluid als songwriting.

Lees hier ons interview met Julia Cumming van Sunflower Bean.

LIVEDATA 10/04 Muziekcentrum Trix, Antwerpen (BE) 11/04 Paradiso, Amsterdam

Tickets Winnen

Waarom heet het album Twentytwo in Blue? Mail je antwoord naar prijsvraag@pinguinradio.com en win 2 tickets voor deze exclusieve Paradiso-show!

The Secret Sisters o.a. naar Paard, Metropool en Paradiso

Prachtige harmonieën, country deuntjes en vooral vrolijke liedjes, zo zou je The Secret Sisters kunnen omschrijven. De uit Alabama afkomstige zussen hebben een ‘bumpy road’ gehad, maar ondanks alles zijn ze terug, sterker dan ooit. Het eerste album van Laura & Lydia stamt uit 2010 en staat vol met covers van o.a Sinatra en Nancy Baron. Gezongen op een manier waarbij je vlinders in je buik krijgt en zo gespeeld dat je meteen opstaat om te dansen.

Hun tweede album, welke uitkwam op Republic Universal Records, belandde op nummer 18 in de Country Charges. Maar dat was voor het label niet genoeg om verder te gaan. Republic Universal liet de dames vallen waarop een moeilijke periode volgde. Ze raakte bijna failliet en moesten beginnen bij het begin. Van touren met Bob Dylan naar het verliezen van je label gaat ook niet in de koude kleren zitten. Gelukkig was het voor de dames geen reden om te stoppen en zijn ze nu terug met You Don’t Own Me Anymore. Een nieuw, vurig album, waarin duidelijk wordt hoe de passie voor muziek sterker is dan alle tegenslagen. Het resultaat is een prachtig album vol eerlijkheid, boosheid maar vooral vreugde, want de zussen zijn weer klaar om op tour te gaan.

LIVEDATA 04/04 Paard, Den Haag 05/04 Cultuurcentrum Vredeberg, Lier (BE) (Sold Oud) 06/04 Vanslag, Broger 07/04 Heartland Festival @ Metropool, Hengelo 08/04 Paradiso, Amsterdam

Drie keer EELS in TivoliVredenburg te Utrecht – laatste kaarten voor 20 juni

Drie keer EELS in Utrecht! De concerten op maandag 18 juni en dinsdag 19 juni zijn uitverkocht.

De Amerikaanse rockband Eels is het project van singer-songwriter en multi-instrumentalist Mark Everett, ook bekend als E. Samen met een steeds wisselende verzameling bandleden heeft hij inmiddels elf albums afgeleverd en een volstrekt eigen plek voor zichzelf gecreëerd in de muziekwereld. Everett weet persoonlijke teksten over het leven, de liefde en de dood te combineren met (indie)rock die tegelijkertijd prettig-vreemd en meezingbaar is.

Op 6 april verschijnt Eels’ nieuwe album The Deconstruction, en ook met hun live-dvd Live At Royal Albert Hall (2015) kom je alvast in de stemming! Het nummer Today Is The Day van het nieuwe album staat overigens ook op de playlist van Pinguin Radio!

LIVEDATA 18+19/06 TivoliVredenburg, Utrecht (Sold Out) 20/06 TivoliVredenburg, Utrecht 21/06 Paradiso, Amsterdam (Sold Out)

The White Buffalo naar Rock Werchter en Paradiso

The White Buffalo maakt op zaterdag 7 juli zijn debuut op een Nederlands podium met een show in Paradiso Noord in Amsterdam. Een dag eerder staan ze op Rock Werchter.

Singer-songwriter Jake Smith, beter bekend als The White Buffalo, is in andere landen al jarenlang populair. In zijn thuisland de Verenigde Staten vallen moderne bluesfans als een blok voor de bijzondere zware zangstem van The White Buffalo, die sterk doet denken aan grootheden zoals Eddie Vedder (Pearl Jam).

Om met nog meer grote namen te strooien: The White Buffalo haalt zijn inspiratie uit grootheden zoals Bob Dylan en Leonard Cohen. In de traditie van Johnny Cash en Steve Earle maakt The White Buffalo klassieke Americana singer-songwriter liedjes die verhalend zijn, knipogen naar hedendaagse folk en kwalitatief op één lijn zitten met zijn idolen.

Live wordt de akoestische gitaar van Jake Smith slechts aangevuld met een bassist en een drummer. Een ijzersterke combinatie waarmee The White Buffalo in de VS, Duitsland en vele andere landen al gigantische zalen heeft veroverd.

The White Buffalo maakte al indruk met sterke platen als Hogtied Revisited (2009) en Once Upon A Time In The West (2012), en inmiddels is de band alweer toe aan hun zesde langspeler Darkest Darks, Lightest Lights met onder andere de rockende single Avalon. De muziek van The White Buffalo bleef ook niet onopgemerkt bij bedenker en producer van de hitserie Sons Of Anarchy, Kurt Sutter. Smith, Sutter en de band The Forest Rangers schreven samen het nummer voor de laatste aflevering van het 7e seizoen, Come Join The Murder. Maar daar bleef het niet bij, maar liefst 10 nummers verzorgde Smith voor de serie, waaronder ook het intense House Of The Rising Sun.

LIVEDATA 06/07 Rock Werchter, Werchter (BE) 07/07 Paradiso, Amsterdam