De jongens van Ivan & the Parazol maken rockmuziek zoals ze die in de jaren zestig en zeventig ook maakten. Daar giet de band vervolgens een modern sausje overheen, waardoor het fris en aanstekelijk klinkt.
In thuisland Hongarije verkopen ze de grootste zalen uit en stonden ze meerdere malen op het hoofdpodium van Sziget. Inmiddels zijn er drie albums uit en is er een vierde op komst. Vandaag verschijnt de derde single When I Was 17, een eerbetoon aan de klassieke rock waar ze mee zijn opgegroeid. Deze nieuwe single staat op het aankomende album Exotic Post Traumatic welke op 22 maart verschijnt.
Ry Cuming beleefde als Ry X een vruchtbaar 2018. Volle zalen, festivaltenten die werden betoverend en een uitverkocht huis in een sfeervol Carré in Amsterdam. Zijn muziek is lastig in een hokje te plaatsen. Laten we dat vooral niet doen.
Cuming is in ieder geval van alle markten thuis. Hij maakte onderdeel uit van zowel Howling als The Acid. Elektronica, folk, techno, deephouse. Diverse stromingen komen in beide samenwerkingen aan bod. Maar stiekem is Cumings op z’n best als singer-songwriter Ry X, die op Unfurl – zijn tweede langspeler – wederom onder je huid kruipt.
Somber, melancholisch, soms hoopvol. En verrassend, zoals tijdens het bezwerende, breekbare Untold, waar een Burial-achtige drop het nummer op fraaie wijze omlijst. Mooi is het toverwoord op Unfurl. Het hart smelt. Dromen. Wegdromen. Zweven. Maar ook zachtjes heen en weer bewegen, als op een track als YaYaYa het fijnbesnaarde refrein wordt ingezet. Verder regeert een akoestisch gitaar. En een hemelse falset. Eentje voor de late uurtjes. Tekst Mania | Jelle Teitsma
LIVEDATA 27 februari Cirque Royal, Brussel (BE)
01 maart Paradiso, Amsterdam (Sold Out)
02 maart Paradiso, Amsterdam
Nik West is vocaliste, songwriter en bassiste en staat bekend om haar hanenkam in de vorm van een bassleutel. Met haar funky baslijntjes, innemende stem en spectaculaire live-performance, kan ze inmiddels artiesten als Bootsy Collins, Quincy Jones, Prince en Lenny Kravitz tot haar fans rekenen.
Ze wisselt moeiteloos van zwoele r&b melodieën naar wat harde rocksolo’s. Echter blijven in haar geluid funklegendes als Marcus Miller en Larry Graham nooit ver weg.
Rusten is niks voor deze wandelende collectie tegenstellingen. Daarvoor is Douwe Bob teveel lefgozer, cocktailshaker, womanizer, bohemien, romanticus, melancholicus, feestbeest, dichter, rock-’n-roller, charmeur, nachtbraker, pokeraar, stijlicoon, stadsjongen en natuurmens… en dat allemaal verenigd in een persoon.
Op zijn vijfentwintigste is hij al een household name in de Nederlandse popcultuur. Songfestival, Beste Singer-songwriter, tweemaal Pinkpop, need we say more? Met een nieuwe single “Shine” en album “The Shape I’m In” op zak en alle mooie songs van zijn voorgaande albums in zijn hoofd beloven dit unieke shows te worden.
LIVEDATA 20.02.19 Oss – Groene Engel SOLD OUT 21.02.19 Breda – Mezz SOLD OUT 22.02.19 Amersfoort – Fluor SOLD OUT 23.02.19 Sittard – Volt 01.03.19 Hengelo – Metropool 02.03.19 Alkmaar – Victorie SOLD OUT 07.03.19 Arnhem – Luxor Live SOLD OUT 08.03.19 Leeuwarden – Neushoorn SOLD OUT 09.03.19Amsterdam – Paradiso SOLD OUT 15.03.19 Venlo – Grenswerk 16.03.19 Zwolle – Hedon SOLD OUT 22.03.19 Dordrecht – Bibelot TICKETS 14.02.19 Aartswoud – Kerk SOLD OUT 14.02.19 Aartswoud – Kerk (extra concert) 16.02.19 Emmeloord – ’t Voorhuy 20.04.19 Schijndel – Paaspop 25.05.19 Utrecht – Central Park
Indiemuziek uit Australië. Vaak een gouden combinatie. Denk recentelijk aan Ball Park Music. En aan gerenommeerde namen als Tame Impala, Empire Of The Sun, Vance Joy en Flume. Methyl Ethel timmert wat dat betreft ook aardig aan de weg.
Flarden van nummers op het debuut Oh Inhuman Spectacle uit 2016 doen denken aan indiegoden als Animal Collective, MGMT en Deerhunter. Zo’n track als Twilight Driving bijvoorbeeld. Heerlijk.
Everything Is Forgotten is een jaar later de moeilijke, doch knappe tweede. L’Heure des Sorcières, No. 28 en – vooral – Ubu stuwen de plaat omhoog. Frontman Jake Webb, een man inderdaad, schroeft het niveau op Traige verder op.
Opener Ruiner legt de lat hoog. Een rijk en vol geluid. Synths. Pure pop. Scream Whole heeft erna een Metronomy-achtig basloopje. Real Tightis, net over de helft, ongrijpbaar. De intense leadzang. De zweverige instrumentatie. No Fighting sluit de boel op intense wijze af. Fan van vaandeldragers als Tame Impala en MGMT? Intekenen maar! Tekst Mania | Jelle Teitsma
Het Canadese The Velveteins slaat een brug tussen de psychedelische rock van de jaren ’60 en de indierock-explosie van het nieuwe millennium.
Geïnspireerd door het leven in een camper op de stranden van Australië, keerde frontman Spencer Morphy terug naar Canada en richtte de band op met mede-songwriter Addison Hiller in 2014.
Het duo schreef in twee weken vijf nummers en schraapte genoeg geld samen om naar Nashville te vliegen en hun eerste EP op te nemen met producer Lincoln Parish van Cage The Elephant.
Hierop kwam de voorliefde voor klassiekers als The Beatles en The Kinks in combinatie met een rauwer garagerockgeluid duidelijk naar voren. In 2017 verscheen het eerste volledige album ‘Slow Wave’, dus dit is nog maar het begin.
Al in 2016 hoorden wij voor het eerst van Son Mieux, de nieuwe band van Camiel Meiresonne. Deze kenden we nog van All Missing Pieces en Soul Sister Dance Revolution, bands waarmee hij op het punt van doorbreken stond, maar het net niet haalde. Dat zou voor Son Mieux weleens anders kunnen zijn, want de afgelopen twee jaar werd hard gewerkt aan dit zeer overtuigende debuut.
Waren zijn vorige bands nog in een rootsy sound gedrenkt, met Son Mieux heeft Meiresonne een uniek eigen geluid gevonden. De van oorsprong gitaarrock nummers worden gelardeerd met een frisse elektronische sound. Dat weerhoud de nummers niet om af en toe weids uit te waaieren en een behoorlijke impact te maken.
Hoogtepunt Nothing laat ook horen dat Meiresonne vocaal wat kan, niet vanwege een geweldig bereik, maar wel omdat hij doet denken aan de indruk die Dylan en Lou Reed in hun jonge jaren achterlieten. Een debuut die het wachten meer dan waard was. Tekst Mania | Jurgen Vreugdenhil
INSTORE IN CONCERTO
Son Mieux komt het nieuwe album Faire de Son Mieux presenteren op het podium van Concerto! Donderdag 14 februari. Aanvang optreden 17:30, Toegang is gratis meer info
De mannen en vrouwen van Dilly Dally geven op het podium altijd 300%. De venijnige mix van grunge en punk voelt vanaf moment één als een harde klap in je gezicht.
Voorop staat zangeres Katie Monks, wiens zang makkelijk vergeleken kan worden met Courtney Love en Brody Dalle. In september 2018 kwam ‘Heaven’ uit. Het is de opvolger van het 34 minuten tellende debuutalbum ‘Sore’ uit 2015. De eerste single van het tweede album heet ‘Doom’ en is hieronder te beluisteren.
Het is onmogelijk meer bezigheden in iets meer dan een jaar te proppen dan Sharon Van Etten heeft geprobeerd. In 2017 ging ze samenwonen met de drummer uit haar tourband, beviel ze op 35-jarige leeftijd van haar eerste kind, een zoontje, maar ze onderbrak haar studie psychologie nauwelijks, speelde in tv-series als The OA en de theaterversie van David Lynch’s chef d’oeuvre Twin Peaks, en leverde de soundtrack af voor de film Strange Weather, regie Katherine Dieckmann.
Remind Me Tomorrow is tussen al die inspannende en tijdrovende bedrijven door opgenomen. Als het resultaat van een ongewenste mentale uitloop van de zwangerschap, die ook nog even haar leven in de war kwam schoppen. De foto van een chaotische kinderkamer op de cover zegt alles. De moeder gaat bijna verloren tussen de rotzooi die het resultaat is van de roze wolk na een bevalling.
Onder productionele begeleiding van John Congleton (onder meer St. Vincent) vertaalt Sharon Van Etten haar prille geluk in een getourmenteerde afrekening met alles wat een gezegend bestaan klaarblijkelijk eerder in de weg heeft gestaan. ,,Toen deze songs zich aan me opdrongen, begon ik ze vorm te geven met behulp van keyboards en synthesizers. Bewust heel anders dan op Are We There?, mijn vorige album. Daar drukte ik me nog uit in de enige ‘taal’ die ik tot dan toe machtig was, namelijk die van de instrumentatie van een doorsnee band. Dat voldeed dit keer niet. Ik voelde me beperkt, was klaar voor iets anders.”
John Congleton onderwierp haar aan een spervuur van vragen, voordat hij de samenwerking wilde aangaan. “’Wat zijn je gevoelens? Wat zijn nu je invloeden?’ ‘Wat probeer je te zeggen?’ De demo’s die ik thuis had gemaakt bestonden uit meditatieve dronegeluiden en duistere beats. Het materiaal was ongelofelijk donker van toon en karakter, maar dat geluid wilde ik juist omhelzen, me eigen maken. Ik luisterde op dat moment naar Suicide, Portishead en Nick Cave’s album Skeleton Tree. De steekwoorden voor mij waren ‘confronterend’ en ‘eerlijk’.”
“Het levert songs op die confronterend zijn om te zingen, maar ik wist vanaf het begin dat ik dit materiaal in zijn ruwe vorm wil laten horen. Ik wil de luisteraar continu onderdompelen. Dit zijn mijn songs, mijn teksten, mijn leven. Ik had alle teksten volledig uitgeschreven voordat we de studio indoken. Ik liet John in totaal veertig songs in demovorm horen en hem zijn keuze maken om te zien waarom hij welke stukken zou kiezen. Ik had drie setjes van songs gemaakt, mapje A, mapje B, mapje C. In A zaten mijn favorieten, in B de ‘gaat wel’-selectie, in C songs die voor mij golden als wild cards. John koos de meeste songs die op het album zijn gekomen uit de A-selectie.”
LIVEDATA 29 maart Paradiso, Amsterdam 30 maart Orangerie / Le Botanique, Brussel (BE)
De Amerikaanse singer-songwriter Jessica Pratt maakte tot dusver twee platen die je direct mee terug namen naar de Amerikaanse folk en psych-folk uit de late jaren 60. Het waren platen zonder opsmuk die het moesten doen met een akoestische gitaar en de bijzondere stem van Jessica Pratt.
Die akoestische gitaar is er nog steeds op de derde plaat van de singer-songwriter uit Los Angeles, Quiet Signs. Het geluid op de plaat is echter minder sober en wat dromeriger. Er staat flink wat galm op de stem van Jessica Pratt en de instrumentatie op de plaat is rijker ingekleurd met onder andere strijkers.
Toch neemt ook Quiet Signs je direct mee terug naar de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk en de psychedelische folk zoals die aan het eind van de jaren 60 aan de Amerikaanse westkust werd gemaakt. Het is even wennen aan de vollere productie en de bijzondere wijze waarop de vocalen zijn opgenomen, maar Quiet Signs overtuigt al snel net zo veel als zijn twee voorgangers. Tekst Mania | Erwin Zijleman
Ry Cuming beleefde als 
Indiemuziek uit Australië. Vaak een gouden combinatie. Denk recentelijk aan Ball Park Music. En aan gerenommeerde namen als Tame Impala, Empire Of The Sun, Vance Joy en Flume. 
Al in 2016 hoorden wij voor het eerst van 
De Amerikaanse singer-songwriter