“In Suede world it doesn’t matter how many times they kick you down in the ground”, aldus Brett Anderson van Suede. In een vrijwel uitverkocht 013, dat in de watten wordt gelegd. De alternatieve Britse rockband verkeert tijdens de Dancing With The Europeans Tour in bloedvorm.
Gezien: Suede, 11 maart 2026, 013 Tilburg
Tekst en foto: Pieter Visscher
Zo’n concert dat je vanaf de eerste seconde in een greep houdt. Je hoort meteen dat het goedzit qua gedrevenheid en enthousiasme. Bij tijd en wijle is Anderson zelfs een beetje manisch. Hoe hij zijn publiek opzweept om mee te klappen; niet meedoen is totaal geen optie. Anderson bepaalt wat er gebeurt, zowel op het podium als in de sublieme rockzaal in Tilburg, die al vroeg in de set publieksfavorieten als Trash en Animal Nitrate krijgt voorgeschoteld. Het is meteen smullen. Teksten lopen negen van de tien keer door de wisselende visuals achter de band, waardoor wat minder tekstvaste fans ook uit volle borst mee kunnen zingen, zonder een modderfiguur te slaan. Een sympathieke geste.
De onstuitbare vijfkoppige formatie maakt nog altijd baanbrekende muziek. Zo zijn Autofiction (2022) en Antidepressants (2025) onvervalste topalbums van een band die eigenlijk altíjd wel heeft geleverd, ondanks de vele wisselingen rondom Anderson, zonder wiens karakteristieke stemgeluid Suede niet meer had bestaan. Dat lijdt geen twijfel. Anderson, de onvervangbare bezweerder en songschrijver.
We horen twintig songs voorbij komen in Tilburg, dat al vele uren voor aanvang van het concert publiek samengedromd ziet voor de poorten van 013.
Ze krijgen uiteindelijk wat ze willen horen en zien. Andersons energie en enthousiasme voor zijn kunstuitingen, zijn liedjes, en zijn verlangen om zijn gepassioneerde en bewonderende publiek te behagen, zijn vanaf het begin duidelijk voelbaar en blijven gedurende het hele optreden pregnant aanwezig. Openingsnummer Disintegrate, tevens opener van de laatste worp, zet de toon voor de avond met zijn rauwe drive en emotionele spanning. Anderson (58) is constant in beweging en bespeelt de volledige lengte van het podium, springt op monitors en lijkt in de bloei van zijn leven.
June Rain, van Antidepressants, is een meeslepend rustpunt in een show die vooral en meestentijds opzwepend is. Vol venijn en emotie. Tijdens The Beautiful Ones is niemand meer te houden. “Tilburg you have been been beautiful!”, zegt Anderson. Je voelt dat-ie het meent. “It’s time to leave Suede world. It’s hard isn’t it?” Zonder meer. We vallen en masse in een gat, terwijl de band afsluit met Dancing With The Europeans, een van de allersterkste nummers die de laatste jaren op plaat zijn gezet. We maken een laatste diepe buiging en laten het applaus nóg wat harder klateren. Merci!
