Author: Flip van der Enden

Van Garritsen – Midnight Cycling Club

In het dagelijks leven is Patrick Garritsen grafisch vormgever en illustrator, in de nachtelijke uurtjes wordt Pat Van en maakt hij muziek.

Of misschien doet hij dat gewoon in het weekend, maar nachtelijke uurtjes klinkt romantischer. Waar het omgaat is dat Patrick rockt als hobby en dat doet hij zo goed dat we hem even voor het voetlicht willen trekken. Van Garritsen blijkt een omnivoor; pop, rock, country, stonerrock, you name it, hij speelt het. En goed ook! Welk nummer je van Van ook neemt representatief is het dus nooit, behalve dan voor zijn veelzijdigheid en wat zijn Amerikaanse collega’s ‘chops’ noemen, zijn instrumentbeheersing dus.

De nieuwste single van de DIY artiest, Midnight Cycling Club is een sfeervolle, ambachtelijk geproduceerde song in de stijl van 80’s bands als Squeeze, The Rumour en The Motors. Het is niet ondenkbaar dat die namen Van niks zeggen, maar wie wel bekend is met het werk van genoemde powerpopbands weet dat ze er verstandig aan doen de naam Van Garritsen, met een a dus even op te zoeken en aan te klikken op een van de streamingsdiensten.

J. Bernardt – Last Waltz

We hopen dat we hem niet beledigen als we J. Bernardt de Bryan Ferry van de lage landen noemen.

J maakt tot in de puntjes verzorgde edelpop voor pakkendragers en cocktaildrinkers. Hij croont als de beste en een dameskoortje is nooit ver weg. Muziek dus, die je met een mooi woord nocturnaal zou kunnen noemen, Eine Kleine Nachtmuzik. Dat doet hij met Balthazar en misschien nog wel meer op zijn soloalbums. Glad wordt het echter nooit. Er zit altijd wel iets averechts of onverwachts in de producties van J. Bernardt, zoals in Last Waltz een cowboy gitaar. Last Waltz is single vier van soloalbum twee van J (inte Deprez) Bernardt.

Nilüfer Yanya – Like I Say (Runaway)

Het zou niemand hebben verbaasd als Nilüfer Yanya haar muziek wat had gestroomlijnd om er een groter publiek mee te bereiken.

Na twee albums ziet het er goed uit voor de Brits-Turkse zangeres. Eén hit en haar kostje is gekocht. Zeg nooit nooit in de wond’re wereld van de popmuziek, maar Like I Say ( Runaway) gaat hem niet worden. In plaats van zoet heeft Nilüfer namelijk zout toegevoegd aan de mix van dansbare mix en grungy gitaren. Klaarblijkelijk is Nilüfer liever indie-queen dan het zoveelste prinsesje in de popscene. En gelijk heeft ze.

Hairpin – Cyclone

De ontwikkeling van Hairpin van bevlogen vriendenclub tot potente indierockband is goed te volgen op het dozijn singles dat de New Yorkse band sinds 2022 heeft uitgebracht.

Cyclone, de nieuwe single van de zelfstandig opererende band is een energieke, strak in de gitaren zittende, constant in beweging zijnde track in een stijl die we zouden willen bestempelen als smartrock. Aan de verwante vormgeving van de laatste vier singles vermoeden we dat ze een dezer dagen op een EP of misschien wel een album terecht zullen komen. We houden het voor je in de gaten.

IST IST – The Kiss

IST IST is de van Meegeren van de popmuziek. Han van Meegeren was een kunstschilder die gespecialiseerd was in het vervalsen van schilderijen van Vermeer.

De man was zo goed dat experts zijn doeken voor echt aanzagen.  Wat van Meegeren deed met schilderen, doet IST IST met muziek. Specifiek met de new wave zoals die klonk in de zaaltjes en oefenhokken van Manchester ca 1980. Het zijn eigen nummers en de opnamekwaliteit is wel wat beter dan toen, maar IST IST klinkt akelig authentiek.

Opvallend is dat de Britten bij ons populairder is dan at home in Manchester. Vooral in Nijmegen lusten ze wel pap van de band.  En laat dat nou net de stad zijn die in de jaren 80 voorop liep bij de erkenning en waardering van de oorspronkelijke new wave.

De rocktempel toen en nu in Nijmegen is Doornroosje. IST IST speelde daar een tijdje terug en had het heldere idee om er opnamen te maken voor de clip van nieuwe single The Kiss. De band staat voor een volle en we mogen wel zeggen uitzinnige zaal wat een sfeervolle en enthousiasmerende video oplevert. Wat helpt is dat The Kiss iets minder doemerig is dan we van IST IST gewend zijn. De nieuwe single komt net als het recente Lost My Shadow op 20 september op het ‘Light A Bigger Fire’ album.

Cults – Crybaby

Met ruim 11 miljoen luisteraars per maand kan je Cults niet niet populair noemen, maar doorgebroken is de Amerikaanse dreampop band ook niet echt.

Madeline Follin en Brian Oblivian komen uit New York maar klinken zo West Coast als maar kan en rete retro. Ook nieuwe single Crybaby is met een  smakelijk sixties sausje overgoten. Miss Follin klinkt hier als een girl uit een group uit de stal van Phil Spector. Het kan niet anders dan dat Donna Blue net als wij flink fan is van Cults. Het is nog onbekend of Crybaby de komst van een nieuw album inluidt, maar mocht dat zo zijn dan wordt dat hun vijfde langspeler. Wel gaat de band weer op tournee, helaas alleen nog in de V.S.

Crumb – The Bug

Het Amerikaanse Crumb is een beetje gek. En dat steken ze niet onder stoelen of banken.

Neem nou nieuwe single The Bug. Op zich is het al apart om een liedje over beestjes te maken (of je band kruimel te noemen), maar de psych-rockers gooien er nog een schepje bovenop door de song halverwege te laten overgaan in een freaky instrumental. Dat is niet helemaal waar. Ergens op de achtergrond hoor je nog wat gewauwel van frontpersoon Lila Ramani, maar de aandacht wordt getrokken door een trippy kwartet voor bas, drums, gitaar en synthetische strijkers. The Bug komt op 17 mei ook uit als onderdeel van het nieuwe Crumb album, AMAMA.

Concert: 24 mei, Paradiso.

Return To Dust – Face Down

‘Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren’. Een band die zich zo’n Bijbelse naam aanmeet als Return tot Dust is of zwaar christelijk of van de metal. Of allebei natuurlijk.

Puur metaal kan je de muziek van het viertal uit L.A. niet noemen, maar het gaat  er bij tijd en wijle wel flink heavy aan toe op hun gisteren (3/5) losgelaten debuutalbum. Mooi in het midden staat Face Down, een track waarin alle elementen zitten die van Return To Dust een naam maken om te onthouden. Dat zijn scherpe songs, vurig (gitaar)spel en overtuigende zang. Dit alles gefrituurd in grunge olie en geserveerd met een lekker retro-sausje.

Islands – Drown A Fish

Ondanks een catalogus van inmiddels 9 albums en een 10e op komst is het het Canadese Islands nooit gelukt om zich los te maken van het peloton en een plek te veroveren in de kopgroep.

Maakt de band met Drown A Fish een kans om het tij te keren? Waarschijnlijk niet. Dat neemt niet weg dat de nieuwe single weer zeer de moeite waard is. Met name voor hen die van hun klankleveranciers net iets meer verlangen dan een aangename melodie. Bandbaas Nick Thorburn keek dit keer naar Elvis Costello voor inspiratie. En zo klinkt Drown A Fish ook wel, als Costello, maar dan gezongen met een stem die wat makkelijker in het gehoor ligt dan die van Elvis II. Nieuwe album, What Occurs is uit op 10 juni.

Chloe Slater – Nothing Shines On This Island

Nothing Shines On This Island is pas de derde single van Chloe Slater, maar nu al is duidelijk dat de Britse rocker-zangeres tot grootse dingen in staat geacht mag worden.

De lef en vanzelfsprekendheid waarmee ze zingt en speelt verhullen dat we hier te maken hebben meteen 20 jarige. Ook de tekst van Nothing Shines On This Island is volwassen. Chloe schets een somber beeld beeld van haar vaderland waar het zeker voor de jeugd steeds minder goed toeven is. Toch is haar nieuwe single meer dan een aanklacht. Ze spreekt ook de hoop dat als we er de schouders onder zetten er met zijn allen iets van kunnen maken. Die Chloe die komt er wel.