Author: Flip van der Enden

The Scratch – Cheeky Bastard

Altijd leuk als de ene band een ander citeert. The Scratch haalt Champagne Super Nova aan van Oasis in Cheeky Bastard. Niet als compliment overigens. Hun muziek lijkt ook in niks op die van de gebroeders Gallagher. The Scratch is van de metal, maar dan met een flinke scheut folk in de mix. En humor.

Zo’n band kan eigenlijk alleen maar uit Ierland komen en dat doen ze dan ook. Uit Dublin om precies te zijn. De mix van metal en traditionele Ierse folk is  niet nieuw. Thin Lizzy deed jaren geleden al iets soortgelijks. In Cheeky Bastard serveert The Scratch hun stijlcocktail op een pulserende elektronische beat wat het nummer de drive geeft van een TGV op volle snelheid.

The Scratch is niet nieuw. Cheeky Bastard komt van een vierde album, Mind Yourself dat de band pas nog hier kwam promoten middels een korte tour. Bijzonder is dat het album en dus ook de single geproduceerd zijn door James Vincent McMorrow, singer-songwriter van beroep. De samenwerking van de bard met de rockers heeft een bijzonder album opgeleverd waarvan wij denken dat het ook buiten metal en folk kringen zal worden gewaardeerd.

Friko – Crashing Through

Friko is zanger/gitarist Niko Kapetan en drummer Baily Minzenberger. Het duo komt uit Chicago en produceert onrustige rock.

Dat doen ze nog niet zo heel lang, een jaartje of twee, drie. Op eigen houtje wist Friko voldoende tamtam te maken om de aandacht te trekken van een medium sized label. ATO Records kennen we van bands als Alabama Shakes, Amyl & The Snifters en King Gizzard & The Lizard Wizard. Voorwaar geen slecht gezelschap om in te verkeren. Friko maakt powerpop met het accent op power.  Er zijn echter ook uitstapjes richting barok-pop en van een experimentje op zijn tijd is het duo ook niet vies.  Crashing Through is Friko is van alles wat; poppy, meerstemmige zang, recalcitrante gitaren en meer tempowisselingen dan de stoptrein tussen Leiden en Dan Haag. Misschien dat je een paar draaibeurten nodig hebt voordat het kwartje valt, maar grote kans dat je het nummer daarna een tijdlang niet meer uit je hersenpan kunt krijgen. We kijken uit naar een album.

Paceshifters – Figure It Out

Figure It Out, de opvolger van het bespiegelende Runaway Child is een bevlogen rocksong. Niet zo onstuimig misschien als de jonge hondenrock waarmee het trio uit Overijssel furore maakte, maar zeker geen easy listening.

Paceshifters heeft nu een jaar op vijftien op de teller en liever dan net te doen alsof ze de eeuwige jeugd hebben getuigen hun nieuwe songs van groei; muzikaal een mentaal. Op Figure it Out en misschien nog wel meer op het derde nieuwe nummer, Sirens laat Seb Dokman horen een geweldige zanger te zijn in de beste John Lennon traditie. De drie genoemde titels staan op de Where the Rivers Meet EP.

Op 29 december vieren de Paceshifters hun 15e verjaardag in de Tolhuistuin te Amsterdam.

The South Hill Experiment – O SOFIA

O SOFIA van The South Hill Experiment is een raar plaatje. Je bent gewaarschuwd.

Het woord experiment zit iet voor niets in de bandnaam. De motor achter The South Hil Experiment zijn de broers Gabe en Baird Acheson, oorspronkelijk uit maar tegenwoordig operationeel in L.A. BAIRD drijft ook nog een gelijknamig project en Gabe zit ook in Goldwash. Beide namen worden ook vermeld als medemakers van O SOFIA en de andere releases van The South Hill Experiment.

En dan nu de muziek. Die is poppy en jazzy en goeddeels elektronisch van klank. Het meest in het oor springende instrument van O SOFIA is een digitale koebel De leadzang is vervormd, de koortjes zijn meerstemmig. Of er een tweede EP of een eerste langspeler in voorbereiding is, kunnen we nog niet vertellen. Wel dat dat ongetwijfeld een bijzonder plaatje gaat worden.

Drench Fries – Poolside

Voor band met een woordspeling als naam moet je doorgaans oppassen. Popmuziek en humor gaan zelden goed samen. Maar met Drench Fries lijkt zo op het gehoor niets mis.

Veel is er nog niet te vertellen over het negen nummers oude Drench Fries. De kleine lettertjes leren dat alle songs geschreven zijn door Levi David Natras. Hem zien we waarschijnlijk op de foto op Spotify. Op de foto’s op Soundcloud en Facebook zien we ook nog een toetsenist. Internet is het er nog niet over eens of Drench Fries nu uit Seattle, St Louis of Brooklyn komt. Relevant is dat allemaal niet echt, waar het om draait is de muziek. Die zouden we willen rubriceren onder het kopje indiepop, lieve Beatle-esque kop-staartliedjes, fijn gezongen en fraai afgemaakt met smaakvolle gitaarsolo’s.

Coco – Do This Right

Do This Right van Coco is een van de mooiste liedjes van de laatste tijd, misschien wel van het hele jaar.

De nieuwe single van het Amerikaanse trio heeft wel iets weg van de oude Radiohead, maar dat heeft eigenlijk iedere introspectieve indie-ballad wel, de laatste 25 jaar. De zacht zalvende zang wordt halverwege onderbroken door een gitaarsolo die zo mogelijk nog onthaaster is. Coco neemt ook alle tijd om uit te wiegen. Pas na een dikke vijf en halve minuut wordt het stil.

Coco is de naam van een gelegenheidstrio dat zo goed boerde met hun debuutalbum dat ze maar besloten om voorlopig nog even door te gaan. Of dat ten koste gaat van de bands waaruit de leden afkomstig zijn; Maia Friedman is van the Dirty Projectors, Dan Mola zit in Lucius en Oliver Hill in Pavo Pavo zal de toekomst leren. Dat zal ook afhangen van het tweede album van het dromerige poptrio dat ze simpelweg 2 hebben gedoopt. 2 komt op 1 maart uit.

The Mocks – Do You Want Me Too?

The Mocks feesten alsof het 1966 is! De tijd van the Beatles en The Stones, of om het dichter bij huis te zoeken The Golden Earrings en The Motions.

In hun streven naar authenticiteit heeft de band uit Nieuw-Vennep hun nieuwe single zelfs mono gemixt. Zo ver is zelfs The Kik nooit gegaan. Er is er dan helemaal niks moderns aan Do You Want me Too?? Niet echt. Aan de andere kant hoor je wel dat mid sixties beat nooit echt uit de mode is geweest. Net als de haarstijl. Sporen zijn terug te horen in grunge, Britpop, punk garage rock en noem maar op. Uiteraard is Do You Want Me Too? ook uit op ouderwetse single.

Nusantara Beat – Layung

Nusantara Beat hoort bij de eerste pluk bands die de door ESNS organisatie is uitgenodigd om in Groningen te komen spelen begin volgend jaar. Wie de band wel eens live heeft gezien begrijpt waarom. Vorig jaar stonden ze er ook al zonder releases, dat zegt wel wat!

Nusantara Beat bestaat uit doorgewinterde muzikanten die elkaar gevonden hebben in hun Indonesische achtergrond. De meesten kennen elkaar van school, de popafdeling van het Amsterdamse conservatorium of anders wel van de bands waarin ze spelen naast Nusantara Beat. Bands als POM, EUT, Jungle By Night, The Mysterons en Altin Gün. Net als die laatste band speelt Nusantara Beat vooralsnog voornamelijk bestaand werk. In hun geval dus uit de Indonesische archipel. Als je eerdere versies opzoekt hoor je dat de band de traditionals compleet naar hun hand zet. Zo zijn bij Layung de traditionele instrumenten vervangen door een een vintage synth en een funky ritmesectie. De voertaal is wel authentiek en ook de zanglijnen zijn nog heerlijk oosters en exotisch. Album is onderweg.

Sprints – Shadow Of A Doubt

Stel je voor dat Karla Chubbs van Sprints ooit eens de ware tegen het lijf loopt en domweg gelukkig wordt. Dan zou ze nooit meer nummers schrijven als Up and Comer en Adore, Adore Adore of het nieuwe Shadow of A Doubt.

Met deze drie songs bereid de band uit Dublin de weg voor van de release van hun eerste langspeler begin januari. Angsten, trauma’s en depressies zijn telkens terugkerende thema’s in de teksten van de Sprints voorvrouw.  Gelukkig heeft ze haar muziek als uitlaatklep en zelfhulp therapie. Dat zij niet de enige die worstelt met het leven blijkt wel uit de snel groeiende aanhang van Sprints. Je hoeft overigens niet eens naar de tekstent te luisteren om te begrijpen dat Karla geen oppervlakkige liefdesliedjes zingt. De muziek weerspiegeld de pieken en dalen in haar hoofd.  Shadow Of A Doubt begint zo zacht dat je geneigd bent het volume wat op te schroeven, maar wees gewaarschuwd. Al snel springt de vlam in de pan en zet de band het op een beuken. Dat moest er duidelijk even uit.

Porno For Pyros – Agua

2023 is een goed jaar voor comebacks moet Perry Farrell hebben gedacht. Hij volgt het voorbeeld van o.a. The Stones, The Beatles en Blur en komt met zijn eerste nieuwe muziek sinds?

Ja dat hangt er vanaf. Solo liet hij in 2019 voor het laatst van zich horen. Met Jane’s Addiction was dat in 2011 en met Porno For Pyros was dat nog langer geleden, in 1996! Nu willen we Farrell solo of met een van zijn bands niet gelijkstellen met genoemde namen, maar we zijn blij dat hij weer eens iets van zich laat horen. Waarom Perry er voor koos om Porno weer leven in te blazen? Waarschijnlijk om waardig afscheid te nemen. Klaarblijkelijk is dat er 26 geleden niet van gekomen. De band gaat dan ook op ‘afscheidstournee’ in de oorspronkelijk bezetting. En hoe klinkt de comebacksingle? Ouderwets goed met het accent op ouderwets. Agua was dan ook oorspronkelijk bedoeld voor het 2e Porno album, Good God’s Urge. Volgend komt er ook nog een nieuwe EP.

En Perry zou Perry niet zijn als hij de tour niet zou koppelen aan een nobel doel. Dat doel heet Surfrider Foundation. Dat is een organisatie die zich inzet voor het schoon en leefbaar houden van de Pacific Ocean.