Author: Flip van der Enden

Bumble B. Boy – Engelbert the Fool I

‘Mijn muziek is een mix tussen kindermuziek en weird post-punk’, zo omschrijft Bumble B. Boy de klankwaterval die onder de titel Engelbert the Fool I aan te klikken is op de diverse streamingsdiensten.

Bumble B.Boy is de artiestennaam van Tom Harden, een Australisch ex-pat die is neergestreken in Nijmegen. Of zijn Engelbert the Fool I  een kinderliedje is of post-punk is kan je een boom opzetten, weird is het zeker. De bezongen Engelbert is een empathische hofnar die probeert een beetje begrip te kweken voor een tirannieke koning. De tekst zal allegorisch zijn. Je stelt je een bullebak voor als de minister voor onderwijs of de voorzitter van de eerste kamer. Of gewoon Trump.

Het relaas van Engelbert is een aanrader voor mensen die wel een beetje van muzikale gekkigheid houden zoals fans van Gruppo Sportivo en/of Frank Zappa.

De Staat – Take Root

De Staat maakte indruk op Best Kept Secret met maar liefst drie shows op drie achtereenvolgende dagen en in drie verschillende locaties.

De organisatie van het festival stelde De Staat in staat om het concept van hun jongste album, Red/Yellow/Blue naar de bühne over te hevelen. Iedere show had dus een andere tint. Dat de kleuren soms in elkaar overliepen mag de pret niet drukken. Take Root is De Staat standje blue of bleu, want melancholiek en wat trager van tempo dan de boze (rood) of feestelijke (geel) nummers.

Maar in welke mood De Staat ook verkeert, de band blijft uit duizenden herkenbaar. Als op één na laatste track van het tri color album is Take Root nog wat onderbelicht gebleven’. Zonde want het is een op alle fronten – klankkleur, melodie en uitvoering- geslaagd nummer dat derhalve veel meer aandacht verdiend. Bij deze.

PJ Harvey – Inside The Old I Dying

Het is geen makkelijke muziek die PJ Harvey tegenwoordig maakt. De bluesy alt-rock waarmee ze zo’n 25 jaar geleden haar naam vestigde heeft plaatsgemaakt voor impressionistische luistermuziek waarin woorden nevengeschikt zijn aan melodie en sfeer aan compositie.

Wat niet is veranderd is de intensiteit van haar songs. Inside The Old I Dying, het titelnummer van haar nieuwe album begint als een introverte folksong en eindigt als een soort mantra. Dat effect wordt bereikt door hypnotiserende herhaling van de tekst. Die tekst doet net als de productie en melodie oud-Engels aan, mystiek en Shakespeare-iaans. Geen makkelijk nummer dus, wel weer uitermate boeiend. Op 7 juli volgt het album.

Op 6 & 7 oktober staat PJ in de Paradiso.

Deeper – Build A Bridge

Deeper ligt op schema. De band uit Chicago legde met hun debuutalbum een lokale bodem voor hun succes. Album twee bracht nationale aandacht. Met album drie hoopt de band de grens over te gaan. Daarbij krijgen ze hulp van het prestigieuze Sub-Pop label.

Build A Bridge is de geslaagde eerste smaakmaker van het Careful! album dat in oktober moet gaan uitkomen. Het is dat we al verklapt hebben dat Deeper uit The Windy City komt anders zou je hebben gezworen dat het New Yorkers waren.  Build A Bridge heeft namelijk die typische Big Apple hectiek die we kennen van de bands als Talking Heads, The Strokes en The Feelies. Die laatsten komen weliswaar New Jersey, maar dat is maar één brug verwijderd van de stad.

Onderdeel van het veroveringsplan van Deeper is een intercontinentale tournee. Die brengt de band op 4 november naar de bovenzaal van onze Paradiso.

Sprints – Adore Adore Adore

Het Ierse Sprints presenteert zich op nieuwe single Adore Adore Adore als een no nonsense punkrockband met het accent op sense.

Frontvrouw Karla Chubbs is boos en verdrietig over de nog steeds ongelijke behandeling van mannen en vrouwen. Zelfs in de muziekwereld wordt je als vrouw geacht een rol te spelen, te voldoen aan een achterlijk en achterhaald ideaalbeeld. Terwijl ze feitelijk gewoon one of the boys is. Daar ergert ze zich dus blauw aan zingt ze over in Adore Adore Adore.

Tim Knol – To The Darkness

Tim Knol heeft een nieuwe compagnon, die toeval of niet net als zijn doorbraakhit Sam heet, Sam Verbeek.

Tim leerde de muzikant/producer kennen via zijn protegé Bob Uit Zuid.  Blijkbaar had hij de singles die Sam had gemaakt als Fungo Bat voor hun gezamenlijke label Excelsior even gemist. Net als zijn blauwe maandag bij 45Acidbabies en zijn producties voor Mazey Haze.

To The Darkness laat horen dat de heren het beste in elkander naar boven halen. De song was niet veel meer dan een vaag ideetje toen Tim het aan Sam liet horen. Die reageerde met ‘ga jij maar even aan de tekst werken’. Toen Tim terug kwam had Sam een vrijwel volledige backingtrack gefabriceerd.

Deze opus moderandi – van vrijwel niets tot een bijzonder iets – beviel Tim zo goed dat ze zo samen een heel album hebben opgenomen. De titel van Tim’s 9e is Long Live My Friends. In augustus komt-ie uit.

Ben Howard – Life In The Time

Het woord fan komt van fanatiek en fanatiek kun je de fans van Ben Howard wel noemen. Lees de commentaren op Youtube en je zult zien dat Ben bij veel mensen een grenzeloze bewondering oproept. Dat hij het daar soms best moeilijk mee heeft weten we omdat hij in het verleden tijdens concerten regelmatig weigerde om zijn hits te spelen. Voordeel van die adoratie is dat zijn fans alles vreten wat hij uitspookt.

Ben Howard maakte naam met donkere folksongs, die vaak een eigen logica volgden. Op zijn vrijdag verschenen nieuwe album, Is It? flirt de singer-songwriter met pop. Single 3, Life In The Time is een mooi voorbeeld van Ben nieuwe stijl, de instrumentatie is half elektronisch en er is een duidelijk onderscheid tussen couplet en refrein. Ook zijn manier van zingen lijkt wat luchtiger ook al zal de kenner nog steeds stilistische sporen van herkennen beroemde voorgangers Nick Drake en John Martyn.

Tekstueel gaat hij nog wel de diepte in. Zo zou Life In The Time volgens de schrijver gaan over het bijleggen van geschillen, over sluipende vervreemding  en in heuvels begraven vrienden (!?).

Ben Howard speelt 19 en 20 juni in Carré, 21 juni in Philharmonie in Haarlem en staat op 30 juni op Rock Werchter en 2 juli op Down The Rabbit Hole.

Dorpsstraat 3 – Voorbij

In al zijn eenvoud is Dorpsstraat 3 een vrij geniale naam voor een band. Volgens Wiki is de Dorpsstraat vanouds de belangrijkste doorgaande weg in een dorp. De straat ook waar de winkels zijn en de horecagelegenheden. Ofwel the place to be, zeker voor een band met plannen. En die heeft Dorpsstraat 3.

De band beoefent een stijl die zijn wortels heeft in de jaren 80, in de Britse new wave, maar misschien nog wel meer in de Duitse variant, de neue welle. Die smaak wordt nog eens versterkt door de voertaal, het Nederlands. Nieuwe single Voorbij is beter uitgewerkt en mooier opgenomen dan het vijftal songs dat Dorpsstraat 3 vorig jaar heeft losgelaten. Het is een sterke openingszet van een druk jaar van de band rond de niet onervaren Merlijn Breedland (o.a. Tony Clifton). Op het programma staan de Popronde en eind september de lancering van EP 2 in de Paradiso. In januari stonden ze al op ons podium tijdens Penguin Showcases.

Grian Chatten – Last Time Every Time Forever

Een prijs voor schoon zingen zal Grian Chatten wel nooit krijgen, maar als het gaat om het expressief vertolken van een tekst dan zijn er in zijn generatie weinig vocalisten van welk gender dan ook, die bij hem in de buurt komen.

Last Time Every Time Forever is een beschouwende semi-ballad met spaarzame begeleiding. We horen een ritmebox, een zoemende bas, een strijkje en een niet nader geïdentificeerde zangeres wier bijdrage beperkt blijft tot een kleine maar essentiële bijdrage.

Of fans van Fontaines D.C. Chatten ook solo kunnen waarderen is nog maar de vraag. Maar dat is nou net de reden dat hij deze nummers onder eigen naam uitbrengt.

Chaos For The Fly verschijnt de 30ste.

Queens Of The Stone Age – Paper Machete

Het zit Josh Homme niet mee; een vechtscheiding, met Mark Lanegan en Taylor Hawkins twee vrienden verloren en als overmaat van ramp bleek hij ook nog een kanker te hebben. Gelukkig kon hij worden geopereerd en lijkt in ieder geval op medisch gebied het grootse leed geleden.

Alsof zijn persoonlijke sores niet genoeg zijn, maakt de aanvoerder van Queens of The Stone Age zich ook nog eens ernstige zorgen om wat er in de wereld gebeurt. Hij vergelijkt de moderne tijd met de einddagen van het Romeinse rijk, vreest voor nieuwe donkere middeleeuwen. Vandaar de titel van het 8ste QUOTSA album, In Times New Roman. Je kunt zijn zorgen afdoen als de muizenissen van een man in mid-life crisis, maar met een snel opwarmende aarde, de oorlog in Oekraïne en de opkomst van het neo-fascisme is er niet niets aan de hand.

De songs op In Times New Roman zijn te verdelen in twee categorieën, persoonlijk en politiek. Nieuwe single Paper Machete valt in de eerste. De tekst is geadresseerd aan Homme’s ex die hij beschuldigt wreed en manipulatief te zijn. De woede van de woorden hoor je terug in de venijnige gitaren, het schurende ritme en de bijtende zang, maar niet in de productie. In mindere handen zou zo’n song uit de bocht vliegen, maar Homme verliest nergens de controle. En dat geldt voor het hele album. Hij is en blijft ten slotte een vakman.