Author: Flip van der Enden

TVAM – High Art Lite

High Art Lite is de titeltrack van het nieuwe album van TVAM, a.k.a. Joe Oxley. Als naamgever moet High Art Lite representatief zijn voor het album, en dat is het ook.

Op zijn tweede langspeler laat Oxley horen bekend te zijn met de drie hoofdstromingen van de synthesizer muziek, de art-rock van acts als Jean Michel Jarre en Kraftwerk, synthipop a la Tubeway Army en Ultravox en de elektronische dansmuziek van zijn eigen generatie. Aangevuld met een flinke scheut gitaar heeft hij uit die invloeden een eigen sound weten te brouwen waar je op kunt op dansen, transen of romancen. Al naar gelang van de behoefte of situatie.

Moss – The Way You Are

Good Old Moss had nog wat tracks over van de sessie voor hun HX album. En zoals vaker het geval is niet helemaal duidelijk waarom die songs het album niet hebben gehaald. Aan de kwaliteit kan het niet liggen.

The Way You Are laat Moss namelijk in topvorm horen, een gedreven, beetje mystiek nummer met een fraai opgebouwde spanning. Zeker geen doorsnee Moss, maar een geslaagde variant op hun beproefde sound. En dat geldt eigenlijk ook voor de twee andere tracks van de HX DLX EP. Volgende keer misschien even doorgaan tot er genoeg materiaal is voor een dubbelalbum.

King Tuff – Smalltown Stardust

King Tuff (die een zekere gelijkenis met Swiebertje vertoont) is het alias van Kyle Thomas uit Vermont. Als lid van de Stoner rockband Witch en gitarist in The Muggers, de backingband van Ty Segall geniet hij een zekere faam in de punk/garage scene van de Amerikaanse West Coast.

Sinds 2008 is hij actief als King Tuff. Zijn platen verschijnen op het befaamde Subpop label uit Seattle. Tuff maakt een soort punk, vaak semi-akoestisch altijd zonder veel franje. Nieuwe single Smalltown Stardust is het titelnummer van zijn nieuwe, zesde album dat volgend jaar gaat uitkomen. Thomas schreef en produceerde het nummer samen met SASAMI, een Amerikaans-Aziatische singer-songwriter van wie we wel nummers hebben gedraaid.

Smalltown Stardust gaat over de heimwee die Thomas voelt naar het kleine stadje in de bossen van Vermont waar hij opgroeide. Als punkrocker is daar geen droog brood te verdienen, dus hij zag zich gedwongen naar een grote stad, L.A. te verhuizen waar hij wel aan de bak zou kunnen komen. Maar met pijn in zijn hart dus.

Nu maar hopen dat hij nog een keer echt beroemd wordt zodat hij zich een tweede huisje in Vermont kan permitteren.

NOT THE TWOS – PARADISE

Nog maar twee singles uit en we hangen nu al zijn lippen. Die hij is Tim Maxey, een beatleverancier uit Atalanta met Kendrick Lamarr als belangrijkste afnemer.

Die wetenschap bereidt je niet voor op wat Maxey ons onder zijn pseudoniem NOT THE TWOS voorschotelt. PARADISE is bezield stukje dreampop door de maker gezongen met een kinderstem en versiert met een sitarsolo! Het geheel duurt nauwelijks twee minuten maar is zwaar VERSLAVEND.

Er is ook al een tweede single van NOT THE TWOS uit. Net zo kort en pakkend, maar verder totaal anders. HAHA heet het en laat zich omschrijven als een donker getint, staccato liefdesverdriet liedje met vlak voor het plotselinge eind een soort van solo op een orgel-achtig instrument. De HAHA van de titel is van de boer met kiespijn. Ook dat nummer is bijzonder BOEIEND.

Horsegirl – History Lessons Part 2

Horsegirl heeft een nieuwe single uit. History Lesson Part 2 is een cover van een nummer van Minutemen. Eigenlijk doen we niet aan covers. En het is voor een goed doel!

Het aantal mensen dat het origineel kent, is waarschijnlijk op een hand te tellen. Dat is jammer, want Minutemen is zo’n band die hoewel zelf nooit doorgebroken  aanzienlijke invloed heeft gehad op het verloop van de pophistorie. O.a. Pavement, Nirvana en de Peppers hebben een deel van hun kunst van Minutemen afgekeken. De band uit San Diego was maar een paar jaar actief. In 1985 kwam hun zanger om het leven bij een auto-ongeluk. Een paar Minutemen gingen door als Firehose. Tot zover History Lesson Part 1.

Horsegirl, een trio uit Chicago waarvan het oudste bandlid nog 20 moet worden is dicht bij het rafelige origineel gebleven. Nu maar hopen dat hun fans op zoek gaan naar het origineel met een herwaardering van Minutemen als gevolg.

The WAEVE – Drowning

Nog een laatste single voor de release van het debuutalbum van The Waeve, het nieuwe project van Graham Coxon en zijn geliefde Rose Dougall. Drowning is een fantasierijk luisterlied van met rijke instrumentatie.

Met zijn verschillende delen, afwisselende leadzang en dramatische ontwikkeling lijkt Drowning geplukt van een conceptalbum dan wel uit een popopera uit de roemruchte jaren zeventig. Bij dat decennium denken we al gauw aan punk en disco, maar het was ook de gouden eeuw van de symfonische en prog-rock. Wie niets heeft met die muziek moet maar denken dat er na deze 6 minuten vast wel weer een nummer komt van zijn/haar gading.

Het debuutalbum van The Waeve staat voor 3 februari. Producer is James Ford (Arctic M, Florence+M en Depeche M).

The Go! Team – Look Away, Look Away feat. The Star Feminine Band

The Go! Team speelde zich in 2004 in één keer in de kijker met hun Thunder, Lightning Strike album. Hun sound was een potpourri van oosterse en westerse stijlen. Ze sampleden alles wat los en vast zat en compenseerden hun gebrek aan techniek ruimschoots met een ongebreideld enthousiasme.

Helaas heeft The Go! Team het niveau van dat debuut nooit weten te evenaren of zelfs maar te benaderen. Waarschijnlijk gaat dat op hun nieuwe album ook niet gebeuren, maar er is een lichtpuntje. Nieuwe single Look Away, Look Away heeft weer iets, ietsje meer dan iets zelfs van die oude springerige energie.

De eerlijkheid gebied wel te zeggen, dat die zo gemiste vitaliteit niet van het oude Team komt, maar van hun ‘special guests’, The Star Feminine Band. Dat is een groep van zeven meiden -tussen de 10 en 17 jaar oud- uit een afgelegen streek in de Afrikaanse staat Benin. Dankzij The Star Femine Band is Look Away, Look Away als een Marsreep, geeft je direct weer energie! Een uitstekend remedie tegen de winterblues dus. Doe er je voordeel mee.

These New South Wales – Under The Pressure

Bands die naar landen, streken of steden zijn genoemd komen niet noodzakelijk daar vandaan. Denk aan het Schotse Texas, het Amerikaanse Beirut of het Britse Japan. These New South Wales komt dus wel uit de Australische deelstaat Nieuw Zuid Wales, uit Sydney om precies te zijn.

Je zou kunnen denken dat de mannen weinig inspiratie hadden bij het bedenken van een bandnaam, maar dan vergis je je. TNSW maakt niet alleen muziek, maar ook tv programma’s en een wekelijkse podcast, allemaal gebaseerd op het reilen en zeilen van een band in…inderdaad. Hun shows voor Comedy Central schijnen hilarisch te zijn, een punkversie van Spinal Tap. Opvallend is dat de band die geen gelegenheid onbenut laat om de lachers op hun hand te krijgen hun muziek wel serieus neemt.

Nieuwe single Under The Pressure, afkomstig van het derde TNSW album is een rijk gevulde rocksong, die je stilistisch zou kunnen plaatsen tussen The Ramones en Cheap Trick. De tekst gaat over het geweld dat je je zelf aandoet omdat je graag aardig gevonden wil worden. Niet doen is het advies. Best een serieus onderwerp dus van een serieus goede band.

Frankie and the Witch Fingers – Electricide

Electricide van Frankie and the Witch Fingers is een ver neefje van Black Sabbath’s Paranoid, gespeeld met het tempo van een op hol geslagen TGV.

Je denkt dat kunnen ze nooit live, maar ja dus. Het bewijs vind je op Youtube en op de min of meer gelijktijdige verschenen Audiotree live EP. De vliegensvlugge heksenvingers zijn van Josh Menashe, een gitaarvirtuoos die zich niet verliest in moeilijk gepiel, maar in dienst staat van het collectief.

Dat collectief komt oorspronkelijk uit de stad Bloomingdale in de staat Indiana, maar gaf op een aantal jaren geleden gehoor aan de lokroep van de psychedelische garagerockscene van L.A. Daarvan zijn ze nu een van de belangrijkste gang en smaakmakers.

De oogst van een kleine 10 jaar muziek maken is 4 albums. Daarnaast heeft de band bizar vaak opgetreden. Honderden shows per jaar. In mei stonden ze nog in Doornroosje. Het huidige absurd hoge spelniveau is hen dus niet komen aanwaaien. Het enige dat nog ontbreekt aan het plaatje is erkenning. Aandacht bijvoorbeeld van fans van Ty Segall en King Gizzard om maar twee verwante acts te noemen. En die van de oude Black Sabbath dus. Hopelijk helpt Electricide ze een handje.

 

CASTLEBEAT – Looking For Something

CASTLEBEAT is weer zo’n slaapkamer rocker, zo’n uiterst muzikale eenling die klinkt als een complete band.

De doe-het-zelver in kwestie heet Josh Hwang, zijn nederig onderkomen bevindt zich in Brooklyn. Het recent verschenen Half Life is het vierde album van CASTLEBEAT. Om het jaar komt hij met een album. Zijn debuut stamt dus uit 2016.

Hwang is zo’n artiest die niet echt van stylo verandert, maar zich toelegt op het perfectioneren, het fine tunen van zijn sound. Die sound is onvervalste dreampop, de gitaarvariant. Klonk zijn debuut nog alsof hij de microfoons bij de buren had opgesteld, Half Life is helemaal Hi-Fi.

Voel je je aangetrokken door Looking For Something dan ligt er een sterk album op je te wachten van deze stijl en geestverwant van bdrmm en The Haunted Youth.