Author: Flip van der Enden

The Afghan Whigs – I’ll Make You See God

The Afghan Whigs verbreken een stilte, die zo’n jaar of vijf heeft geduurd met misschien wel hun vuigste, hardste en ruigste nummer. Het lijkt wel of Greg Dulli (die in 2020 nog wel met een goed soloalbum kwam) wil laten horen dat 56 ook maar een nummer is. Ze zijn er dus weer, 32 jaar nu hun albumdebuut laat The Afghan Whigs horen dat er nog volop leven in de band zit! Bijzonder ook wel dat the Whigs juist net deze week met een nieuwe single komen in de week dat Gregs goede muzikale vriend Mark Lanegan is overleden.

Vooralsnog is I’ll Make You See God een losstaand liedje, bedoeld om een nieuwe tournee aan te kondigen en dus geen nieuw album. Aangezien de mannen de baan op gaan zal dat nog wel even op zich laten wachten.

I’ll Make You See God is het eerste nummer van de Whigs zonder gitarist Dave Rosser, die in 1997 is overleden. Wie zijn vervanger is weten we niet, maar zo te horen zijn het er minstens twee. Aan I’ll Make You See God gaat de band overigens een leuk zakcentje overhouden. Het nummer zit namelijk in de game Gran Turismo 7.

Death Cab for Cutie – Waiting For The Sunrise

Laten we maar meteen verklappen dat die prachtige nieuwe single van Death Cab For Cutie geen eigen nummer is, maar een liedje van -hou je vast-  Yoko Ono!

Het originee; staat op een album dat Mrs Lennon in 1973 uitbracht. In die tijd werd Yoko nog gezien als de talentloze splijtzwam die The Beatles ten val bracht. Gelukkig is dat beeld in de loop der tijd bijgesteld. Haar stem blijft wat de Engelsen noemen ‘an acquired taste’, je moet er dus van houden, maar dat ze wel degelijk iets in haar mars heeft daar twijfel nu bijna niemand meer aan.

Voor de hardnekkig sceptici hebben een aantal notabele fans een album opgenomen met nummers van Yoko. De plaat heet Ocean Child (= de betekenis van de naam Yoko in het Japans) waaronder David Byrne, Sharon van Etten en Japanese Breakfast. En Death Cab For Cutie dus. Yoko werd berucht door songs waar ze hard op schreeuwde, maar ze heeft ook ‘gewone’ popsongs gemaakt. Waiting For The Sunrise is daar een mooi voorbeeld van. De versie van Death Cab for Cutie zit ergens tussen een mantra en een kinderliedje in. Daardoor komt de positieve boodschap, na regen komt zonneschijn uitstekend uit de verf. Ocean Child is nu uit.

STONE – Stupid

Goed beschouwd is STONE een coverband met eigen nummers. Er is niks origineels en weinig authentieks aan nieuwe single Stupid. STONE klinkt als een kloon van alle bands die actief waren in het Manchester van de eerste helft van de jaren 90.

Helemaal niks nieuws onder de zon dus. Maar in geval van STONE treedt er een derde popwet in werking (na die van de originaliteit en authenticiteit), die van ‘beter goed gejat dan slecht zelf gedaan’. Stupid zit zo slim in elkaar dat niemand de band van plagiaat kan beschuldigen. Daarnaast doet het nummer wat het moet doen, opwinding veroorzaken.

De Madchester sound is een een wiel dat het verdiend om om de zoveel tijd opnieuw te worden uitgevonden. Je kunt STONE schaamteloos noemen, maar dat is nou juist wat veel Britpop zo leuk maakt, de branie. En dat heeft STONE in overvloed.

TAPE TOY – The One Who Got Away

Up tempo liedjes met down tempo onderwerpen, Tape Toy heeft zich er zo’n beetje in gespecialiseerd. Ook nieuwe single The One Who Got Away klinkt lekker vrolijk. Op het eerste gehoor dan, onder de oppervlakte broeit het.

De goede verstaander hoort ook aan de stem van de zangeres, en de toon van de gitaar dat ‘all is not well’ in Tape Toy land. Er is liefde in het spel, maar die lijkt van een kant te komen.

En zo staan er nog 11 andere onbeantwoorde liefdesliedjes op het debuutalbum van Tape Toy dat de toepasselijke titel ‘Honey,WTF!’ heeft meegekregen.

Afterpartees – Family Names

Afterpartees is gespecialiseerd in gitaarliedjes die op het eerste gehoor losjes en luchtig lijken, maar die na herhaaldelijk blootstelling wel degelijk body (en soul) blijken te hebben.

Family Names is weer een sterk staaltje van de kunst en de kracht van de Limburgers. Het nummer gaat eerst het ene oor in, maar na een paar keer komt hij het andere oor niet meer uit, want genesteld in je geheugen. Op dat moment ga je ook naar de tekst luisteren en die blijkt dan ook ergens over te gaan. Die van Family Names roept diverse vragen op. Hoe zit het bijvoorbeeld tussen de zanger en zijn vader? En waarom zeggen familienamen hem zo weinig, en waarom is Family Names het titelnummer van de nieuwe EP? En waarom schreeuwt hij het uit aan het slot? 

Foals – 2 A.M.

Je bent (eindelijk weer) aan het stappen, maar zit er doorheen. Het is 2 A.M. Eigenlijk wil je naar huis, maar je bent je vrienden kwijt. Foals trekt dit niet onbekende probleem breder en maakt er een filosofische betoog van over alleen zijn en zoekende. Wie wil kan hier eens goed over nadenken.

Wie daar geen zin in heeft kan lekker dansen op de onweerstaanbare beat of meezingen met het fijne refrein. Single twee van het nieuwe Foals album bevestigt het idee dat de plaat in ieder geval op het eerste niveau vlot en feestelijk gaat worden. De eerste single, Wake Me Up had ook al zo’n opgewekte beat. Maar Foals zou Foals niet zijn als er onder het glanzende oppervlakte geen sombere gedachten op de loer zouden liggen.

Het zevende album van Foals heet Life Is Yours, een releasedatum is nog niet bekend.

LIA LIA – I’m a Moth!

I’m A Moth is een rock miniatuurtje (baby punk zegt ze zelf) over een mot die graag een rockster wil zijn. De zangeres noemt zich LIA LIA. Volgens de legende zou ze haar jeugd deels in een Duits dorp en in een Chinese megastad hebben doorgebracht. Tegenwoordig verdeelt ze haar tijd tussen Tokyo en Berlijn. De clip voor I’m A Moth is geschoten in Moskou. Het klinkt allemaal te mondain om waar te zijn. Waar we niet aan twijfelen is aan LIA LIA‘s talent.

Beach House – Hurts To Love

Hoor je nieuwe Beach House single Hurts To Love dan duiken namen op als Alphaville, Aha en Eurythmics, kopstukken uit de Europese synthipop-scene van de jaren 80. Het trefwoord is retro.

Dat is relatief nieuwe terrein voor het dreampopduo uit Baltimore dat doorgaans zijn invloeden onder de pet houdt. De primitieve drumcomputerklanken en vintage synthsound passen goed bij de droevige toon van Hurts To Love, een song over de schaduwkanten van het liefhebben.

Hurt To Love is de leadtrack van de 4e EP van Beach House die tezamen het nieuwe album vormen, Once Twice Melody. Beach House heeft gekozen hun nieuwe plaat in delen uit te geven, als een soort feuilleton. Het complete album is nu uit, online en fysiek. 20 songs in totaal.

Brandon Boyd – A Better Universe

Dreigende pauken in het intro zetten de toon van A Better Universe, de nieuwe single van Brandon Boyd. Het is een song over egoïsme, narcisme, hebzucht en alle andere slechte eigenschappen die van homo sapiens een in essentie onbetrouwbaar en vaak ook ronduit slecht wezen maken. Boyd maakt voor zichzelf geen uitzondering.  Als hij in de spiegel kijkt ziet hij ook een wolf in schaapskleren.

Brandon Boyd, waar ken je die naam ook al weer van? Van Incubus! Boyd is de frontman van die Amerikaanse rockgigant. Dat moet je weten, want is niet echt te horen. Veel zangers die al dan niet tijdelijk solo gaan blijven dicht bij de leest van hun band, Boyd tapt uit een heel ander vaatje. Niks geen stoere poses en opera-uithalen, maar ingetogen zang en een spannend muzikaal bed dat past bij de morele waarschuwing/oproep van de song.

A Better Universe is afkomstig van Boyd’s nieuwe, derde solo-album, Echoes and Cocoons (11/3).

PS: doe je zelf een plezier en bekijk de prachtige animatieclip van A Better Universe.

Kurt Vile – Like Exploding Stones 

In deze hectische tijd van oorlogsdreiging, coronastress en grensoverschrijdende gedragingen is Kurt Vile een baken van rust. Tenminste zo lijkt het.

Zijn eerste nieuwe nummer in bijna vier jaar (hij heeft tussen door nog wat covers uitgebracht) is een ruim zeven minuten durende kabbeltrack met een gitaartje hier en een synthesizertje daar en Kurt kalm in het midden. Like Exploding Stones heeft de sfeer van een lome zomerdag en het rime van een schommelstoel.

Maar onder het rimpelloze oppervlak spookt het. ‘Pain ricocheting in my brain like exploding stones’ zingt Kurt in een nummer dat gaat over angst voor psychoses, angst voor pijn en angst in het algemeen. Vile temt zijn dwanggedachten met kalme en kalmerende muziek. Muzikale therapie voor hem, maar ook voor ons. 

Like Exploding Stones is de eerste voortrekker van het nieuwe album van de slow-rocker uit Philadelphia. De plaat heet (watch my moves) en komt in april uit. 14 nieuwe nummers staan er op plus een cover van Wages Of Sin van Bruce Springsteen.