Dune Rats geeft een draai aan een grap die al decennia meedraait. Het origineel is ‘als je je de jaren zestig kunt herinneren dan heb je ze niet meegemaakt’. De Australische funrockers maken er gisteravond van. Ze zijn zich toen zo te buiten gegaan aan de drank en de drugs en de rock & roll dat ze zich er niks meer van kunnen herinneren. Jammer van de seks.
What A Memorable Night, I Can’t Remember, Shiiiiiit! luidt het refrein. Het Lijflied van Festival Zomer 2022 is geboren.
Dehd is een powertrio uit Chicago met tweeënhalf album op de rails en een derde in productie. Als alles gaat volgens plan moet dat nog titelloze nieuwe album voor de definitieve doorbraak gaan zorgen. Dat denken de fans, hoopt de band en verwacht hun nieuwe label, Fat Possum; verspreiders van de top pop, rock en aanverwanten sinds 1992, en nogal succesvol met bands als The Districts, Wavves en Unknown Mortal Orchestra.
Wat er commercieel ook gaat gebeuren, muzikaal is Dehd een aanwinst. Het trio onder bezielde leiding van Emily Kempf -ja het is een zij die je hoort- maakt spannende variaties op het thema Amerikaanse indie-rock. Met zijn Phil Spector intro, felle gitaren en snotty klinkende American Girl op zang klinkt Bad Love als Tom Petty toen die nog geschaard werd onder het kopje new wave.
Het enige verassende aan White Lies na zeven albums is hoe verassend goed en solide de band nog steeds is. Neem nieuwe single Blue Drift, alweer de vierde single van hun nieuwe, As I Try Not To Fall Apart album. We hebben het allemaal eerder gehoord, maar niet op deze manier. White Lies doet wat het al vijftien jaar doet en nog geen eens zelf heeft bedacht. Maar ze doen het nu beter dan ooit, meer flair, meer urgentie en zelfvertrouwen. Meer lol ook misschien wel.
Blue Drift grijpt je direct bij de lurven met een sterk synth-intro en laat je pas bijna vijf minuten later los. In de tussentijd heb je met je vuisten gezwaaid, een paar danspasjes gewaagd en uit volle borst meegezongen.
Youth Sector is een strakke gitaarband uit het Britse Brighton. Hun songs zijn compact en kordaat en worden gebracht zonder onnodige versierselen. Verre voorgangers lijken The Buzzcocks, een band die ook een sterk ontwikkeld popgevoel koppelde aan een punky attitude. En Talking Heads met wie ze een zekere nervositeit delen.
Naast een ruime voorraad knisperend songs als Alway Always Always beschikt Youth Sector in de persoon van Nick Thomas een fijn zingende frontman, die indien nodig ook flink kan uithalen.
Na een zo goed als onopgemerkt debuutalbum in 2016 wist Porridge Radio vorig jaar te imponeren met een sterke plaat vol uitgebalanceerde songs met een hoofdrol voor de emotioneel geladen stem frontpersoon, Dana Margolin.
Dana heeft een stem, of een manier van zingen die niet iedereen zal aanspreken. Vaak klinkt ze alsof het huilen haar nader staat dan het lachen. Incidentele boosheid en gevoelens van frustratie lijken haar ook niet vreemd. Geen feestband dus dat Porridge Radio, maar wel een band met een verhaal. Het gestaag opbouwende Back To The Radio gaat over angst en eenzaamheid en de behoefte daaraan te willen ontsnappen. De ambitie is om het nieuwe album episch te laten klinken, ‘like Coldplay’, zegt Dana. Dat eerste is gelukt, dat tweede (gelukkig) niet.
Bodega had het leuke idee om hun nieuwe single in negen talen uit te brengen, waaronder het Nederlands. Vermoedelijk hebben ze geen tolken in de hand genomen, maar Google Translate zijn ding laten doen. Console is in de meeste talen gewoon console gebleven, zo’n ding waarmee je gamet. Alleen in het Duits is het Stehtisch geworden, zeg maar bijtafeltje, de oorspronkelijk betekenis van console.
Bodega is een vrij succesvolle post-punkband uit NYC, maar in geval van Standbeeldje Op De Console volgen ze het gepatenteerde punkpatroon zoals ooit uitgestippeld door The Sex Pistols et al. De meeste songs op de tot nu twee verschenen albums van Bodega worden gezongen door Ben Hozie, Standbeeldje mocht Nikki Belfligio zingen. Voor de goede orde. De andere versies van Statuette On The Console zijn naast Engels, Duits en NL in het Frans, Grieks, Italiaans, Spaans, Oekraïens en Portugees.
Het Afrique Victime album van Mdou Moctar heeft zo goed gelopen dat er een super de luxe heruitgave is uitgekomen met maar liefst negen bonustracks. Bedoeling is nieuwe zieltjes winnen en reeds beleerde fans te bewegen tot het aanschaffen van het fysieke album.
Wie nog niet bekend is met de woestijnklanken van meestergitarist Mdou Moctar weet na het horen van Nakanegh Dich genoeg. Als dit nummer je niet over de streep trekt zal dat waarschijnlijk wel nooit gebeuren. Het nummer heeft alles wat onze man uit Niger zo bijzonder maakt, en gewild in het westen; een geweldige drive, exotische zang en spetterend gitaarspel in de beste Hendrix traditie (inclusief wah wah pedaal), maar dan dus op zijn Afrikaans, of eigenlijk Toearegs.
Met nieuwe single SEX DOPE GOLD wil het Australische Ocean Grove ons graag wijzen op de gevaren van het materialisme, de consumptiemaatschappij en waarschuwen dat een mens echt niet gelukkig wordt van seks, drugs en/of geldelijk gewin.
Zo nu de boodschap uit de weg is kunnen we ons concentreren op de muziek. En die is weer geweldig. Het trio trekt alle registers open en mengt diverse volumineuze stijlen als rawk, grunge, funk, old & nu metal tot een dampend geheel. Om genoemde boodschap goed verteerbaar te maken wordt SEX DOPE GOLD geserveerd in een lichte popcoating.
Met SEX DOPE GOLD kondigt Ocean Grove de komst aan van alweer hun vierde langspeler. Up In The Air Forever is uit op 22 april.
Fontaines DC verrast met hun eerste echte ballad, een onvervalst liefdelied met de niet mis te verstane titel I Love You. Tenminste zo lijkt het. Het object van verlangen van zanger Grian Chatten is echter niet van vleesch en bloed. Hij verklaart zijn liefde aan zijn vaderland of moederland of thuisland, of wat de politiek correcte benaming ook is.
I Love You is een liefdesverklaring aan Ierland vanuit het perspectief van een expat. Fontaines DC is van Dublin naar Londen verkast om dichter bij het muziekindustriële vuur te zitten. Heimwee speelt dus een rol, maar ook schuldgevoel. Chatten woont nu in het land dat verantwoordelijk is voor veel van wat er is misgegaan in de geschiedenis van Ierland, en nu met de Brexit voor nieuwe ellende en verdeeldheid zorgt. Gemengde gevoelens dus.
I Love You is net als Jackie Down The Line afkomstig van het Skinta Fia album dat op 22 april moet gaan uitkomen.
Wie had ooit gedacht dat de beste plaat van de 9e week van het 22ste jaar van de 21ste eeuw van een band zou zijn die 8 jaar heeft plat gelegen en daarvoor muziek maakte die je op zijn best interessant zou kunnen noemen. Maar Pink Mountaintops heeft het hem geflikt!
Opwindend is het woord voor Lights Of The City dat zo boordevol gitaren zit dat er geen een meer bij kan. Een ander woord dat opborrelt bij het luisteren van de comebacksingle van Pink Mountainstops is ouderwets, lekker ouderwets, riff, sound en uitvoering grijpen terug op de pre punk seventies.
Pink Mountaintops is de bijband van Stephen McBean, een muzikant uit de regio Vancouver. Zijn dagelijkse band, zeg maar, heet Black Mountain. Daarmee produceert hij duistere, bij tijd en wijle tegen de metal aanleunende rock. Pink Mountaintops klinkt doorgaans wat lichter, folkier misschien. Maar dus niet op Light Of The City dat rockt als een boemeltrein op een bergspoor.
Light Of The City is vooruitgestuurd om aandacht te vragen voor de release van het nieuwe, vijfde album van Pink Mountaintops, Peacock Pools. Daarop zijn naast McBean en leden van Black Mountain ook invalkrachten te horen uit de directe omgeving van Destroyer, The Melvins en Ty Segall. Een releasedatum volgt nog.
