Bloc Party – The Girls Are Fighting

Hoewel zeker geen slecht nummers was ‘comeback’ single Traps van Bloc Party geen succes in de Graadmeter. Is dat een teken aan de wand? Is Bloc Party ‘het’ kwijt? Of was het een tijdelijk dipje?

We proberen het gewoon nog een keer met The Girls Are Fighting. De tweede single van Alpha Games is een recht toe recht aan meezinger die meer dan een klein beetje doet denken aan Rock & Roll Part 2 van The Glitter Band. Het refrein dan. De coupletten zijn standaard Bloc Party, puntig en energiek. Opvallend zijn de constante drumrolls en de extra lange gitaarsolo. Diep gaat het allemaal niet, maar je wordt er wel vrolijk van. De opvolger van Hymns uit 2016 verschijnt op 29 april.

Mother Mother – Hayloft II

Mother Mother modderde maar wat aan tot een van hun oudere liedjes om nog steeds onopgehelderde redenen op Tik Tok terecht kwam. En daar ontplofte. Plotseling had de band uit/van Quadra Island,  British Columbia, die het thuis lang niet onaardig deed wereldwijd een miljoenen publiek.

Zanger Ryan Guldemond noemt het een kwestie van mazzel, timing en ‘pixie dust,’ zeg maar sterrenstof. Met de onverwachte doorbraak kwam het probleem, hoe houden we de aandacht vast?

Met het nieuwe album ‘Insight’ laat Mother Mother horen dat ze hun hoofd niet op hol hebben laten brengen. Niks geen knieval naar het nieuwe -jonge- publiek, niks geen concessies richting commercie. Dat wil niet zeggen dat Mother Mother doet alsof er niks gebeurd is, nieuwe single Hayloft II is een vervolgt op c.q. knipoog naar Hayloft, een van de songs uit 2008 die Tik Tok op tilt deed slaan.

Hayloft II is geen remake, maar meer een vervolg, een tweede seizoen zeg maar. Mother Mother combineert glam met symfo met smart pop en potige rock. Beetje Queen misschien wel. Hun songs zijn speels en springerig en sterk beeldend. Dat laatste komt door de rol van de twee achtergrond zangeressen, die regelmatig op de voorgrond treden.

Ook al ben je niet van de Tik Tok generatie, luister toch eens naar Hayloft II. Niet alleen zal je aangenaam verrast zijn door de muziek van Mother Mother, maar ook door de goede smaak van de kids van tegenwoordig.

Personal Trainer – Key Of Ego

Willem Smit is de spin in het web dat Personal Trainer heet. PT is onderdeel van een scene met aanwaaiende muzikanten die om hen moverende redenen in de hoofdstad zijn beland en blijven plakken. De attitude is punk, de muziek varieert.

Nieuwe single Key Of Ego laat zich niet makkelijk kooien. De introriff lijkt gespeeld op een Fairlight, een apparaat dat in de jaren 80 heel geavanceerd klonk, maar nu lekker retro. Daarna probeert een mannenkoor de zanger (= Willem) tot actie te bewegen, die weigert in eerste instantie om zich te laten opjutten, maar als het tempo aantrekt kan hij moeilijk achterblijven. Wat volgt is georganiseerde chaos met op gepaste momenten een zeer sterk refrein. Tussen de bedrijven door laat Willen horen ook nog eens behoorlijk te kunnen rappen.  Key of Ego eindigt zoals het begon met die vette Fairlight.

Key Of Ego is het tiende liedje van Personal Trainer, en waarschijnlijk ook hun beste. Hoe de band zich steeds weer weet te overtreffen is het geheim van Willem.

Lewsberg – Six Hills

Knap hoe Lewsberg weet te variëren op een thema zonder in herhaling te vallen. De ingrediënten zijn bekend, urbane rock naar model van The Velvet Underground, een vocalist die niet zingt maar voordraagt en een poëtische tekst over de leven en de dood.

Toegevoegd aan de mix dit keer zijn een tweede, vrouwelijke stem, een plotselinge stroomversnelling op twee derde van het nummer en een lang instrumentaal slot waarin de gitarist losjes omgaat met de beginselen van de harmonieleer.

Six Hills is geproduceerd door Don Carey en verschenen op diens Speedy Wunderground label (SW039). Carey kan je kennen van zijn producties voor/van o.a. Fontaines DC, Wet Leg en Goat Girl. Je kunt zeggen, dat is een hele eer voor de Rotterdammers, maar je kunt ook zeggen dat Carey gewoon smaak heeft.

Moss – Before It’s Gone

Na zijn avontuur met Opera Alaska is Marien Dorleijn weer op het oude Moss nest teruggekeerd. De eerste single in dit decennium van een der vlaggenschepen van het hoog gewaardeerde Excelsior label is Moss op zijn best; ingehouden en dwingend tegelijk.

De verrijking zit hem dit keer in de achtergrond zang of beter het koor in het decor, want dat komt bijna los van de leadzang. Voeg daar de prachtige gitaarsound en een enerverende compositie aan toe en je weet dat het Moss verhaal er weer een boeiend hoofdstuk heeft bijgekregen. Een nieuwe album staat in de stijgers.

Franz Ferdinand – Curious

Franz Ferdinand pikt de draad weer op waar ze hem vier jaar geleden netjes neervlijden.  Curious is een gestroomlijnde dance-track, disco-achtig, maar niet ordinair en ook niet spectaculair, maar wel weer erg lekker. Aan de nieuwe single hoor je overigens goed waar de band uit Glasgow een belangrijk deel van hun mosterd vandaan haalt, Talking Heads.

Voor een nummer dat uitnodigt tot dansen is twee en halve minuut wel wat kort, een langere instrumentale break was welkom geweest. De componist is als vanouds meneer Kapranos. Produceren deed hij met technicus Julian Corrie en hitmachine Stuart Price, die kind aan huis is bij o.a. Pet Shop Boys, The Killers en Dua Lipa.

Wodan Boys – So Damn Much

Roekeloos zo kan je, So Damn Much, de nieuwe single van Wodan Boys het best omschrijven. Het is een nummer als een net aangestoken stuk vuurwerk waarvan even niet duidelijk is welke kant het op schiet. Als de knal is uitgeklonken blijkt niemand gewond, maar het was wel even spannend.

Wodan Boys bracht vorig jaar een EP uit die we tot onze schande hebben gemist, want So Damn Much is niet het eerste maar het vijfde goede nummer van de Hagenezen. Qua sound hangt Wodan Boys ergens tussen punk en hardrock in, maar men maakt niet de indruk ergens bij te willen horen. De band komt niet geheel onbeslagen ten ijs. De frontmannen, Thomas van der Want en Mikki B Wessels liepen zich warm bij Soul Sister Dance Revolution en Taymir. 

Wat de boys bijzonder maakt -naast de pitbull gitaren en het constante gevaar om uit de bocht te schieten- is de zang; lead en koortjes. Die is lekker brutaal, maar ook heel erg muzikaal. Het kan niet anders dan dat een band waarvan in de studio al de vonken afslaan, live helemaal brandgevaarlijk is. U is gewaarschuwd. 

The Smile – The Smoke

We hebben goed nieuws en slecht nieuws. Om met het laatste te beginnen. We kunnen een comeback van Radiohead op korte termijn wel op de collectieve buik schrijven. Het goede nieuws is dat de nieuwe single van The Smile, de bijband van Thom Yorke en Jonny Greenwood net zo goed van Radiohead had kunnen zijn. Het goede en slechte nieuws is nauw aan elkaar verbonden. Als The Smile Radiohead-eske nummers gaat maken, vervalt het nut van een Radiohead reünie. Toch?

Maakte The Smile met debuutsingle ‘You Will Never Work In Television Again’ nog een bokkensprong, The Smoke had prima gepast op een album van de band uit Oxford. Het enige nieuwe c.q. afwijkende is de prominente rol van de basgitaar, die dus duidelijk door Greenwood wordt bespeeld. Yorke speelt een aardig moppie gitaar en zal ook best wel wat bas kunnen spelen, maar zo vaardig als hier aan de vier snaren wordt geplukt kan alleen een gevorderd instrumentalist. Mooi ook zijn de blazers die The Smoke kleur geven. Al met al een veel beter nummer dan de eersteling van The Smile. Een nummer ook waardoor we het moederschip wat minder missen.

Gretel Hänlyn – Motorbike

Ze is pas 19 en heeft nog maar drie liedjes uit, maar nu al durven we te beweren dat Gretel Hänlyn behoorlijk beroemd gaat worden. Niet noodzakelijk in de indie-wereld, maar dat zien we later dan wel.

Ondanks haar naam is Gretel van Britse bloed. Ze heet ook eigenlijk geen Gretel Hänlyn maar Maddie, Maddie Haenlein. Maddie heeft een diepe stem, een contralto in vaktermen. Daar is ze niet meer geboren, maar is het gevolg van een spierziekte die haar middenrif trof en zo haar spraak en  zangvermogen aantastte. Tijdens haar herstel is ze begonnen songs te schrijven. Sinds haar 16 treedt ze regelmatig op. Het was nota bene haar moeder die Gretel aanraadde haar studie te staken en vol voor de muziek te gaan. Een verstandige zet zal blijken.  

Nieuwe single Motorbike wordt gedrgen door een mooie lage bas uit het  kookboek van The Cure. Zo ziet ze er ook uit, als dochter van Robert Smith. Vocaal houdt Gretel zich dit keer in. De uitspattingen laat ze aan haar band over. Die laten zich dat geen twee keer zeggen, maar voordat er ongelukken gebeuren trapt Gretel op de rem.  

Het is na drie nummers nog te vroeg om van een duidelijke stijl te spreken, maar Gretel lijkt het ergens tussen folk en neo new wave te zoeken, maar wat ze ook doet haar donkere timbre zal alles kleuren.

Metronomy – Things will be fine

Eerste dachten we, Things will be fine is een beetje een gewoon liedje, die kunnen we wel overslaan. Maar zelfs een gewoon liedje van Metronomy is een goed liedje. Dus.

Voor Metronomy is het overigens een ongewoon liedje. De band maakte naam en furore als synthipopband extraordinaire, maar op Things will be fine hoor je vooral gitaren en de keyboards die er zijn, lijken van het conventionele soort. Tenminste zo klinken ze. in deze tijd van plugins en laptops is dat natuurlijk niet zeker.

Bij nader inzien is de nieuwe single van Metronomy dus een buitengewoon geslaagd liedje, een vrij perfecte popsong met een weemoedige maar optimistische afdronk, mooi zacht gezongen door bandbaas Joseph Mount.  Things will be fine is afkomstig van het nieuwe album van het Engelse vijftal, Small World dat al over twee weken (18/22) uitkomt.