Author: Flip van der Enden

Gang of Youths – the angel of 8th ave. 

Niet alleen de titel van the angel of 8th ave. van Gang Of Youths is Springsteeniaans. Ook de song zelf roept associaties op met The Boss in een van zijn tekstrijke periodes. Toch is eerder sprake van eerbetoon of invloed dan imitatie. Het is lang geleden dat Bruce (op plaat) zo’n drive had als Gang Of Youths op hun nieuwe single.

Sinds we hier de naam Gang Of Youths voor het laatst lieten vallen (en hun optreden op Pinkpop) is de band thuis in Australië toegetreden tot de eredivisie. Die positie willen ze graag prolongeren, dus heeft de band ruim de tijd genomen om aan de opvolger van doorbraakalbum Go Farther In Lightness (2017) te werken.

Leider van de Gang Of Youths, zanger/gitarist is Dave Le’aupepe is al vanaf zijn 10e met muziek bezig, sinds 2012 runt hij Gang Of Youth.

Met het eerste voorproefje van het nog titelloze derde album introduceert de band hun nieuwe gitarist, de van Noah & The Whale overgelopen Tom Hobden. De Gang is onlangs naar Londen verhuisd, Dave achterna. Zijn nieuwe vlam woont in Engeland. Daar gaat de single ook over, liefde en verandering van omgeving.

Het album schijnt klaar te zijn, maar er is nog geen releasedatum geprikt. 

 

Sungaze – Body in the Mirror

De scheidslijnen tussen shoegaze en dreampop zijn in de loop der decennia steeds vager geworden. Reden voor het Amerikaans Sungaze om de boel op één hoop te gooien en zich aan de m/v te brengen als dreamgaze band.

Het gezelschap uit Ohio wordt aan gevoerd door het liefdekoppel Ian Hilvert en Ivory Snow. De laatste naam lijkt een pseudoniem, maar het zijn Amerikanen dus zeker weten doe je het niet.

Sungaze maakte eerder een album waarvan de songs dienstdoen als vingeroefeningen voor Body In The Mirror. De nieuwe door Ivory gezongen single rekt zich rustig uit tot net over de vijf minuten grens. Als een onweersbui zie je de gitaarsolo aan het einde al van ver aankomen, maar hij is er niet minder welkom om. Het is allemaal een keer eerder gedaan, maar zelden met zwier.

Sungaze album 2 heet This Dream. De releasedatum is 13 augustus.

LUMP – We Cannot Resist

Laura’s LUMP is een vreemd beest, een electro-act die niet direct op de dansspieren mikt. Niet dat het makkelijk stilzitten is bij een nummer als We Cannot Resist, maar Laura Marling is van huis uit een singer-songwriter, tekstgericht dus, en dat hoor je. De lyrics van LUMP songs zijn dan ook meer dan een stel loze kreten. Met We Cannot Resist eet het duo dus van twee walletjes, en dat smaakt uitstekend. De muziek is minimaal op het monotone af, maar de sounds zijn warm en rond net als Laura’s franjeloze zang.

LUMP album II, Animal kont eind juli uit.

Big Red Machine & Anaïs Mitchell – Latter Days

Big Red Machine is een speeltje van Justin Vernon van Bon Iver en Aaron Dressner van The National. Anaïs Mitchel maakte naam met haar adembenemende indie-opera, Hadestown waarop Vernon een van de prominente gastzangers is.

De eerste single van het nieuwe, tweede Big Red Machine album is zo’n song waarvan je weet dat hij nieuw is, maar klinkt alsof je hem al jaren met je meedraagt. Latter Days is een statige ballade met een piano als meest prominente instrument. De focus ligt op het duet van Anaïs en Justin. Zij zijn zijn dit jaar allebei 40 geworden. Dat verklaart misschien de nostalgische tekst over jeugd en andere dingen die voorbij gaan.

Het nieuwe Big Red Machine album heet ‘How Long Do You Think It’s Gonna Last’ en staat voor eind augustus. Voor het zover is zullen er nog meer songs vooruit worden gestuurd, hopelijk allemaal van een zelfde eeuwige schoonheid als Latter Days.

Geese – Disco

Geese is een nieuwe band uit Brooklyn waarvan de verwachtingen hoog gespannen zijn. Er wordt door toonaangevende sites als Pitchfork en Stereogum zo hoog van de toren geblazen dat het gevaar van een hype op de loer ligt.

Of Geese echt zo goed is als wordt beweerd weten we pas over een single of twee, drie. Maar de aftrap is raak. Disco is een grillig, rusteloos, intellectueel en ondanks de titel on-dansbaar gitaarnummer van ruim zes minuten. De stijl hangt ergens tussen post-punk en art-rock. Aan ambitie geen gebrek.

De verwachtingen zijn mede zo hoog gespannen, omdat de bandleden nog maar net van Highschool zijn en de band is gecontracteerd door Partisan Records, dat zich met IDLES, Fontaines DC en Chubby & The Gang toonaangever mag noemen op het gebied der der (post) punk-achtigen.

You Me At Six – Read My Mind

Zanger Josh luistert al jaren niet meer naar gitaarmuziek. Gitarist Dan is geobsedeerd door dance en r&b. Wees gerust You Me At Six fans, te horen zijn deze branchevreemde invloeden niet. Nou ja, nauwelijks.

De gestroomlijnde nieuwe single Read My Mind is heel erg 2021, maar rockt tegelijk zoals de Britse metal-mannen nu al zeven albums doen; wild en opwindend.

Read My Mind is een van de extra’s op de vers verschenen Deluxe heruitgave van het begin dit jaar verschenen SUCKAPUNCH album. Het nummer was bedoeld voor die plaat, maar haalde net niet de eindselectie. Dom dom dom denken de mannen nu, want Read My Mind is een juweeltje. En het bewijs dat You Me At Six net zo van stilstaan houdt als hun fans van stilzitten. Niet dus.

Max Jury – Leaving Song

Max Jury is wonderlijk genoeg zijn echte naam. Maxwell Jury is een 29 jarige muzikant uit Des Moines in Iowa. Zijn derde album is aanstaande. Leaving Song is een voorproefje, dat het water in de mond doet lopen.

Max heeft een zachte, feminiene stem die uitermate geschikt is voor weemoedige liefdesliedjes. Dat weet Max zelf ook want hij grossiert er in. Zijn debuutalbum uit 2016 was zeer succesvol, de opvolger een stuk minder. Mogelijk had hij een acute aanval van  het ‘moeilijke tweede album syndroom’. Getuige het elegante Leaving Song lijkt hij nu geen van last meer te hebben van faalangst of prestatiedwang. De single klinkt zo relaxed als een luiaard op valium. Muziek voor hittegolven.

AA Sessions, paperflag – Everyone Loves A Woman (feat. CLT DRP, PROJECTOR, Ergo Smith)

Ergens op het Engelse platteland staat een studio, die wordt gerund door een wisselende groep muzikanten. Ze noemen zich -vrij naar Anonymous Alcoholics- AA Sessions. Erg anoniem zijn de muziekmakers overigens niet. Hun namen worden per track vermeldt. Alleen hebben tot nu toe nog maar weinig mensen van gehoord van paperflag, CLT DRP, PROJECTOR en/of Ergo Smith.

Aanvankelijk hanteerde de club de regel dat ze nooit langer aan een nummer mochten werken dan één dag. Dat hielden ze goed vol. Ook omdat er weinig afleiding was. De studio ligt zo geïsoleerd dat er geen internet is, zelfs geen telefoonbereik. Wel staat het bier koud en kan wie wil een duik nemen in een koffer met chemische versnaperingen. Een selectie van de eendag-opnamen verscheen in 2019 in het kader van Record Store Day op LP.

En toen kwam Corona en werd alles anders. Er doken minder muzikanten op en de eendag- regel werd verlaten. Tenminste zo lijkt het. Het is schier onmogelijk dat het door An.Knee van PROJECTOR gezongen Everyone Loves A Woman in één etmaal is opgenomen en gemixt. De nieuwe single van de vriendenclub is een geïnspireerde, gedetailleerde, ietwat industrieel getinte ballad, waar zo te horen heel wat uurtjes werk in is gaan zitten. Welbestede uurtjes. We hopen dan ook dat AA Sessions een nieuwe regel invoert. Dat deze club voorlopig even bij elkaar blijft.

Karpov not Kasparov – Memory

Karpov not Kasparov maakt dansmuziek voor denkers. Dat kan ook moeilijk anders met zo’n naam. Wie niet zo bekend is met het nobele schaakspel zowel Karpov als Kasparov zijn grootmeesters in de sport. Beiden zijn van Russische afkomst. Waarom de voorkeur van Karpov not Kasparov naar de eerste uitgaat en niet naar de laatste, die heeft hem tenslotte van de troon gestoten laten we even in het midden.

Karpov not Kasparov komt uit Roemenië. Het duo is een jaar of zeven actief en gaat er niet zonder reden prat op dat ze in 38 van de 51 Europese landen heeft opgetreden. En in Rusland en Israel. In ons land stond Karpov not Kasparov in 2019 op ESNS en ADE.

Het lijkt er op dat Memory de voorbode is van een derde album van de schaakliefhebbers. De single is een geslaagd staaltje retro electro met zang, die herinneringen oproept aan het Duitse Kraftwerk, het Japanse Yellow Magic Orchestra en het Belgische Telex.  Ondanks hun reislustigheid is het duo nog niet erg bekend. Hopelijk brengt Memory daar verandering in.

 

Indigo de Souza – Kill Me

Indigo de Souza is een geval apart. In nieuwe single Kill Me zingt ze bijvoorbeeld dat je je moeder moet bellen en zeggen dat je van haar houdt. ‘En bel dan gelijk ook maar even de mijne met dezelfde boodschap’. Moeders zal in haar sas zijn. Maar een paar maten later zingt ze, ‘Fuck Me Till My Brains Start Dripping’. En weg is die glimlach.

Waarschijnlijk moeten we de tekst van Kill Me niet als autobiografisch zien, maar beschrijft Indigo een ongezonde verhouding met potentieel rampzalige afloop. De ietwat morbide fantasie van de zangeres-songwriter uit North Carolina vindt zijn weerslag op de hoes van de Kill Me single. Daarop zien we twee blote zeg maar zombies in iets wat lijkt op een gangpad in een tuincentrum. 

De vorm waarin miss de Souza haar ongebruikelijke fantasieën giet is die van een rocksong met extra veel gitaar. Ze zingt met een aan hysterie grenzende stem. Kill Me eindigt met een uitbundig koor, waarschijnlijk omdat in de titel geuite de wens van de protagonist niet is uitgevoerd. Of wel.  

Op papier lijkt Kill Me van Indigo de Souza een draak van een song, in werkelijkheid betreft het een intrigerend nummer van een onalledaags talent.