Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Chubby & The Gang – I Hate Radio

Chubby & The Gang klinken op nieuwe single, I Hate Radio als een The Ramones single op 33 toeren, traag dus. Maar niet minder punk! De Britse bende zou nu ongeveer beroemd zijn geweest als de corona niet was uit gebroken.

De meeste radiostations halen hun neus op voor de maatschappelijk bewogen oerpunk van bands als Chubby & The Gang, die moeten het dus hebben van live-optredens. Dat is nu even een probleem. Om die reden is Chubby nu extra actief op het platenfront.

I Hate Radio is de tweede single van het tweede album in twee jaar van de Chubby’s. Een releasedatum hebben we nog niet, maar al wel een titel, The Mutt’s Nuts. Een mutt kan zowel straathond (vuilnisbakkenras) of mafkees betekenen. Waar nuts voor staat kan je zelf bedenken.

I Hate Radio is meest radiovriendelijke nummer van The Gang to nu toe. De vraag werpt zich echter op; ‘vanwaar die haat van ons geliefde medium?’. Het blijkt dat je de titel met een korreltje zout moet nemen. I Hate Radio gaat over iemand wiens verkering uit is en nu de ene na de andere lovesong hoort op de radio, nummers die hem doen denken aan hoe het had kunnen zijn. Daar baalt hij van en dus niet van de radio.

Tropical Fuck Storm – New Romeo Agent

Het eigenzinnige Australische Tropical Fuck Storm komt binnenkort met een derde album. Dat dat net als de twee vorige weer spekkie voor het bekkie van liefhebbers van muzikale vrijdenkers wordt, wordt al snel duidelijk bij het horen van New Romeo Agent.

De nieuwe single is een ballade over de twee enige onderwerpen die er echt toe doen; liefde en dood. Voor de verandering neemt Erica Dunn de vocale honneurs waar. Haar zang is minder neurotisch dan die van Gareth Liddiard, maar dat weerhoudt de band er niet van om de grenzen van de (a)tonaliteit op te zoeken.

Het ‘grote’ publiek zal Tropical Fuck Storm ook dit keer niet bereiken. Met zo’n bandnaam (op FB heten ze TFS) is dat sowieso niet eenvoudig, maar de fans zullen weer smullen. En wie weet winnen ze er ook wat zieltjes bij.

Amyl & The Sniffers – Security

De laatste plek waar je Amyl and the Sniffers verwacht tegen te komen is wel de hitparade. Toch, met het radiovriendelijke Security komen de Australische herrieschoppers ineens akelig in de buurt.

Security is luidruchtig en compromisloos, precies zoals we Amyl en haar Sniffers hebben leren kennen en waarderen. Maar Security heeft ook een killer refrein, een heerlijke drive en Amyl gaat dit keer geen enkele keer in het rood. Dat is wel eens anders geweest. Live is dat geen probleem, integendeel zelfs, maar op plaat heeft haar zangstijl bij veel mensen het zelfde effect als krassende nagels op een schoolbord. Denk echter niet dat Amyl consessies doet of lijdt aan ouderdomsverschijnselen. No way, Jose!

Security is de tweede single van het nieuwe Sniffers album. De eerste hebben we om boven geschetste reden maar even overgeslagen. Comfort To Me staat voor 9 september.

Turnstile – BLACKOUT

Turnstile is een stevig rockende band uit het roemruchte Baltimore (VICE!). De band maakt indruk, en vrienden met een zelf gekweekte vorm van pop/punk/metal. Het energieke BLACKOUT is een overtuigend staaltje van hun handelswaar.

Voor wie wat meer houvast wil hebben, stel je een mix voor van Back Sabbath en Cheap Trick. Van de eerste hebben ze de loodzware riffs, van de tweede de speelse songs en ‘lichte’ zang. Wat Turnstile zelf inbrengt is de gave om oude rockclichés een nieuwe glans te geven. Ook is de band niet bang om buiten hun oevers te treden. Op het iets eerder verschenen en evenmin te versmaden ALIEN LOVE CALL is Blood Orange te horen, een Engels r&b artiest (met een punk verleden ;).

BLACKOUT is de openingstrack en naamgever van een nieuwe EP en zal eind deze maand ook een plekje krijgen op het nieuwe, vierde Turnstile album, Glow On.

Public Service Broadcasting – Blue Heaven

Feitelijk zijn het een soort podcasts die Public Service Broadcasting maakt, swingende geschiedenislessen, inclusief historische quotes en mooie muziekjes.

Eerder behandelden de Britten al de Blitzkrieg behandeld, Russische ruimtevaartpioniers, de beklimming van Mount Everest en zelfs ‘onze’ Elfstedentocht’. Op hun nieuwe album, Bright Eyes duiken J Willgoose Esq. en de zijnen in de geschiedenis van Berlijn, specifiek de periode tussen de twee wereldoorlogen, het zogeheten interbellum. Het hedonisme vierde hoogtij in het Berlijn van de jaren dertig. Zelfs anders geaarden werden er getolereerd, een unicum in de geschiedenis. Het bezorgde Berlijn wel het imago van poel des verderfs.

Een van de aanstootgeefsters werd na de tweede wereldoorlog een internationale ster, Marlene Dietrich. Over haar gaat Blue Heaven. Het blue in de titel verwijst naar een roemruchte film van La Dietrich, Der Blauwer Engel (1930).

Tot voor kort vorste PSB naar samples in audio-visuele archieven van publieke omroepen en mediabedrijven. Op hun nieuwe album breken ze met die werkwijze en gebruiken ze ‘levende’ stemmen. Op Blue Heaven hoor je de stem van de uit de Berlijnse band Gurr afkomstige Andreya Casablanca.

Al zijn de geluidsfragmenten verdwenen, toch kinkt Blue Heaven meer als de oude PSB dan op ‘People Let’s Dance’, de vorige single. Dat komt vooral door het stevig stuwende gitaarwerk dat ook van songs als Go, Spitfire en Spunik een feest voor de geest en de benen maakte.

Bright Magic verschijnt op 24 sept

Bright Magic verschijnt op 24 september

Dry Cleaning – Bug Eggs

Het is niet altijd duidelijk waarom het ene nummer wel en het ander nummer op het uiteindelijke album belandt. Neem Bug Eggs van Dry Cleaning. De song had makkelijk op het New Long Leg album gepast, er staan tenslotte maar 10 liedjes op en ook qua stijl past het prima. Wat tekst betreft kan het niet buiten de Dry Cleaning boot vallen, want voor Florence Shaw is geen onderwerp te dol.

Het goede nieuws is dat Bug Eggs niet in een virtuele la is verdwenen, maar apart als single is uitgekomen. Florence behandelt een niet onbekend thema -de voor en nadelen van volwassen worden- op de haar gebruikelijke onorthodoxe wijze. De gitaarsolo laat ook niets te wensen over. Kortom niets wat ons belet om Insecteneitjes van Stomerij een tijdje te laten meedraaien op onze speellijst.

Bones Owens – Keep It Close

Er is iets vreemds aan de hand met Keep It Close van Bones Owens. Bones is een blues zanger/gitarist en een goede ook! Toch doet zijn single eerder aan Oasis denken dan aan, zeg The Black Keys. Het zal de nasale snier in zijn stem zijn die de geest oproept van Liam Gallagher.

Je bent misschien geneigd zijn te denken dat iedere overeenkomst tussen de branieschoppers uit Manchester en de op het platteland van Missouri geboren en getogen bluesman berust op louter toeval. Maar als je weet dat Bones voordat hij voor zichzelf begon er al een halve loopbaan op had zitten als songschrijver en sessie-gitarist voor breed scala aan artiesten waaronder Bon Jovi, Mikky Echo en rapper Yelawolf dan is de conclusie misschien dat toeval niet bestaat en hij gewoon fan is.

Na een EP in 2017 verscheen dit jaar zijn eerst echte album. Bones speelt in de moderne blues opstelling d.w.z. gitaar en drums. Net als Black Keys en White Stripes dus. Hun aanhangers wordt aangeraden Bones Owens zeker eens te checken. En die van Oasis dus ook.

Myrwood – Berlin Boundaries

Cinema Electronic Noir, zo omschrijft de Amsterdamse Myrwood haar muziek. Misschien moeten we dat even uitpakken. Cinematic verwijst naar de beeldende kwaliteiten van haar songs, electronic naar de sound en noir naar de sfeer. En naar Myrwood zelf immer in het zwart gekleed gaat.

Drie woorden kunnen veel zeggen, maar er is nog wel meer te vertellen over Mirthe ‘Myrwood’ van Merwijk. Zij verruilde een benauwend bestaan in Amsterdam voor het avontuurlijke Berlijn om tot de ontdekking te komen dat ook het leven daar niet geheel onbezorgd is. Haar ervaringen verwerkte ze in een nieuwe bundel songs die ze opnam in Brussel met producer Michiel De Maeseneer, die eerder o.a. Wende, Balthazar en Sylvia Kreutz hielp hun artistieke draai te vinden.

Het smeulende Berlin Bounderies staat op Myrwood‘s debuutalbum, City Soundscape dat aanstaande vrijdag het stadslicht zal zien.

Teen Jesus & The Jean Teasers – AHHHH

Teen Jesus & The Jean Teasers -niet te verwarren met de roemruchte New Yorks no wave band Teenage Jesus & The Jerks- is een Australisch meidenkwartet dat een glimlach om ieder mond tovert met AHHHH. De nieuwe single van de meiden is zo’n liedje dat al sinds punkjaar 1977 rond zoemt wachtend op iemand die het uit de lucht zou plukken. Dat waren dus Anna, Scarlett, Jaidi en Neve uit Canberra.

Die laatste heet van Boxtel van achteren wat duidt op Neerlands bloed. Maar dit terzijde. AHHHH is de vijfde en makkelijk beste single van Teen Jesus & The Jean Teasers. Het is tevens hun debuut voor Domestic La La, het label van mentor en Violent Soho gitarist James Tidwell.

Melin Melyn – Dewin Dwl

In welke taal zingt Melin Melyn? Is het Duits, Deens of koeterwaals? Polyglotten, Engelandvaarders en taalkundigen zullen in bandnaam en songtitel waarschijnlijk wel het Welsh herkennen, een Keltische taal die zelfs in Wales nog maar door zo’n zeventeen procent van de bevolking wordt gesproken.

Wil je een wereldhit scoren kan je beter niet in het Welsh zingen. Daar trekt het vijftal uit Cardiff zich dus niks van aan. Dewin Dwl, Silly Wizzard in het Engels maakt sowieso duidelijk dat we hier van doen hebben met een lekker eigenwijze band.

Dewin Dwl is een strand ballad met surfgitaar, toefjes toeter en super sterke gitaarsolo waar iemand doodleuk doorheen praat. De van een later dit jaar te verschijnen EP getrokken single zou je uit volle borst willen meezingen, maar ja, hij is in het Welsh he?