Author: Flip van der Enden

Warpaint – Lilys (HBO Made For Love Cut)

Het is veel te lang stil geweest rond Warpaint. Het laatste album van Amerikaanse dameskwartet stamt uit 2016. Maar de laatste tijd duikt hun naam weer regelmatig op aan het popfront. Eerder dit jaar kwamen ze met een cover van Paralysed van post punk legendes Gang of Four en nu is er een nieuw nummer van eigen hand.

Lilys komt van de soundtrack van de HBO serie Made For Love. Het nummer is direct herkenbaar als het werk van Warpaint, maar is zeker geen herhaling van zetten. De sfeer is duister, de toon melancholiek, de instrumentatie vrij elektronisch. Lilys is een van de eerste songs die Emily, Jenny Lee, Stella en Theresa schreven voor een nieuw album. Een vroege versie van het nummer kwam ter ore van de producer van Made For Love die het graag wilde gebruiken. De mix/opname die in de show zit is niet noodzakelijk de uitvoering die op het nieuwe album gaat komen, vandaar het woord Cut in het deel tussen haakjes. Ver gevorderd is Warpaint overigens nog niet met de opvolger van Heads Up. Het nieuwe album komt op zijn vroegst pas volgende voorjaar.

Véras – Seks

Wie bekend is met zanger-liedjesschrijver Véras zal waarschijnlijk even raar opkijken als ze Seks, horen. Niet zozeer vanwege het onderwerp. hij heeft al eerder over seks (en de dood) gezongen, maar zo uitgelaten en zeg maar fysiek als op zijn nieuwe single klonk hij nog niet eerder.

Vorige releases waren Spinvisseriger, ingetogen en poëtisch. Op Seks laat hij zijn libido de vrije loop. De muziek past bij prima bij het onderwerp. Seks is een smeuïge rocksong met hitsige zang, een spetterde gitaarsolo en een la-la-la koortje dat zo besmettelijk is als een soa.  Echt een lekker nummertje.

Nog even over de maker. Behalve muzikant is Véras Fawaz ook clipmaker, presentator, Youtuber en zo nog wat. Een eigentijdse homo universalis dus, ook omdat hij goed is in alles wat hij doet. Is Seks je eerste kennismaking met Véras? Klik dan ook even wat andere songs aan, het recente Typhoon bijv. of zijn debuutsingle Stadskanaal. De man heeft het.

Mammoth WVH – Don’t Back Down 

In de muziek valt de appel meestal wel vrij ver van de boom. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar doorgaans lukt het het nageslacht maar zelden om uit de schaduw van pa of ma te treden. De uitzondering die deze regel bevestigt heet WVH, Wolfgang Van Halen. Inderdaad de zoon van Eddie.

Van Halen junior maakt muziek met zijn band Mammoth WVH die net zo corpulent is als hij zelf en net zo Amerikaans. Waar de zoon van de gitaargod voor waakt is om zich te begeven op het terrein van de gitaar-pyrotechniek waar zijn vader in excelleerde. De vijf tracks die Mammoth WHV tot nu toe heeft uitgebracht zijn stevige no nonsense in blues-aarde gewortelde rocktracks. Hard maar niet al te heavy, vol gitaarbreaks, maar zuinig op het solofront.

Of Wolfie op den duur net zo’n goede gitarist wordt als Eddie zal de tijd leren. Maar nu al kan hij iets dat senior nooit onder de knieën heeft gekregen. WVH kan zingen, en goed ook!

Mattiel – Those Words  

Het is alweer twee jaar geleden dat Mattiel iets van zich liet horen. Afgezien dan van een singletje met op de ene kant een cover van The Beastie Boys en op de andere een nummer van The Clash. Met nieuwe single Those Words gaat ze (of eigenlijk gaan ze, want Mattiel is officieel een duo) verder waar ze gebleven was (waren), echter zonder in herhaling te vallen.

De muziek van Mattiel en haar partner in crime, Jonah Swilly is retro maar zeker niet ouderwets. Those Words bijvoorbeeld klinkt als een korte samenvatting van de eerste vijftig jaar pophistorie. Afhankelijk van je leeftijd hoor je rock ‘n’ roll, girl groups, new wave en/of college rock. He gevaar om in clichés te verstrikt te raken weten ze bijzonder knap te omzeilen.

Wat Mattiel ook behoedt voor namaak is de zang. Aline Mattiel Brown is geen geweldige zangeres, maar heeft wel een geweldige stem, eentje met karakter en zeggingskracht.   

Tot zover het goede nieuws. Those Words is een zogenoemde ‘stand alone release’. Van een nieuw album is dus voorlopig nog geen sprake.

Night Beats – Revolution

Het Texaanse Night Beats bestaat al even, tien jaar en vier albums om precies te zijn. Loon naar werken heeft de band nog niet echt gehad. De vraag is of Revolution daar verandering in zal brengen.

Waarschijnlijk niet. Dat laat echter onverlet dat als het gaat om authentieke Amerikaanse garagerock er weinig bands zijn die zo betrouwbaar en bevredigend zijn als de club van Danny Lee Blackwell. De derde single van het binnenkort te verschijnen vijfde album van Night Beats biedt een weelde aan fuzzy gitaren en het soort trage boogie ritme dat terug gaat naar de tijd van de godfather van de Texaanse psych-rock, Roky Erikson. Door een lichte trilling heeft Danny Lee’s stem wel iets weg van die van Marc T-Rex- Bolan.

Een belangrijk verschil met ouder werk van Night Beats is dat Revolution niet klinkt alsof het in een wastrommel is opgenomen, maar in een goed geoutilleerde studio. Dat zou een positieve invloed kunnen hebben op het bereik van de single.

Outlaw R&B, het beloofde nieuwe album van Night Beats volgt begin juni.

 

Pom Pom Squad – Head Cheerleader

Mia Berrin is de aanvoerster van Pom Pom Squad uit Brooklyn. De oogst tot dusver is een tweetal EP’s en een handvol singles.  De rode lijn in het verzamelde werk van Pom Pom Squad is Mia’s expressieve stem, een stel messcherpe gitaren en ironische teksten waaruit blijkt dat Mia’s mannenbeeld niet geheel positief is. Dit alles wordt gegoten in de vorm van Blondie-aanse popsongs.

Deed men alles to voor kort nog gewoon zelf, zo goed en zo kwaad als dat ging. Inmiddels is Pom Pom Squad is opgenomen in de City Slang familie (Calexico, King Hannah en Caribou o.a.).

De kans dat de band nu zal opstoten in de vaart der volkeren is derhalve flink toegenomen.

Mandrake Handshake – Monolith

Het negenkoppige Mandrake Handshake vist in dezelfde vijver als Squid en Old Country New Road. Vaak wordt voor hen de term post punk uit de kast gehaald, maar misschien is studentenrock wel een betere benaming. Campus rock kan ook, genoemd naar de plek waar de meeste muzikanten hebben leren kennen.

Daarnaast zijn de verschillen tussen genoemde bands groter dan de overeenkomsten. En behalve van Gang Of Four en Talking Heads houden ze ook allemaal van Radiohead, de studentenrockband bij uitstek. Een andere overeenkomst is de lengte van hun songs. Zes minuten is niks, zeven minuten zo’n beetje het gemiddelde. Dat zijn eerder hippie dan (post) punk lengtes. 

Mandrake Handshake komt uit studentenstad, Oxford. De bandleden vonden elkander in een belangstelling voor, we citeren de bio; ‘krautrock, funk, Japanse animatie en Latijnse pastorale poëzie’. Het extract van hun mix hebben ze flowerkraut gedoopt. De bandnaam komt van een nummer van de psychedelische rockband The Brian Jones Town Massacre.  Chemische inspiratie lijkt dus ook een rol te spelen. Monolith is pas hun 4e single van

Mandrake Handshake komt dus nog maar net kijken, maar heeft nu al onze warme belangstelling.

Money & The Man – La Balada Del Hombre

La Balada Del Hombre begint met een klassieke flamenco lick. Op elektrische gitaar. Het zet de toon voor een opgewonden standje van een song van net anderhalve minuut. Tussen start en finish ontploft er een klein bommetje.

De Spaanse sfeer wordt goed volgehouden zonder dat er sprake is van een parodie. Dat wil niet zeggen dat de nieuwe single van Money & The Man niet vrolijk stemmend is. Hun lekker lompe polderrock doet je verlangen naar de lucht van bier, zweet en weed. Als dat al op plaat overkomt, kun je nagaan hoe Money & The Man er live wel niet in zal hakken!

Josephine Odhil – Fly On The Wall

Het is mogelijk dat je Josephine Odhil eerder hebt gehoord, als Odille of als frontvrouw van The Mysterons, het exotische zusje van Jungle By Night. Het is zo goed als onmogelijk dat je niet veel meer van haar gaat horen.

Haar debuut als Josehine Odhil is namelijk van een betoverende schoonheid. Iets dat ook al is opgevallen in diverse buitenlanden. Een Portugese site spreekt van ‘mystieke en charismatische stem. En een zorgvuldige een boeiende melodie’. Een Brits blog roemt de ‘tedere gitaar, de vluchtige synths die voor een ongelofelijke lichtheid zorgen’. En onze vrienden van 3v12 noemen Josephine in één adem met bands als Melody’s Echo Chamber en Beech House. We mogen dus wel stelen dat de release van Fly On The Wall niet onopgemerkt is gebleven.

illuminati hotties – MMMOOOAAAAAYAYA

Een nieuwe naam (voor ons dan) en wat voor een! illuminati hotties is een punkkwartet uit L.A. De dame en heren hebben al drie albums uitgebracht die niet niets hebben gedaan, maar ook weer niet zoveel dat ze onze kust hebben bereikt.

MMMOOOAAAAAYAYA lijkt een ander lot beschoren. Bij punk denk je al snel aan een beetje boze boys en girls die iets op hun lever hebben, maar de hotties zijn van de fun. Dat gold al voor oudere liedjes maar helemaal voor het aanstekelijke MMMOOOAAAAAYAYA. Nog even over de band en zijn naam. Het hotties (je schrijft de bandnaam in kleine letters) lijkt enigszins ironisch bedoeld, want als je de foto’s bekijkt zie je dat de bandleden het niet van hun uiterlijk moeten hebben. Niet dat ze lelijk zijn, verre van, maar hot is anders.

Het illuminati komt waarschijnlijk ook met een vette knipoog, want verwijst naar een van de oudere complottheorieen, dat een geheimgenootschap al sinds het einde van de 18e eeuw aan de onzichtbare touwtjes trekt. Een voorganger van QAnon dus.

Voor de muziekbeleving maakt dit allemaal dus niks uit. Als je niet vrolijk wordt van MMMOOOAAAAAYAYA moet je misschien eens bellen met een hulplijn.