Author: Flip van der Enden

Angel Olsen – It’s Every Season (Whole New Mess)

Als je nou denkt bij het horen van It’s Every Season (Whole New Mess), de nieuwe single van Angel Olsen ‘dat is wel heel veel tekst en wat weinig melodie’, wacht dan nog even met je oordeel tot je ook het eind hebt gehoord. Dat is namelijk van epische proporties en alleen daarom al het entreegeld waard.

En als Angel dan toch je aandacht heeft, loont het ook de moeite om eens naar de tekst te luisteren. Cru gezegd is het thema van Miss Olsen’s nieuwe single ‘uithuilen en opnieuw beginnen’. We schrijven nieuwe single, maar dat is niet helemaal waar.

It’s Every Season is een orkestrale herbewerking van Whole New Mess van het vorig jaar verschenen gelijknamige album. Dat was een vervolg op het inmiddels klassiek verklaarde All Mirrors uit 2019. Het album dat nu op stapel staat -en waarvan It’s Every Season de voorloper is- heet Song Of The Lark And Other Memories en is weer een vervolg op Whole New Mess.

Het drieluik komt binnenkort uit als boxset met nog een extra album met daarop remixes, outtakes en een cover van Roxy Music’s More Than This. Plus een 40 pagina’s tellend boek. Een leuk hebbedingetje voor de fans dus. Ben jij daar een van? Reserveer dan nu alvast een exemplaar bij je platenhandelaar, want de oplage is beperkt tot 3000 stuks.

DARKSIDE – The Limit

DARKSIDE heeft alles behalve haast. Vier maanden zit er tussen Liberty Bell en The Limit. In deze  Tik Tok tijd is dat een eeuwigheid. Over de opvolger van het uit 2013 stammende debuutalbum heeft het duo zo lang gedaan dat de fans de hoop op een tweede album al hadden opgegeven.

Maar dat schijnt er dus echt aan te komen. In juni volgens de laatste berichten. Een mogelijke verklaring voor het trage werktempo is dat Nicolas Jaar en zijn compagnon Dave Harrington DARKSIDE er even bij doen. Ze hebben allebei ook nog andere verantwoordelijkheden. Gelukkig wordt het wachten elke keer weer beloond met een sterk stuk muziek. De opvolger van oud IJsbreker, Liberty Bell heet dus The Limit en is een trip hop achtige sfeertrack die eerst een beetje leeg lijkt, maar bij nadere beschouwing vol sonische verassingen blijkt te zitten: borrelde bassen, struikelende drums, dubby zang etc.

Het nieuwe album van DARKSIDE heet Spirals en laat dus nog even op zich wachten. Maar zoals eerst Liberty Bell en nu The Limit duidelijk maken dan heb je ook wat.

Quicksand – Inversion

Het New Yorkse Quicksand volgde in 1990 in het spoor van hardcore collega’s als Fugazi en Helmet. De verwachtingen waren zo hoog gespannen dat de band de platenmaatschappijen voor het uitzoeken had.

Helaas deden de twee albums die de band in 93 en 95 uitbracht nauwelijks iets. Dat leidde tot stress en het einde van de band. Een reünie in 1999 liep ook op niks uit. En toen werd het stil.

Tot in 2012 een eenmalig optreden werd aangekondigd. Dat beviel alle betrokken blijkbaar zo goed dat Quicksand sindsdien weer regelmatig de kop op steekt. In 2017 kwam er zelfs weer een album, 22 jaar na het vorige! In 2018 volgde nog een EP en toen bleef het weer rustig op het platenfront. Wel liet de band af en toe zijn neus nog zien op de podia. En nu -wie schets de verbazing van de fans?- is er plots weer een nieuwe single! En een goede ook! Inversion is kort -krap 2 en halve minuut- maar zoals ze zeggen krachtig. Over een eventueel nieuw album nog geen woord. Helaas.

Pond – Pink Lunettes

De nieuwe single van Pond heeft wel een paar draaibeurten nodig voordat alles op zijn plaats valt. We kennen de aftakking van Tame Impala als energieke, maar meestal relaxte psych rockband, niet vies van een experimentje of twee, maar meestal met beide voeten op de grond.

Nieuwe single Pink Lunettes (roze bril) is van een heel andere orde. De paddo’s lijken vervangen door peppillen en het zacht meewiegen is een hectisch dansen geworden. De beat komt uit een elektronische doosje en waar eens de gitaren ronddwaalden regeren nu de keyboards en computers. Pas tegen het eind van het vijf minuten durende epos gaat het tempo omlaag en herkennen we iets van Pond’s oude space-rock. Verandering van spijs doet eten, luidt het gezegde. Pink Lunettes is smullen.

Silver Synthetic – Around The Bend

Silver Synthetic kwam een half jaar geleden uitstekend voor de dag met de single Out Of The Darkness. De band uit New Orleans bleek een ontdekking van Jack White en het was niet moeilijk te horen wat de oude frontman van White Stripes de oren deed spitsen.

De debuut EP liet niet lang op zich wachten, maar viel vies tegen. Blijkbaar vonden de betrokken dat ook, want nu is er alweer een nieuw mini-album. En daar mag wel over naar huis worden geschreven. Silver Synthetic lijkt zijn draai te hebben gevonden. Die draai begint eind jaren zestig in het hippie tijdperk en stopt zo’n tien jaar later als de new wave op gang komt. Tussenliggende honken zijn o.a. The Grateful Dead, The Allman Brothers, JJ Cale, The Ramones en Tom Petty’s Heartbreakers.  Voor de millennials onder ons, zie Silver Synthetic  als een The War On Drugs, maar dan met een country tic. Zo retro als de neten dus, maar daarom niet minder lekker.

Met zijn klassieke rock ‘n’ roll tempo, klater gitaren en gedubbelde leadzang is Around The Bend een prima proeve van de nieuwe en verbeterde sound van de vier zuidelijke rockers. En iedere beschuldiging van plagiaat verdwijnt als sneeuw voor de prairiezon door de wervelende gitaarsolo waarmee wordt Around The Bend zijn beslag krijgt.

TESSEL – Cinema feat. Amber Arcades

Het Utrechtse TESSEL heeft voor nieuwe single, Cinema de eveneens uit de domstad komende Amber Arcades weten te charteren. Van wie we veel te lang niks hebben gehoord, maar dit terzijde.

De vereende krachten hebben een fijne zomerse single opgeleverd, waarin naast de stemmen van Levi en Annelotte ook een heerlijk dronken surf gitaar figureert. Terwijl we Amber Arcades al een tijd volgen is TESSEL een redelijk nieuwe naam in Pinguinlandia. De bandnaam is in een opwelling gekozen gewoon omdat het lekker klinkt. Bijkomend voordeel is dat TESSEL in vrijwel elke taal het zelfde wordt uitgesproken. Er is geen dus connectie met het waddeneiland. Wel is er een band met de zee, TESSEL afficheert zichzelf als indie-surfband. Na een trio in eigen beheer uitgebrachte singles staat de band sinds begin dit jaar onder contract bij medium label. P.I.A.S. Daar heeft men dus alle vertrouwen in het viertal. Cinema laat horen waarom.

Poté – Young Lies feat. Damon Albarn

Gorillaz voorman en Blur baas Damon Albarn is fan van Poté, een jonge electro artiest uit Londen. En wat doe je dan als rock royalty? Dan maak je gebruik van je macht en duik je met je protegé de studio in om samen een track te maken die goed valt bij je fans en die van Poté.

Erg moeilijk was dat niet Poté maakt vrolijke, toegankelijk EDM die iets van zijn tropische achtergrond uitstraalt. Hij komt uit de Caribische eilandstaat Saint Lucia, een voormalige Britse kolonie. Daar werd hij 22 jaar geleden geboren als Sylvern Mathurin. Toen hij 12 was emigreerde hij met zijn ouders naar Londen. Niet veel later begon hij met muziek maken, eigen producties en later ook veel remixen. O.a. voor Gorillaz. Zo is hij met Damon Albarn in contact gekomen. Poté is ook te horen op Albarn‘s Africa Express project.

Sinds 2014 brengt Poté‘s met grote regelmaat muziek uit. De stand is nu dik dertig singles en een handvol EP’s. Sinds 2019 woont hij in Parijs. Daar is zijn label gevestigd, het door dansmeesters Bonobo gerunde Outlier, dat zijn eerste ‘echte’ album, A Tenuous Tale Of Her zal uitbrengen. Young Lies is geselecteerd als voorproefje en smaakt inderdaad naar meer.

Robert Finley – Country Boy

Met het draaien van Robert Finley‘s Country Boy wijken we enigszins af van het indie-pad. Robert Finley is namelijk een bluesartiest en zo authentiek als je ze maar kunt vinden in de 21ste eeuw.

Dat we hem op het spoor zijn gekomen hebben we te danken aan Dan Auerbach die zich in zijn post Black Keys loopbaan ontpopt als conservator van het Amerikaanse muzikale erfgoed. Auerbach ontfermt zich steeds vaker over blues en county ofwel roots artiesten, en hoe aardser hoe beter.

Robert Finley heeft zijn hele leven gezongen en gitaar gespeeld, maar zijn beroep heeft hij er nooit van kunnen maken. Tot hij in 2015 blind werd verklaard was hij werkzaam als timmerman. Een jaar later zag iemand hem op een straathoek spelen. Dat leidde tot een uitnodiging voor een ‘echt’ optreden en een jaar later tot de release van zijn debuutalbum, Age Don’t Mean A Thing. Hij liep toen al dik in de 60. Nationale bekendheid kreeg hij toen hij in 2017 deelnam aan ‘America’s Got Talent’. Zijn carrière kwam echter pas echt op gang toen Dan Auerbach zich aandiende als producer. Het bleek een gouden combinatie.

Binnenkort verschijnt het tweede album dat dit duo samen maakte, een verzameling autobiografische songs met de titel ‘Son Of A Sharecropper”. (Een sharecropper was vaak een voormalige slaaf die een stuk(je) land van zijn voormalige eigenaar bewerkte. Als betaling moest hij een deel van zijn oogst afstaan). De titel geeft aan hoe kort de lijn nog is van Findley naar de tijd van de slavernij.

Robert Finley is echter veel meer dan een relikwie uit het verleden. Zijn stijl is een mix van blues, soul en funk. Wat hem uniek maakt is zijn manier van zingen. Met het grootste gemaak schakelt hij van een hoog naar laag, van falset naar bariton. En dan speelt hij ook nog eens zo (slide) gitaar dat de vonken er vanaf vliegen.

Je kunt allerlei scenario’s bedenken waarin Robert Finley onbekend zou zijn gebleven. Maar het lot was hem (en ons) eindelijk eens gunstig gezind.

 

 

Mdou Moctar – Afrique Victime

Mdou Moctar komt uit dezelfde muzikale oase als Tinariwen en Bombino. Hij is lid van het Toeareg volk en heeft als uitvalsbasis de stad Agadez in Niger. Tot voor kort dreef hij een handel in sim cards en mobiele telefoons in West Afrika. Daarnaast was hij een graag geziene muzikale gast op bruiloften en partijen in de regio. De laatste paar jaar werkt hij aan een carrière in de muziek.

Net als Jimi Hendrix is Mdou linkshandig. Zijn wapen van keuze is de Fender Stratocaster. Zijn eerste opnamen maakt hij al in 2008. Zijn eerste album met band verschijnt in 2019 en levert hem een goede internationale pers op. Zijn nieuwe album, Afrique Victime wordt uitgebracht door de Amerikaanse indie, Matador Records. Dat maakt Mdou labelmate van o.a. Haelos, Sleaford Mods en Thurston Moore.

Het op single verschenen Afrique Victim gaat over de gruwelijke slachtpartij die de Fransen eind 19e eeuw aanrichtten eind 19e onder de bevolking van Niger. Het feit dat daar nu nog over wordt gezongen, geeft aan hoe erg het was. Helaas is het tegenwoordig weer (of nog steeds) onrustig in het Sahel gebied. Dat maakt de tekst weer enigszins actueel.

Courtney Barnett – Don’t Do It feat Vagabon

Sharon van Etten kwam op het lumineuze idee om voor de jubileum editie van haar Epic album uit 2010 een aantal bevriende en/of door haar bewonderde acts te vragen een nummer van dat album te coveren. O.a IDLES, Shamir en Big Red Machine met Justin Vernon gaven al gehoor aan haar verzoek. Nu voegt ook Courtney Barnett zich in dit rijtje.

Courtney’s cover van Don’t Do It is zo geslaagd dat we hem graag aan onze playlist toevoegen.  Het origineel van Sharon van Etten is een traag galmende ballad die eindigt in een soort van gotische climax. Courtney heeft er met hulp van de Kameroens-Amerikaanse gitariste Vagabon een smeulende rocktrack van gemaakt, gezongen in haar bekende laconieke stijl.

Naast genoemde namen komen er ook nog coverversie van de songs van Epic door Fiona Apple, Aaron Dressner en Lucinda Williams. Ze komen allemaal op plaat twee van de in juni te verschijnen dubbelelpee, Sharon van Etten’s ‘Epic Reimagined’.