Author: Flip van der Enden

Together Pangea – Gates of Heaven

Gates of Heaven is al een jaar of zes een hoogtepunt in de live-set van Together Pangea. Waarom de band nu pas de moeite heeft genomen om het nummer op (de virtuele) plaat te slingeren mag een raadsel heten. Maar beter laat dan nooit en zo.

Misschien hebben ze zo lang geaarzeld omdat Gates Of Heaven een cover is. Het origineel is  van de Duitse gothic countryzanger Dad Horse Ottn a.k.a. The Dad Horse Experience.

Op het origineel hoor je een oude man met een banjo. In de versie van Together Pangea domineren de elektrische gitaren. En hoe! De track lijkt live opgenomen tijdens een maanloze nacht ergens in de moerassen van de Mississippi Delta met The Witch Queen Of New Orleans a.k.a. Marie Laveau a.k.a. Mama Roux als producer.

Gates Of Heaven komt van een binnenkort te verschijnen nieuwe EP van de rockers uit Santa Clarita, California.

LowaddictsSoundsystem – Night and Day

LowaddictsSoundsystem is een genre-bending electro-trio uit de lage landen. Maar dat is niet de reden dat ze zo heten. De bandnaam is geïnspireerd door het zo node gemiste polderfestival waar Dillan, Maaike en Tessa tot de ontdekking kwamen dat er eigenlijk maar twee soorten muziek zijn: goede en slechte.

Mocht je nog niet bekend zijn met de zwoele zomeravond pop van LowaddictsSoundsystem is Night & Day een uitstekend opstappunt. De nieuwe single heeft alles wat LowaddictsSoundsystem boven het festivalveld doet uitsteken; sterke liedjes, aanstekelijke beats en overtuigende zang.

Night & Day is ook geen toevalstreffer, de band heeft een hele berg nummers van dit kaliber op voorraad. Aangezien LowaddictsSoundsystem live ook dik in orde schijnt te zijn lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat we het trio zullen zien op de plek van conceptie.

Fletcher Gull – Transgressive Soliloquy

Wie van onalledaagse muziek houdt is bij Fletcher Gull aan het juiste adres. Je hoeft alleen maar naar de titels van zijn songs te kijken – Hypothermia/ Deciduo/Heaven Is Just Around The Corner- om te weten dat je van hem geen sentimentele liefdesliedjes hoeft te verwachten.

Met nieuwe single Transgressive Soliloquy doet hij er nog een schepje bovenop. Volgens de auteur is zijn nieuwe single ‘een bespiegeling over de eigentijdse manier van leven en door technologie veroorzaakte vervreemding’. Over de tekst kan je verschillende bomen opzetten, maar laten we het bij de muziek houden.

Fletcher noemt Leonard Cohen en Flaming Lips als lichtende voorbeelden. Van de eerste heeft hij de filosofische inslag, van de tweede zijn genre overschrijdende composities. In de praktijk zijn Fletchers songs toegankelijker dan je op basis van deze beschrijving zou kunnen denken.

Transgressive Soliloquy mag dan geen meezinger zijn, mee neuriën kan makkelijk en is na een paar keer luisteren zelfs vrij moeilijk te vermijden. Dat maakt de zanger-componist uit het Australische Wollongong niet alleen interessant, maar ook veelbelovend.

King Hannah – State Trooper

Een goede cover doet recht aan het origineel, maar draagt ook duidelijk het stempel van de maker. Zo beschouwd is de interpretatie van King Hannah van Bruce Springsteen’s State Trooper een zeer geslaagde onderneming.

King Hannah is gespecialiseerd in broeierige rocksongs die meestal uiteenvallen in een gezongen deel en een instrumentale coda. In part one vertoont Hannah Merrick dan haar verleidelijke zangkunsten en pakt Craig Whittle in het slotdeel ouderwets uit op gitaar. Dat patroon hanteert het duo ook voor hun versie van State Trooper.

Het origineel van The Boss is een donkere, galmende neo rockabilly track over een man die duidelijk iets op zijn geweten heeft. Wat blijft onduidelijk. Zijn grote angst is te worden aangehouden door een State Trooper. Het nummer staat op het meest sobere album van The Boss, Nebraska (1982). King Hannah haakt in op het paranoia karakter van het origineel, maar blijft uiterst cool. Eén keer maar ontsnapt er een kreet uit Hannah’s keel. Je ziet haar zo voor je dolend in het donker op een highway ergens in Amerika. De blik niet op de weg maar voortdurend turend in de achteruitkijkspiegels.

April March – Allons-y

April March heet natuurlijk niet echt zo. Het is de nom de plume van Elinor Blake. De zangeres uit New York heeft de respectabele leeftijd van 55 bereikt, maar had misschien nog liever 75 willen zijn. Dat behoeft enige uitleg.

Miss March is al haar hele loopbaan in de ban van Serge Gainsbourg en zijn creatie de Yé-Yé filles. Ze zingt vaak in het Frans en haar songs klinken alsof ze in 1965 -haar geboorte jaar- zijn opgenomen. Ironisch genoeg is haar grootste succes een Engelstalig nummer. Chick Habit (1995) zit in een van de films van Quintin Tarantino.

April heeft nu de handen ineen geslagen met Olivia Jean Markel, een sessie-gitariste uit het Jack White kamp. Jack heeft op zijn label twee albums van Olivia Jean uitgebracht. Die laten horen dat ook zij (31) de sixties graag bewust had meegemaakt.

De dames hebben samen een EP gemaakt voor Jack’s Third Man Records. Op Palladium staan drie retro a go go songs in zowel een Franse als Engelstalige uitvoering. Single Allons-y c.q. Let’s Go klinkt als de herkenningstune van politieserie uit de tijd dat van minijurken, paardenstaarten en zwart wit tv. Francofoon als wij soms zijn draaien wij Allons-y waarop April soort van rapt en Oliva stevig rockt.

POLICE CAR COLLECTIVE – I THINK I THINK TOO MUCH

POLICE CAR COLLECTIVE heeft dit jaar tot nu toe elke maand een single uitgebracht. Als het duo uit Liverpool dit tempo volhoudt hebben we eind dit jaar een volwaardig album met 12 nummers.

Met volhouden bedoelen we niet alleen de snelle productie, maar ook de hoge kwaliteit. En de variatie. Debuutsingle ALLTHETIME was een tijdloze ballad met mooie elektronische begeleiding en sterk koorwerk. Opvolger MINE was een vlotte neo new wave track met een basloopje waar Peter Hook (Joy Division/New Order) zich niet voor zou schamen.

Single drie, I THINK I THINK TOO MUCH is weer lekker energiek, en poppy zonder plat te worden. De bewerkte zang is van nu, de keyboard-solo zo retro als maar kan. Al met al bevestigt de nieuwe release van Tyler Plazio en Simon Quigley wat we al meteen vermoedden; kan wel wat worden dat POLICE CAR COLLECTIVE.

Sorry – Cigarette Packet

Laten we hopen dat de door Tik Tok gedicteerde songlengte snel weer wordt verlaten, want sommige nummers mogen wel wat langer duren dan twee minuten. De nieuwe single van Sorry bijvoorbeeld.

Cigarette Packet is het muzikale equivalent van een animatiefilm. In het elektronische geluidsbeeld barst het van de gekke geluidjes variërend van een cowbell tot anime stemmetjes. Zangeres Asha Lorenz laat zich niet van de wijs brengen door het rumoer op de achtergrond. Daar heeft ze ook geen tijd voor. Opgejut door een metalen snaredrum  declameert ze in rap tempo een tekst over eh….stoppen met roken?

Rise Against – Nowhere Generation

Rise Against parties like it’s 2004! Of 2006. Of 2008. Alsof de tijd heeft stil gestaan. Aan niets is te horen dat Nowhere Generation spiksplinternieuw is. Is dat een probleem? Helemaal niet! De formule van de oproerkraaiers uit Chicago is na bijna twee decennia nog altijd niet versleten.

Jammer genoeg is de roep om actie van de band tegen homofobie, economische ongelijkheid en voor dierenrechten onverminderd actueel. Je had het de mannen vergeven als ze het hoofd hadden laten hangen en de strijd opgegeven, maar nee hoor. Het heilig vuur brandt is nog lang niet gedoofd.

Nowhere Generation is het titelnummer van Rise Against album numero 9. De eerste met nieuw materiaal in vier jaar. Dat Nowhere Generation weer ouderwets goed klinkt komt mede omdat de band weer in zee is gegaan met de producers die ook tekenden voor onvergankelijke tracks als Saviour, Sattelite en Prayer For The Refugee.

Terwijl de band als vanouds rockt alsof hun leven er vanaf hangt is de tekst van Nowhere Generation wat beschouwender dan we van de boys zijn gewend. Dat er nog steeds zoveel mensen buiten de boot vallen in de V.S. betekent niet dat de situatie hopeloos is. Het eclatante succes van Rise Against bewijst dat dromen wel degelijk uit kunnen komen. Zelfs The American Dream. De band is zich wel bewust van het feit dat hard werken alleen niet genoeg is. Je moet ook kansen krijgen, ongeacht je afkomst, geaardheid of huidskleur. En daar wil het nog wel een aan ontbreken. Dus gaat de strijd gewoon door.

4 juni staat het album online en ligt het in de winkels.

Twin Shadow – Johnny & Jonnie

George Lewis Jr a.k.a. Twin Shadow verrast met een track die niet had misstaan op een van de latere albums van The Clash. Met zijn Caribische ritme, disco drums een ouderwetse saxofoonbreak neemt Johnny & Jonnie alvast een voorschot op de zomer. Iets heel anders dus dan de coole, maar soms ook koele synthipop waarmee Twin Shadow naam maakte.

Feitelijk kan je zeggen dat George terug naar zijn roots keert. Zijn wieg stond in San Domingo in de Dominicaanse Republiek en hij groeide op in het al even zonnige Florida. Ergens onderweg naar faam en fortuin heeft hij de eighties ontdekt en is hij geïnspireerd door de donkere en sombere klanken uit dat decennium soortgelijke muziek gaan maken en goede ook! Desondanks is Johnny & Jonnie een welkome afwisseling, en gezien de onzekere tijd waarin we leven een goede plaat op het goede moment.

Squid – Paddling 

Voor de nieuwe IJsbreker moet je misschien even goed gaan zitten. Er gebeurt namelijk zoveel in Paddling dat je het nummer onmogelijk in één keer tot je kunt nemen.

Het Britse Squid staat toch al niet bekend om zijn simpele drie akkoorden, drie minuten liedjes, maar Paddling is van alles een paar onsjes meer. We hebben een fade in, een ‘spoken word’ passage, verschillende riffs, meer stops en starts dan de boemel tussen Leiden en Den Haag en dan zijn we nog maar halverwege!

Zie je de naam Squid dan is de term post punk nooit ver weg, maar misschien met uitzondering van Talking Heads en Television zijn er nooit punkbands geweest -post of proto- die klinken als de band uit Brighton. Post prog of post art rock is wellicht een beter etiket. Waarmee maar gezegd wil zijn dat Squid eigenlijk in geen enkel hokje past. En dat zijn vaak de allerbesten.