Author: Flip van der Enden

King Hannah – Bill Tench

Het komt helaas maar al te vaak voor dat een band ijzersterk voor de dag komt, maar dat we moeten vaststellen dat het niveau van die eerste klap niet meer wordt gehaald. King Hannah kwam eerder dit jaar daverend voor de dag met Crème Brûlée, een droom van een debuutsingle.

Gelukkig blijkt het duo uit Liverpool zijn kruit niet in één keer te hebben verschoten. Op het pas verschenen mini-album staan nog vijf tracks van een opvallend hoog kaliber. De ingrediënten van de songs zijn het zelfde, de omfloerste zang van Hanna Merrick en de ingehouden onstuimigheid van gitarist Craig White. Lana Del Rey meets War On Drugs schreef iemand op Youtube. Maar de mix verschilt per nummer.

Bill Tench is een uptempo song, niet dat het duo uit de band rockt, maar er zit vaart in zeker als Craig in de tweede helft eens goed op zijn pedalen trapt. In totaal staat er 30 minuten muziek op ‘Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine’, een droomvan een debuut EP.

Gerry Cinnamon – Ghost

Daar hebben we Gerry Cinnamon weer! De Schotse bard heeft een nieuwe single uit. Aangezien de twee vorige het uitstekend deden in de GM ligt het voor de hand om ook Ghost mee te pikken.

Gerry’s eerste hit, The Bonny was man met gitaar, klassieke folk op zijn Schots. Where We’re Going was Gerry met band inclusief solo’s op de elektrische gitaar. Ghost zit een beetje tussen die twee ijkpunten in. De gemene deler van de drie songs -van al Gerry’s songs- is de hoge meezing-factor. Daarin herken je de folkzanger die met minimale middelen een maximaal effect moet sorteren.

Een originaliteit’s prijs zal Gerry niet snel krijgen. Folk is folk. Het zal ook niet verbazen als Gerry een dezer dagen een telefoontje krijgt van de advocaat van Kaiser Chiefs. Het riedeltje van Ghost lijkt we erg veel op dat van I Predict A Riot. Of misschien vinden ze het wel best en vinden ze Gerry Cinnamon gewoon een gouden gozer. Net als wij.

Walden – 5 Years

Het is alweer een tijdje traditie dat winnaars van de Limburgse Nu of Nooit band-competitie Pinkpop mogen openen. Jammer alleen dat je van de meesten nooit meer iets hoort. Walden is de uitzondering op deze regel. Toen de band de heilige bühne betrad kwamen ze nog maar net kijken. Hun debuutsingle zou pas een half jaar later uitkomen. Toch kreeg Walden de handen op elkaar, ook die van festivalgangers die niet tot de familie of vriendenclub hoorden.

Dat het ook geen beginner’s luck was heeft de band rond Mees Hamer inmiddels wel bewezen, live en in de studio. Begin volgend jaar verschijnt het debuutalbum uit. 5 Years mag de kar trekken en doet dat met verve. Met de nieuwe single markeert Walden hun eigen stek in de druk bevolkte wereld van de psychedelische rock.

Hamer’s kenmerkende  stemgeluid maakt Walden makkelijk herkenbaar. Opvallend ook is de rust waarmee de band het toch stevig rockende nummer uitvoert. Het laatste compliment is voor Simon Akkerman (Binkbeats/Bombay/Waltzburg) die de band een sound heeft meegegeven die zowel robuust als subtiel is.

Waarschijnlijk gaat Pinkpop 2021 nog niet lukken, qua corona dan. Dan maar 2022. Walden is er klaar voor.  

Evanescence – Yeah Right

Ergens in het grijze gebied tussen hard rock en metal vinden we Evanescence, de band van Amy Lee die dit jaar zijn 25ste verjaardag viert.

Helaas is het nieuwe album net niet op tijd klaar om het feest extra cachet te geven. The Bitter Truth komt op een nog nader te bepalen datum uit in 2021. Helemaal gespeend van nieuwe muziek zijn we gelukkig niet, na drie prima singles is er vrijdag een uitstekende single uitkomen.

Amy valt op Yeah Right gelijk met de deur in huis. Aan een intro doet de band deze keer niet. Het geeft aan hoe gretig Evanescence nog altijd is is om zijn zegje te doen. De drummer heeft het druk deze ronde, of drummers want we horen meerdere slagwerkers te gelijk. Ook de gitaren zijn niet van de lucht, maar het draait allemaal om Amy, die weer uitstekend bij stem is. Kortom heksenrock op zijn best!

MorMor – Don’t Cry

Fans van MorMor (Seth Nyquist) weten dat het enige dat ze van hun held kunnen verwachten het onverwachte is. De Canadese omnivoor scoorde met een stel hoog gezongen ballads. Maar hij heeft ook een paar Prince achtige rockers op zijn conto en aantal nummers waar geen enkel etiket op blijft plakken.

Nieuwe single Don’t Cry is weer anders. Mormor‘s tiende single is ‘not a love song’ zingt hij, maar wat dan wel? Met zijn gefluisterde zang en mistige koortjes is Don’t Cry best wel spooky. Een snelle beat contrasteert met de trage zanglijn. Die wordt vlak voor het slot onderbroken door een stem die uit een diepe put lijkt te komen. Of uit een paralel universum. Zoals gezegd een spooky, nummer maar wel weer erg goed. 

shame – Water in the Well

Op 15 januari, drie jaar en drie dagen na hun debuutalbum verschijnt Drunk Tank Pink. Het nieuwe album van shame is onder compleet andere omstandigheden gemaakt dan Songs Of Praise.

Zoals alle bands met een (post)punk stempel is shame gebouwd voor de bühne. Toen er begin dit jaar een plots einde kwam aan het toeren zag de band uit Zuid Londen hun wereld ineen storten. Waar eerst drukte was, heerste nu de stilte. Die verandering vindt zijn weerslag op het nieuwe album. Tenminste dat zegt zanger Eddie Steen. Gitarist Sean Cole-Smith beaamt het, maar erg te horen is het niet. Tenminste niet op de twee singles die vooruit zijn geschoven.

Alphabet is shame zoals we ze kennen, dreigend en onstuimig. Ook Water In The Well zou op het eerste album niet heel erg uit de toon zijn gevallen. Single twee van Drunk Tank Pink heeft een punk funk ritme, de nodige breaks, stukjes voorgedragen tekst en de voor shame zo typerende losse koortjes. Zou best kunnen dat andere songs op het album breken met de mal. Cole-Smith heeft Afrikaanse high life muziek ontdekt, maar Water In Th Well is shame zoals we ze hebben leren kennen en waarderen.

Babe Rainbow – Zeitgeist

Terwijl bij ons de zon zich nog maar zelden laat zien is het in Australië hartje zomer. Babe Rainbow doet met Zeitgeist een geslaagde poging on de zomer van 20/21 van een soundtrack te voorzien. Het belangrijkste middel dat de band inzet om een tropisch effect te bereiken is een Afrikaanse aandoend gitaartje (de lick heeft opvallend veel weg van die van Tacamun van Gabriela & Rodrigo, maar dat mag de pret niet drukken).

Zeitgeist is niet zo all-out psychedelisch als bijv. Peace Blossom Boogy, het nummer waarmee de boys uit Byron Baye zich in onze kijker speelde. Maar echt nuchter willen we Zeitgeist toch ook niet noemen. Veel gebeurt er niet in de ruim 4 minuten die Zeitgeist duurt. Het nummer kabbelt rustig voort op een enkele break na, waarin de beach bums laten horen (bijna) dat ze net zo fraai samen kunnen zingen als The Beach Boys. Zomerser dan dit wordt het niet deze winter.

Baio – Endless Me, Endlessly

Waar kennen we Baio ook alweer van? Van de indie-evergreen Sister Of Pearl o.a. Maar ook als voormalig bassist van Vampire Weekend waarvan hij mede-oprichter is. Chris Baio mag dan officieel de band hebben verlaten, Ezra Koenig doet nog regelmatig een beroep op hem.

Onder eigen (achternaam) brengt Baio sinds 2013 muziek uit, veelal poppy songs met een tropisch tintje. De oogst bestaat inmiddels uit drie albums en een tiental singles. Dat is inclusief de nieuwe. Endless Me, Endlessly laat horen dat ook Baio de Britse new (romantics) wave heeft (her)ontdekt als bron van lering en de vermaeck. Baio‘s compositie roept herinneringen op aan bands als ABC en Heaven 17. Als je ze naast elkaar legt zijn de verschillen groter dan de overeenkomsten, maar Baio zang en de compositie zijn typisch des eighties.

Dat er op technisch gebied sindsdien nogal wat veranderd is maakt Endless Me ook duidelijk. Verkeerde een band als ABC letterlijk weken in de studio met producer Trevor Horn, Baio heeft de uitstekend klinkende en smaakvol geproduceerde single thuis opgenomen, zo goed als in zijn uppie. Endless Me, Endlessly komt van het nog te verschijnen album Dead Hand Control.  

Django Django – Glowing In The Dark

In Glowing In The Dark weet Django Django met minimale middelen een maximaal effect te sorteren. Je hoort niet veel meer dan een up-tempo drumbeat of een upbeat drumtempo, een synthesizer-lijntje, en een stem. Die stem daar draai het om. Die is door een toverdoosje gehaald zodat hij verdubbelt, verdrievoudigd, vervormt en verleidt. Zelden heeft de kunt van het weglaten zo swingend geklonken.

De Django’s zijn blijkbaar zelf ook in hun sas met Glowing In The Dark, want ze hebben er de titelsong van hun nieuwe album van gemaakt. 12 februari is de releasedatum.  

Tiña – Golden Rope

Je moet er van houden, maar dat geldt voor bijna alle bands die een eigen geluid produceren. Maar Tiña zou wel eens een van de belangrijkste nieuwkomers van dit jaar kunnen blijken.

We hebben eerder een nummer van ze gedraaid (Dip), maar dat werd een beetje weggehoond. Veel luisteraars bleken niet bestand tegen de falsetstem van Joshua Loftin. In Golden Rope zing hij in zijn ‘normale’ stem. Hopelijk wekt die geen irritatie op zodat de kracht van zijn songs en de power van zijn band op waarde kan worden geschat.

Loftin zit in de naweeën van een zenuwinzinking. Naast gesprekken is het schrijven van songs is deel van zijn therapie. Om die reden heeft hij het debuutalbum van zijn band ‘Positive Mental Health Music’ genoemd. Zo’n titel doet een zwaarmoedig album vermoeden, maar dat is maar schijn. Loftin verwerkt thema’s als eenzaamheid, faalangst en depressie in sprankelende, speelse songs, die met zorg, liefde en hoorbaar plezier zijn gemaakt. De therapie lijkt dus te werken.

Tiña maakt rudimentaire rock, gitaarmuziek zonder veel franje. Snuifje Smiths, mespuntje Velvet Underground. De zang staat centraal, want de teksten zijn belangrijk. Golden Rope is representatief voor het debuutalbum van de band uit Zuid Londen inclusief het chaotische slot dat suggereert dat het soms nog wel kan spoken in Loftin’s hoofd.